Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘.Μυθολογία’ Category

fs

Υπαρχουν πολλες,υπεροχες νεραιδες που προστατευουν τα ζωα,τα φυτα,τα λουλουδια..
Ειναι ολες τους πανεμορφες και καλοκαρδες!
Υπαρχουν ομως και νεραιδες που καθηκον τους ειναι να προστατευουν τα δωδεκα ζωδια!

ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ff

NAGA TAMARINDA(κριος)
LYOMAEL(λεων)
MAYLA(τοξοτης)

Ειναι οι νεραιδες της φωτιας ή Φωτεινες νεραιδες.
Εχουν υποχρεωση να προστατευουν τον ερωτα,να φερνουν καινουριες ιστοριες και να φροντιζουν ωστε αυτες που ηδη υπαρχουν να πηγαινουν ακομα καλυτερα.
Επισης βοηθουν τους ανθρωπους να ξαναβρουν τη χαρα της ζωης!
Οι φλογιτσες θελουν να ζουν διπλα σε πηγες θερμοτητας.
Αν θελει καποιος να ζητησει τη βοηθεια τους πρεπει να παρατηρησει μια φλογα!

 

 

ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

af

HYNDIN(διδυμοι)
SHANYA(ζυγος)
SYLESIA(υδροχοος)

Ειναι οι γλυκες νεραιδες του αερα,συνηθως εχουν φτερα,τους αρεσει να μεταμορφωνονται σε πουλια η σε πεταλουδες,ειναι ευγενικες και φιλικες.
Ειναι δυσκολο να παραμεινουν κλεισμενες σε ενα σπιτι,να μενουν στο ιδιο μερος για πολυ καιρο.
Εμφανιζονται με τελειως αναπαντεχο τροπο!
Στους προστατευομενους τους δινουν ελευθερια, ανεξαρτησια και θετικες ανρωπινες σχεσεις.

 

ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

wf

NEYLA(καρκινος)
MORWEN(σκορπιος)
MISHRA(ιχθυες)

Ειναι οι νεραιδες του νερου, οι Ναιαδες και ζουν στο αλμυρο και στο γλυκο νερο.
Ειναι ομορφες και ευαισθητες αλλα πιο δυνατες απο ολες τις αλλες.
Γνωριζουν τα μυστικα της ανθρωπινης καρδιαςκαι μπορουν να διαβασουν τα συναισθηματα.
Αν καποιος αντιμετωπιζει δυσκολιες επεμβαινουν αμεσως!
Διευκολυνουν το μονοπατι της ζωης.

 

ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

wfw

SHANNA(ταυρος)
AZTHECA(παρθενος)
MAYDEN(αιγοκερως)

Συνηθως ζουν αναμεσα στα βραχια,κατω απ τη γη η τους αρεσει να κρυβονται στα δεντρα, στα λουλουδια ή στα φυτα.
Σε αντιθεση με τις αλλες νεραιδες,οταν οριοθετησουν μια περιοχη δυσκολα την εγκαταλειπουν.
Το καθηκον τους ειναι να φτιαξουν μια αρμονικη ατμοσφαιρα στο σπιτι, να χαρισουν πλουτο και να προστετευουν την υγεια των κατοικων του σπιτιου.

Πηγή

Advertisements

Read Full Post »

ariesΚΡΙΟΣ
Ο βασικός μύθος που συνδέεται με το ζώδιο του Κριού είναι ο μύθος του Ιάσονα και η εκστρατεία για το Χρυσόμαλλο Δέρας. Σύμφωνα με τον μύθο ο πατέρας του Ιάσονα, ο Αίσονας, στερήθηκε τον θρόνο της Ιωλκού που δικαιωματικά ανήκε σε εκείνον, από τον ετεροθαλή αδερφό του τον Πελία, ο οποίος ήταν γιος του Ποσειδώνα. Ο Πελίας δολοφόνησε όλους τους απογόνους του Αίσονα και μόνο ο Ιάσονας σώθηκε από την μητέρα του. Ο Ιάσονας στην συνέχεια εκπαιδεύτηκε δίπλα στον Κένταυρο Χείρωνα, μακριά από την Ιωλκό και δεν γνώρισε ποτέ την πατρική φιγούρα.
Όταν επέστρεψε στην Ιωλκό για τους αγώνες που έκανε ο Πελίας προς τιμήν του Ποσειδώνα, ο δεύτερος αναγνώρισε πως ο Ιάσονας είναι ο διάδοχος του Αίσονα και θα τον εκθρονίσει σύμφωνα με τους χρησμούς (ας θυμηθούμε ότι ο Ιάσονας φορούσε ένα σανδάλι). Όταν τον ρώτησε ο Πελίας, αν συναντούσε μπροστά του τον άντρα που θα τον σκότωνε τι θα τον πρόσταζε να κάνει, ο Ιάσονας απάντησε ότι θα τον έστελνε να φέρει το Χρυσόμαλλο Δέρας, μια αποστολή – αυτοκτονία. Ο Πελίας αποφάσισε να ακούσει την συμβουλή του νεαρού Ιάσονα και τον πρόσταξε να φέρει σε πέρας αυτή την αποστολή, υπολογίζοντας ότι λόγω της ηλικίας του δεν θα επιβίωνε. Με αυτά τα γεγονότα ξεκίνησε η εκστρατεία του Ιάσονα.
Μέσα από τον μύθο του Ιάσονα και την εκστρατεία του διακρίνεται έντονα το θέμα της θανάτωσης του πατέρα, της θανάτωσης του πατροπαράδοτου τρόπου αντιμετώπισης των πραγμάτων και μάλιστα με ορμητική και ανεπεξέργαστη δύναμη. Άλλωστε ο Ιάσονας έχει εκπαιδευτεί από τον Χείρωνα και η σοφία του έχει ενσωματωμένη μέρος από την κτηνώδη δύναμη των Κενταύρων. Ο ίδιος επιλέγει την αποστολή του, τον δρόμο προς την ολοκλήρωση του σκοπού του, την πνευματική του αναζήτηση και όλα αυτά στο τέλος για να αντικαταστήσει τον βασιλιά Πελία. Συμβολίζει το νέο τρόπο αντιμετώπισης που θα έρθει για να αντικαταστήσει τον παλιό. Αυτή είναι και συμβολική σημασία του Κριού στο ζωδιακό άλλωστε. Η νέα αρχή, το νέο, ζωηρό και ζωντανό ξεκίνημα, η αναγέννηση. Επίσης ο Ιάσονας, όπως θα έκανε ένας Κριός, πρωτοπορεί τόσο στην επιλογή όσο και στη σημασία της αποστολής. Επιλέγει κάτι που μοιάζει δύσκολο γιατί αναζητά την πρόκληση. Επίσης θέλει ως Κριός να ηγείται, γι΄ αυτό και τελικά αυτός, παρότι ο νεαρότερος και ο πιο άσημος από τους συντρόφους του (Ηρακλής, Κάστωρ και Πολυδεύκης κα), γίνεται ο αρχηγός της εκστρατείας.
Ακόμη ένας μύθος σχετικός με τον Κριό είναι ο μύθος του Οιδίποδα. Αν θυμηθούμε το μύθο, ο Οιδίποδας μεγαλώνει ξανά μακριά από τον πατέρα του, τον οποίο όμως στη συνέχεια σκοτώνει αγνοώντας πως πρόκειται για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Τον σκοτώνει μέσα στην οργή του γιατί σύμφωνα με τον μύθο, ο πατέρας του, ως βασιλιάς, τον προστάζει να παραμερίσει από το δρόμο που είναι στενός για να περάσει εκείνος πρώτα. Η συμπλοκή του Οιδίποδα και του πατέρα γίνεται για το ποιος πρέπει να «προηγηθεί», ποιος θα επιβληθεί στον άλλο.
Επανέρχεται λοιπόν ο συμβολισμός της ανατροπής των «παλαιών» αρχών, μεθόδων, αντιλήψεων από τον ήρωα, είτε εκφράζονται από τον πατέρα, είτε από την μητέρα, είτε από θηλυκό ή ανδρικό πρόσωπο. Αυτό ο συμβολισμός είναι έντονος στο ζώδιο του Κριού στο βαθμό που συνήθως ο πατέρας ή μια άλλη φιγούρα εξουσίας από το περιβάλλον του ατόμου διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του καθώς ενηλικιώνεται και διαμορφώνει πολύ έντονα το εγώ του. Μάλιστα είναι πιθανό, μέσω της αντίστασης στα όρια που θέτει αυτό το πρόσωπο εξουσίας, ο Κριός να αναπτύξει τη δική του δύναμη και αντίληψη.
Οι μύθοι όμως μας δείχνουν ακόμη ένα στοιχείο για τον Κριό. Παρότι αναζητά νέους τρόπους για να εκφράζει τον εαυτό του ή πιο σωστά για να τον προκαλεί, πρέπει να καταφέρει κάποια στιγμή μέρος από την ενέργειά του να την στρέψει προς τους κοντινούς του ανθρώπους για να τους φορτίσει κι αυτούς. Επίσης είναι συχνό το φαινόμενο ο Κριός να παρασύρεται από την πρόκληση ενός νέου στόχου χωρίς να έχει ολοκληρώσει τους προηγούμενους με επιτυχία. Ο Ιάσονας πήρε στην κατοχή του το Χρυσόμαλλο Δέρας και παντρεύτηκε την Μήδεια, αλλά σύντομα αναζήτησε άλλους στόχους με τις γνωστές από την αρχαία μυθολογία συνέπειες.

taurusΤΑΥΡΟΣ
Υπάρχουν 3 αρχαιοελληνικοί μύθοι που συνδέονται έντονα με το ζώδιο του Ταύρου: 1) Ο λευκός ταύρος που απαγάγει την Ευρώπη από την Τύρινθα και την μεταφέρει στην Κρήτη. Ο ταύρος είναι ο ίδιος ο Δίας, οποίος μεταμορφώθηκε σε αυτή τη μορφή ζώου ώστε να αποπλανήσει και να απαγάγει τη γυναίκα της επιλογής του. 2) Η μεταμόρφωση της Ιούς από την Ήρα σε αγελάδα μέσα σε μια έξαρση ζήλιας καθώς η πρώτη υπήρξε ερωμένη του Δία. 3) Ο μύθος του ταύρου με τον οποίο ερωτεύεται η Πασιφάη, η γυναίκα του βασιλιά Μίνωα, από την ερωτική σχέση των οποίων γεννήθηκε ο μυθικός Μινώταυρος.
Και στους τρεις μύθους διαφαίνεται έντονα η κτητικότητα που συνδέεται με το ζώδιο του Ταύρου, το ζώδιο που αναζητά την ασφάλεια μέσα από τις κτήσεις που αποκτά και διατηρεί. Στον πρώτο μύθο, ο Ταύρος – Δίας ερωτεύεται την Ευρώπη και τη σαγηνεύει με την εμφάνιση ενός ευγενούς λευκού ταύρου. Από την μια πλευρά η σαγήνη της Ευρώπης αντιμετωπίζεται ως κατάκτηση της από τον Ταύρο – Δία. Αφού την κατέκτησε είναι δική του να την οδηγήσει όπου αυτός επιθυμεί , γι΄ αυτό την απαγάγει για να σμίξει μαζί της. Είναι πλέον «κτήμα» του. Από την άλλη πλευρά, η αρπαγή της με την βία από τον Ταύρο – Δία θέλει να δείξει την ενστικτώδη και ζωώδη ενέργεια που κατακλύζει τον Δία όταν παρασύρεται και γίνεται δέσμιος της ερωτικής επιθυμίας για την Ευρώπη.
Στο δεύτερο μύθο το κτητικό πρόσωπο είναι η Ήρα, η οποία μέσα από όλη την μυθολογία έχει την εικόνα της γυναίκας που θεωρεί πως ο Δίας ως άντρας της δεν έχει δικαίωμα να έχει δεσμούς με άλλες θνητές γυναίκες. Η Ήρα σε μια έξαρση ζήλιας μεταμορφώνει την Ιό, άλλη μια ερωμένη του Δία, σε αγελάδα. Η ζήλια σαν έκφραση συναισθήματος που συνδέεται με την ασφάλεια που επιθυμεί να βιώσει κάποιος μέσα από την προστασία των κατακτήσεών του είναι ακόμη ένα χαρακτηριστικό του ζωδίου που διαφαίνεται μέσα από το μύθο.
Ο τρίτος μύθος, που αναφέρεται στο βασιλιά Μίνωα και τον Ταύρο (που έγινε άλλωστε και σύμβολο του μινωικού πολιτισμού) είναι ίσως ο πιο διδακτικός για την κτητική φύση του ζωδίου και τι πρέπει να προσεχθεί σε αυτή. Ο βασιλιάς Μίνωας ήταν σύμφωνα με το μύθο γιος της Ευρώπης και του Δία και προήλθε από το ερωτικό σμίξιμο των δύο τους που περιγράφτηκε από τον πρώτο μύθο. Λέγεται ότι η προσωπικότητα του Μίνωα ήταν ψυχρή, τυραννική και εγωιστική. Πριν γίνει βασιλιάς έπρεπε να συναγωνιστεί τα δύο αδέρφια του για τον θρόνο. Ο Μίνωας προσευχήθηκε λοιπόν στον Ποσειδώνα να του στείλει έναν ταύρο που θα αναδυθεί μέσα από τη θάλασσα σαν απόδειξη ότι οι Θεοί εγκρίνουν τον ίδιο σαν μέλλοντα βασιλιά της Κρήτης. Ο Μίνωας έκλεισε την προσευχή του στον Ποσειδώνα με την υπόσχεση να θυσιάσει το ζώο στον ίδιο μόλις γινόταν βασιλιάς σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και υπηρεσίας προς τον Ποσειδώνα.
Ο Ποσειδώνας έστειλε εντέλει το ιερό ζώο στον Μίνωα και εκείνος έλαβε το χρίσμα του βασιλιά. Όταν έφτασε όμως η ώρα της θυσίας ο Μίνωας, συνεπαρμένος από την ευγένεια και περηφάνια του ζώου, το αντικατέστησε με ένα άλλο λευκό ταύρο και κράτησε εκείνον του Ποσειδώνα στο κοπάδι του. Μόλις ο Ποσειδώνας αντιλήφθηκε την άδικη ανταλλαγή, για να τιμωρήσει την ανυπακοή του Μίνωα, έκανε την Πασιφάη να αποκτήσει έναν ανεξέλεγκτο ερωτικό πόθο για τον Ταύρο του και τελικά να σμίξει μαζί του. Ο καρπός της ερωτικής αυτής πράξης ήταν σύμφωνα με το μύθο ο Μινώταυρος.
Η πράξη της θυσίας του Ταύρου στον Ποσειδώνα θα συμβόλιζε για τον Μίνωα την υποτέλεια του στον ρόλο του ως βασιλιάς και την άρνηση της εγωιστικής του φύσης. Αντίθετα όμως η διατήρηση του ιερού Ταύρου απέδειξε την εγωκεντρική φύση του και την αδυναμία του να ελέγξει τις επιθυμίες του.
Η γήινη, ενστικτώδης δύναμη του Ταύρου που στοχεύει στην απόκτηση και διατήρηση των αγαθών είναι το δώρο του Ταύρου. Εντούτοις αν ο Ταύρος επιτρέψει τα ένστικτα αυτά να τον κυριεύσουν τότε μπορεί να οδηγηθεί σε καταστροφικές για τον ίδιο και τους γύρω του οδούς καθώς θα γίνεται ολοένα και περισσότερο δέσμιος των επιθυμιών του. Η σχέση μεταξύ του εγώ και των ενστίκτων πρέπει να έρθει σε μια ισορροπία και αυτό είναι μέρος του τρόπου ανάπτυξης της προσωπικότητας σε πολλούς εκπροσώπους του ζωδίου.
Η διαδικασία της κατανόησης της φύσης του «επιθυμώ» είναι ίσως το κλειδί της κατανόησης και της εκτίμησης της ζωώδους φύσης που ενυπάρχει μέσα στο ζώδιο αυτό. Αν τα ένστικτα κυριαρχήσουν τότε είναι πιθανόν ο Ταύρος να καταστρέψει από μόνος του τη σταθερότητα και την ηρεμία που τόσο φαίνεται να αποζητά. Στο επίπεδο των υλικών αγαθών, η διαφοροποίηση του «Ποιος είμαι;» από το «Τι έχω;» είναι σημαντική στην ανάπτυξη του εγω. Με άλλα λόγια οι Ταύροι πρέπει να μάθουν να θυσιάζουν το ιερό τους ζώο, δηλαδή να μάθουν να αφήνουν και τελικά να αφήνονται.

geminiΔΙΔΥΜΟΙ
Είναι αδύνατον να αναφερθεί κάποιος στο ζώδιο ή τους μύθους που αφορούν τους Διδύμους και να μην κάνει αρχικά μια σύντομη αναφορά στο σύμβολό τους. Οι Δίδυμοι εμφανίζονται ως τα δίδυμα αδέρφια, η ανθρώπινη αποτύπωση του δυϊσμού, δύο οντότητες που γεννιούνται σχεδόν ταυτόχρονα από τον ίδιο γονέα. Συνεπώς ο δυϊσμός και οι τάσεις που δημιουργεί αναμένεται να είναι έντονες στο συγκεκριμένο ζώδιο. Δύο πρόσωπα χρειάζονται για να μοιραστούν ιδέες αλλά ταυτόχρονα και δύο απόψεις απαιτούνται για να προκληθεί διάλογος και επικοινωνία.
Ο βασικός αρχαιοελληνικός μύθος που έχει συνδεθεί με το ζώδιο των Διδύμων είναι ο μύθος των Διοσκούρων, του Κάστωρ και του Πολυδεύκη. Σύμφωνα με αυτόν, ο Δίας μεταμορφωμένος σε κύκνο έσμιξε με την Λήδα και ο καρπός του έρωτά τους ήταν δύο αυγά (ο αριθμός δύο εμφανίζεται ακόμη και σε αυτό το σημείο του μύθου). Από το ένα αυγό γεννήθηκε η Ελένη και από το άλλο αυγό τα δίδυμα Κάστωρ και Πολυδεύκης. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Κάστωρ ήταν ξακουστός δαμαστής αλόγων (παραδοσιακά στην αστρολογία τα άλογα κυβερνιούνται από τον Τοξότη που είναι το αντιδιαμετρικό ζώδιο των Διδύμων στο Ζωδιακό) ενώ ο Πολυδεύκης ήταν πυγμάχος. Ας θυμηθούμε ότι οι δύο τους έλαβαν μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία μαζί με τον Ιάσονα.
Ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης ενεπλάκησαν κάποια στιγμή σε μια διαμάχη με κάποιους άλλους δίδυμους αδερφούς και ο Κάστωρ που ήταν θνητός (σύμφωνα με μια παραλλαγή του μύθου ο Πολυδεύκης ήταν ο μόνος αθάνατος από τους δύο) έχασε την ζωή του και ο αδερφός του παρακάλεσε τότε τον πατέρα τους τον Δία να φέρει τον Κάστωρα πίσω στη ζωή.
Ο Δίας τελικά επέτρεψε και στους δύο γιους του να ζήσουν αλλά εναλλάξ. Ο καθένας τους θα περνούσε μια μέρα στο βασίλειο των Σκιών, στον Άδη ενώ ο άλλος θα βρισκόταν στον Όλυμπο και αντίστροφα. Συμβολικά ο μύθος αντιπροσωπεύει το βίωμα των αντίθετων εμπειριών που επαναλαμβάνεται κυκλικά, δηλαδή όταν είναι θνητοί πρέπει να γεύονται μόνο το θάνατο και το σκοτάδι και όταν βρίσκονται σε μια Θεία θέση να απολαμβάνουν τα προνόμια των Θεών. Όσοι ανήκουν στο ζώδιο αυτό είναι πιθανό να εμφανίζουν συχνά διακυμάνσεις συναισθημάτων, με τη διάθεση τους να τείνει πότε στο άκρο της απόλυτης ευτυχίας και πότε στο άκρο της κατάθλιψης. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αν το συσχετίσουμε με τον μύθο, ο οποίος εκφράζει τις αντικρουόμενες εμπειρίες του δεσμού με ένα θνητό σώμα και την αίσθηση ότι θα πρέπει να χαθεί και να πεθάνει (η κάθοδος στον Άδη) και της εξύψωσης σε ένα τόπο πνεύματος και αιώνιας ζωής (η άνοδος στον Όλυμπο).
Ένας ακόμη μύθος των Διδύμων που δεν είναι ευρύτατα γνωστός είναι ο μύθος του Ζήθου και του Αμφίονα. Ο πρώτος σύμφωνα με τον μύθο είχε σωματική δύναμη και ενέργεια ενώ ο δεύτερος ήταν επιδέξιος με την λύρα. Ο Ζήθος ακριβώς για την επιδεξιότητα αυτή του αδερφού του, τον αντιπαθούσε. Ο μύθος αυτός συμβολίζει ακόμη πιο έντονα τις αντίθετες και συχνά αντιμέτωπες φύσεις που ενυπάρχουν συχνά μέσα στο ζώδιο των Διδύμων. Οι αντίθετες φύσεις που διακρίνονται και στο μύθο του Κάστωρα και του Πολυδεύκη (ο ένας αρχικά θνητός και ο άλλος αθάνατος, ένας ασχολείται με την τιθάσευση αλόγων ο άλλος πυγμάχος, όταν ο πρώτος βρίσκεται στον Άδη ο άλλος βρίσκεται στον Όλυμπο κοκ).
Τέλος, ένα ακόμη πρόσωπο της μυθολογίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ζώδιο των Διδύμων, ο Ερμής. Ο φτεροπόδαρος Ερμής εμφανίζεται με πολλά χαρακτηριστικά όπως εύστροφος χαρακτήρας, κόλακας που αποπλανεί με τον λόγο, κλέφτης, αυτός που φέρνει τα όνειρα και άλλα. Ήταν επίσης ο αγγελιοφόρος των Θεών αλλά και ο Ψυχοπομπός που συνόδευε τις ψυχές μέχρι τις Πύλες του Άδη. Ο τελευταίος ρόλος που του δόθηκε του παρείχε την δυνατότητα να διαπερνά των υλικό κόσμο και να μεταβαίνει στον κόσμο πέρα από τις αισθήσεις, στον μη αντιληπτό κόσμο. Με άλλα λόγια είναι η μόνη θεότητα στην οποία δεν έχει ανατεθεί ένας τόπος αλλά κινείται ελεύθερα σε όλους τους τόπους, υλικούς και άυλους.
Συνοψίζοντας, οι μύθοι που αφορούν τους διδύμους εστιάζουν στην δυική φύση της ενέργειας που εκφράζει το ζώδιο, τις δύο όψεις της που έρχονται αντιμέτωπες. Η προσπάθεια να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτή τη θνητή/θεϊκή έκφραση του ζωδίου ίσως είναι για πολλούς Διδύμους ένα «ταξίδι» ζωής. Αντίθετα η συσχέτιση με τον Ερμή είναι πιο προφανής. Ο Ερμής είναι ο αγγελιαφόρος που δεν ανήκει πουθενά και οι Δίδυμοι είναι συνεπώς ελεύθεροι να παρασυρθούν όπου τους οδηγεί η περιέργειά τους. Αυτή η ελευθερία δίνει μεν στους εκπροσώπους του ζωδίου μια σαφώς ευέλικτη και προσαρμοστική προσέγγιση στη ζωή τους, αλλά είναι εξίσου σημαντικό η προσαρμοστικότητα αυτή να αποβαίνει εις βάρος της έκφρασης και της ελευθερίας του Διδύμου.

cancerΚΑΡΚΙΝΟΣ
Οι περισσότεροι ίσως να μην θεωρούν τον Καρκίνο σαν ένα ζώδιο με αρχηγικές τάσεις αλλά αν σκεφτεί κανείς τη συνήθη συσχέτιση του ζωδίου με την μητρότητα (Κυβερνήτης του ζωδίου η Σελήνη) τότε είναι εμφανέστερο το πρίσμα κάτω από το οποίο μπορεί να γίνει αυτή. Άλλωστε είναι η μητέρα η οποία συνήθως καθοδηγεί τα παιδιά από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή.
Στην ελληνική μυθολογία ο Καρκίνος σχετίζεται με την μητρική θεότητα, την Ήρα. Ο συσχετισμός προέρχεται από τον δεύτερο άθλο του Ηρακλή, την εξόντωση της Λερναίας Ύδρας. Ενώ λοιπόν αυτή η μάχη λάμβανε χώρα, η Ήρα έστειλε έναν τέρας σε μορφή Κάβουρα το οποίο, ενώ ο Ηρακλής ήταν απορροφημένος στη μάχη, τον δάγκωσε στο πόδι με τις δαγκάνες του. Στη συνέχεια ο Ηρακλής το εξόντωσε χτυπώντας το μέχρι θανάτου. Η Ήρα σύμφωνα με το μύθο έμεινε απόλυτα ευχαριστημένη από την προσπάθεια του τέρατος που το έκανε αστερισμό σε σχήμα κάβουρα στο ζωδιακό, χαρίζοντας του αιώνια αναγνώριση.
Αν αναλυθεί ο μύθος σε μεγαλύτερο βάθος (όπως αναφέρεται κυρίως στο βιβλίο της Liz Green: The Astrology of Fate, Unwin Paperbacks, 1985), το μίσος της Ήρας απέναντι στον Ηρακλή στηρίζεται στο γεγονός ότι είναι παράνομος γιος του Δία αλλά ταυτόχρονα και ο ήρωας που αμφισβητεί τη μητριαρχική της κυριαρχία. Για πολλούς Καρκίνους το να απελευθερωθούν από την δύναμη και την επιρροή της «Μητέρας» (σε κάθε έκφανση και με κάθε έννοια) είναι πιθανόν ένα δύσκολο και σημαντικό θέμα στην διαμόρφωση του εγώ.
Ένα ακόμη μυθικό πρόσωπο που συνδέεται συχνά με το ζώδιο του Καρκίνου είναι η θαλάσσια θεότητα Θέτις, η οποία συχνά συνδέεται με την ίδια την υδάτινη φύση της θάλασσας συμβολίζοντας το θαλασσινό νερό. Το γεγονός ότι η Θέτις ή θάλασσα είναι άλλοτε κυματώδης και άλλοτε ήρεμη, αλλού ρηχή και αλλού βαθιά εξηγεί συμβολικά την μεταβλητότητα που εμφανίζουν πολλοί Καρκίνοι στο βάθος και την διακύμανση των συναισθημάτων.
Επιστρέφοντας στο μύθο, σύμφωνα με μια προφητεία όλα τα αρσενικά παιδιά της θα γίνονταν πάντα σπουδαιότερα από τον πατέρα τους και γι΄ αυτό το λόγο ζευγάρωνε μόνο με θνητούς και όχι με θεότητες. Ο συμβολισμός που γίνεται στο σημείο αυτό αφορά στη δημιουργικότητα του Καρκίνου, η οποία πιθανόν να εκφράζεται καλύτερα μέσα από την ανθρώπινη συνειδητότητα και την καθημερινή ανθρώπινη έκφραση.
Εντέλει η Θέτις παντρεύτηκε ένα θνητό, τον Πελέα και έκανε 7 γιους. Επειδή δεν μπορούσε να αντέξει στην ιδέα ότι γεννήθηκαν όλοι θνητοί και κάποια μέρα θα πέθαιναν, κατάφερε να παγιδεύσει έξι από τους επτά και να κάψει την θνητή τους σάρκα ώστε να ανέλθουν στον Όλυμπο και να πάρουν τη θέση τους ανάμεσα στους θεούς. Ο έβδομος γιος που σώθηκε ήταν ο μυθικός ήρωας Αχιλλέας. Είναι γνωστή η προφητεία που δόθηκε στον Αχιλλέα, η οποία ανέφερε πως είτε θα πεθάνει νέος και μέσα σε δόξα, ή θα ζήσει μια μεγάλη αλλά συνηθισμένη ζωή στο σπίτι του. Η Θέτις φυσικά προτιμούσε την δεύτερη περίπτωση αλλά ο Αχιλλέας διάλεξε την πρώτη.
Συμβολικά οι Καρκίνοι που διαλέγουν την πρώτη επιλογή, δηλαδή να ελευθερωθούν από τις επιλογές της «μητρικής φιγούρας» πιθανόν να πρέπει να πεθάνουν σε άλλα επίπεδα για να το καταφέρουν αυτό. Αυτή η προσπάθεια, που για τους ίδιους φαντάζει τεράστια, είναι ίσως εκείνη που θα απελευθερώσει την πλήρη δυναμική τους. Αντίθετα, εκείνοι που επιλέγουν την ασφαλή πορεία πρέπει συχνά να θυσιάσουν τη δική τους δυναμική ώστε να εξευμενίζουν και να ευχαριστούν τη «μητέρα». Η απελευθέρωση από το μητρικό έλεγχο σε κάθε επίπεδο είναι ένα θέμα που εμφανίζεται συχνά και συνεχώς στη ζωή αρκετών Καρκίνων.
Μέσα από τον μύθο της Θέτις διακρίνουμε ακόμη την ασφάλεια με την οποία θέλουν να περικλείουν τους κοντινούς τους ανθρώπους οι Καρκίνοι. Η Θέτις από την υπερβολική αγάπη που έχει στα παιδιά της δεν αντέχει την ιδέα ότι μπορεί να τα χάσει, γι΄ αυτό τα καίει η ίδια για να ανέλθουν στη θεϊκή υπόσταση. Με άλλα λόγια, η ασφάλεια που μπορεί να παρέχει ο Καρκίνος τοποθετώντας τους αγαπημένους «μέσα στο καβούκι του» μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε φυλακή. Ίσως θα ήταν προτιμότερο για τους Καρκίνους να αφήσουν την οικογένεια τους να αλληλεπιδρά με τον κόσμο αλλά να αλληλεπιδράσουν και οι ίδιοι ταυτόχρονα, ώστε να εκτιμήσουν καλύτερα που ανήκουν και να απελευθερώσουν την προσωπικότητά τους.

leoΛΕΩΝ
Όπως είναι γνωστό το ζώδιο του Λέων συνδέεται με την αρσενική ενέργεια και το πρόσωπο του πατέρα. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι η πατρική φιγούρα στους μύθους πιθανόν να σχετίζεται με τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά του ζωδίου. Επίσης στην παράδοση της Ανατολής ο Λέων είναι σύμβολο της πνευματικής δύναμης και αλλά και της σοφίας στο Βουδισμό.
Αν στραφούμε στους αρχαιοελληνικούς μύθους ο σημαντικότερος που θα συναντήσουμε θα είναι ο μύθος του πρώτου άθλου του Ηρακλή, η μάχη με τον Λέων της Νεμέας. Σύμφωνα με τον μύθο ο Ηρακλής πολεμάει με τον Λέων στο λημέρι του, χωρίς όπλα, τα οποία αποδεικνύονται άχρηστα, και το σκοτώνει μόνο με τα γυμνά του χέρια σε μάχη σώμα με σώμα. Ο Ηρακλής καταφέρνει να γδάρει το δέρμα του Λέοντα με μια μικρή θεϊκή παρέμβαση και το χρησιμοποιεί σαν πανοπλία στην ολοκλήρωση των υπόλοιπων άθλων του. Μετά το θάνατό του ο Λέων της Νεμέας, που είναι παιδί του Δία και της Σελήνης (προφανής η λογική ακολουθία στο ζωδιακό όπου ο Λέων είναι το επόμενο ζώδιο από τον Καρκίνο, ο οποίος έχει για κυβερνήτη τη Σελήνη), τιμήθηκε για την ανδρεία του και έγινε ο αστερισμός του ζωδιακού.
Ο Λέων στο μύθο έπρεπε να θανατωθεί από τον Ηρακλή γιατί τρομοκρατούσε τους κατοίκους της περιοχής και κατασπάραζε τα κοπάδια τους. Ο Λέων λοιπόν παρομοιάζετε με το μαχόμενο θηρίο και συνδέεται τόσο με υγιείς όσο και με καταστροφικές και επιθετικές παρορμήσεις. Συν τοις άλλοις, κυριολεκτικά το λιοντάρι μπορεί να εξημερωθεί ως ένα σημείο και να ανταποκριθεί στην ανθρώπινη φροντίδα. Συμβολικά λοιπόν εκείνοι που έχουν ισχυρό Λέων στο χάρτη τους ίσως θα πρέπει να μάθουν να ελέγχουν της πύρινες παρορμήσεις τους ώστε να καταφέρουν το θαυμασμό των γύρω τους αλλά και να τους βοηθήσουν με την ενέργειά τους. Δεν πρέπει άλλωστε να λησμονηθεί ότι ο μύθος του ανθρώπου που μάχεται με ένα επικίνδυνο θηρίο (όπως είναι και ο Μύθος του Λέων της Νεμέας), ο οποίος εμφανίζεται σε όλους τους πολιτισμούς με κάποια μορφή, συμβολίζει τελικά την μάχη του αναπτυσσόμενου εγώ ενάντια στα ένστικτα και την παρόρμηση, τα οποία πρέπει να τιθασευτούν ώστε ο άνθρωπος ανεξαρτητοποιηθεί και να γίνει προσωπικότητα. Γι΄ αυτό το λόγο ο αυτοέλεγχος είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα που συνδέεται με την ενέργεια του ζωδίου, καθώς είναι ξένο προς ότι εκφράζει. Η φλόγα του Λέοντα καίει για να αναδειχθεί και να δημιουργήσει αγνοώντας την ύπαρξη ορίων, τα οποία όμως σαφέστατα υπάρχουν.
Τέλος, επιστρέφοντας στον συμβολισμό του Λέων με τον πατέρα, υπάρχουν αστρολόγοι και ψυχολόγοι που αναφέρουν πως αρκετοί Λέοντες βιώνουν μια απογοήτευση στην προσωπική σχέση με τον πατέρα τους. Τον αντιλαμβάνονται – και συχνά όντως είναι – «πληγωμένος», αδύναμος να επηρεάσει καταστάσεις ή να τις αλλάξει, πνευματικά ανεπαρκής για τα μέτρα τους και εντέλει αδυνατεί να τους προσφέρει μια εικόνα της ζωής όπως οι ίδιοι την αντιμετωπίζουν, δηλαδή σαν μια δημιουργική πορεία γεμάτη νοήματα και επικερδείς εμπειρίες σε όλα τα επίπεδα.

virgoΠΑΡΘΕΝΟΣ
Το ζώδιο του Παρθένου έχει συνδεθεί κυρίως με την θεά Άρτεμιδα, την παρθένο θεά του κυνηγιού από το δωδεκάθεο. Ήταν παιδί του Δία και της Λητούς και γεννήθηκε την έκτη μέρα του τοκετού (ας θυμηθούμε ότι το ζώδιο του Παρθένου κυβερνά τον 6ο οίκο του ζωδιακού και είναι το 6ο ζώδιο από την αρχή).
Σε ηλικία 3 χρονών η Λητώ ανέβασε την Άρτεμη στον Όλυμπο για να γνωρίσει τον πατέρα της και όταν ρωτήθηκε από εκείνον τι επιθυμεί, απάντησε πως επιθυμούσε την αιώνια αγνότητα, τόξο και βέλη, να δίνει φως, να έχει δύναμη και λογική, ευελιξία στην κίνηση και ορισμένα ακόμη πολύ συγκεκριμένα δώρα. Ο Δίας θαυμάζοντας την για την ευστροφία και την σοβαρότητά της, της προσέφερε εντέλει όσα ζήτησε και επιπρόσθετα την έχρισε προστάτιδα των πόλεων και των λιμανιών.
Μια βαθύτερη ανάλυση των αιτημάτων της Αρτέμιδος μας δείχνει αρκετά από τα χαρακτηριστικά του ζωδίου. Ενώ βρίσκεται μπροστά στον Δία και μπορεί να ζητήσει οτιδήποτε τελικά αναφέρει πολύ συγκεκριμένες επιθυμίες. Η σοβαρότητα, η λογική και η ευστροφία σε τόσο μικρή ηλικία συμβολίζουν την βαθιά αίσθηση των ορίων που ενυπάρχει στην Άρτεμη αλλά και σε πολλούς εκπροσώπους του ζωδίου. Με απλά λόγια η Άρτεμις έχει εκλογικεύσει την παρόρμηση και το ένστικτο που λογικά θα έπρεπε να κατακλύζουν ένα παιδί 3 χρονών. Αυτή ακριβώς η εκλογίκευση των ενστίκτων είναι από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά που απαντώνται συνήθως σε αρκετούς Παρθένους. Κέρδος τους είναι η λογική και η ευστροφία, αλλά δεν είναι κέρδος που δεν έχει τα μειονεκτήματά του.
Η αγνότητα της Αρτέμιδος συμβολίζει την άπιαστη, την σχεδόν ιδεαλιστική τελειότητα. Η θεά επιθυμεί να είναι τέλεια και αυτό φαίνεται με αρκετούς μύθους της. Σύμφωνα με έναν από αυτούς όταν κυνηγά για πρώτη φορά απαιτεί από τον εαυτό της την απόλυτη ευστοχία στο κυνήγι, την οποία και κατακτά μετά από 5 σαϊτιές. Όμως την τελειότητα δεν την απαιτεί μόνο από τον εαυτό της αλλά και από τις συντρόφους της. Συμβολικά η απαίτηση για τελειότητα είναι ακόμη μια σημαντική έκφανση της ενέργειας του ζωδίου αν και συχνά είναι πιθανόν μη προσεγγίσιμη.
Μια ακόμη προέκταση της αγνότητας της Άρτεμις είναι ότι την καθιστά αλώβητη και ανέγγιχτη. Δεν προκαλεί με την παρουσία της για να κερδίσει το θαυμασμό ή τον έρωτα, ούτε κάνει επίδειξη της δύναμής της. Λειτουργεί αποκλειστικά σύμφωνα με τις αξίες της, γεγονός που τους παρέχει αυτάρκεια μεν αλλά ταυτόχρονα της προσδίδει μια αποστειρωμένη συναισθηματικά και σωματικά εικόνα ώστε να δείχνει πως αδιαφορεί για τις απολαύσεις. Μάλιστα το αξιακό της σύστημα είναι τόσο αυστηρό που όποιος προσέβαλλε τις αξίες της γινόταν αντικείμενο της κριτικής της αλλά και της αυστηρής της τιμωρίας. Ακόμη πιο αυστηρή ήταν με τα παραπτώματα των γυναικών που είχαν αφιερωθεί σε εκείνη και δεν διατηρούσαν την αγνότητά τους (όπως δείχνει ο μύθος του Δία με την Καλλιστώ, την οποία η Άρτεμις τιμώρησε μετατρέποντάς την σε Άρκτο).
Είναι συνηθισμένο για τους εκπροσώπους του ζωδίου να έχουν ένα κατασταλαγμένο αξιακό σύστημα, ακριβώς όπως είχε και η θεά του μύθου. Με αυτό το σύστημα πορεύονται συχνά και δύσκολα το θέτουν υπό αίρεση. Από αυτό πηγάζει και η αυστηρότητα με την οποία κρίνουν τον εαυτό τους και που συχνά εξωτερικεύεται προς τους άλλους όπως ακριβώς στους μύθους που προαναφέρθηκαν. Πράγματι είναι πιθανό οι εκπρόσωποι του ζωδίου συχνά να είναι υπέρ του δέοντος αυστηροί με τα σφάλματα των άλλων.
Η εκλογίκευση των ενστίκτων έχει άμεσο αντίκτυπο και στην αντίληψη που ίσως να έχουν κάποιοι Παρθένοι για το σώμα και τις σωματικές απολαύσεις. Η τελειότητα που εκφράζει η ενέργεια του ζωδίου προεκτείνεται και στο σώμα τους και στη σεξουαλικότητά τους. Δεν είναι απίθανο η σεξουαλικότητα που θέλουν να αισθανθούν να αντιβαίνει το απόλυτο σύστημα αξιών που αναπτύσσουν. «Πόσο σεξουαλικός και ερωτικός επιτρέπεται να είμαι;» είναι μια ερώτηση που κάποιοι παρθένοι ίσως θέτουν στον εαυτό τους. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως ένα σύστημα αξιών είναι μια συστηματοποιημένη έκφραση των «θέλω» και των «πρέπει» και συνεπώς τα «θέλω» και τα «πρέπει» είναι αναπόσπαστο κομμάτι του είναι τους. Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως η εικόνα του τέλειου σώματος και οι μοιραίες ατέλειες που εμφανίζονται σε αυτό παροδικά ή με το πέρασμα των χρόνων να έχει ξανά αντίκτυπο στο πόσο ερωτικοί θέλουν ή μπορούν να αισθανθούν.
Πιθανόν αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι περισσότεροι Παρθένοι να είναι αυτό ακριβώς το σύστημα αξιών που έχουν αφομοιώσει. Αν χαλαρώσουν ελαφρώς τις άμυνες τους ίσως ανακαλύψουν ότι η αντίληψη τους δεν είναι η αποκρυσταλλωμένη τελειότητα και με αυτό τον τρόπο να εξελίξουν την προσωπικότητά τους, να είναι λιγότεροι απαιτητικοί με τον εαυτό τους και να χαρούν στο έπακρο τη δημιουργικότητά τους σε κάθε της έκφανση.

libraΖΥΓΟΣ
Στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία η προσωπικότητα που συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά του ζωδίου του Ζυγού είναι ο Ομηρικός ήρωας Πάρης, γιός του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου και της Εκάβης. Ο σημαντικότερος μύθος που σχετίζεται με το ζώδιο του Ζυγού είναι το «Μήλο της Έριδας».
Λέγεται ότι στους γάμους της Θέτιδας και του Πελέα (δες Μύθοι του Καρκίνου, Μέρος 1ο) ο Δίας είχε προσκαλέσει όλο το πάνθεον, εκτός από την θεότητα Έριδα. Εκείνη παρά την προσβολή που ένιωσε έκανε την εμφάνισή της απροσκάλεστη και χωρίς να μιλήσει πέταξε επιδεικτικά στο τραπέζι των Θεών ένα χρυσό μήλο με την επιγραφή «Κάλλιστη», που σημαίνει «Στην ομορφότερη». Η Αθηνά, η Ήρα και η Αφροδίτη διεκδίκησαν το μήλο και ζήτησαν από τον Δία να ορίσει ποια ήταν η ομορφότερη. Εκείνος όμως αποποιήθηκε της ευθύνης και όρισε πως ο Πάρης θα έπρεπε να λύσει το ζήτημα καθώς είχε τη φήμη δίκαιου κριτή. Οι 3 θεές παρουσιάστηκαν μπροστά στον Πάρη και του ζήτησαν να επιλέξει εκείνη που υπερισχύει σε ομορφιά και χάρη και να της προσφέρει το μήλο. Η επιθυμία της κάθε θεάς να είναι η νικήτρια τις οδήγησε να του υποσχεθούν και κάτι διαφορετικό σε αντάλλαγμα για την εύνοιά του. Πιο συγκεκριμένα η Αθηνά του έταξε σοφία και υψηλές πολεμικές αρετές, η Ήρα του προσέφερε την δυνατότητα να τον χρίσει βασιλιά όλης της Ευρώπης και της Ασίας ενώ η Αφροδίτη του υποσχέθηκε πως θα του έδινε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, την Ελένη των Μυκηνών. Λέγεται μάλιστα πως σε αντίθεση με της ανταγωνίστριές της η Αφροδίτη είχε παρουσιαστεί γυμνή για να επηρεάσει την κρίση του! Ο Πάρης τελικά προσέφερε το μήλο στην Αφροδίτη εκτιμώντας ότι η προσφορά της ήταν η καλύτερη.
Ο μύθος έχει σημαντικές προεκτάσεις στην ερμηνεία της έκφραση του Ζυγού. Το ζώδιο είναι το μοναδικό στον ζωδιακό που δεν συμβολίζεται με μορφή ζώου ή ανθρώπου αλλά από ένα αντικείμενο, τη ζυγαριά. Όπως η ζυγαριά σταθμίζει και αποδίδει δικαιοσύνη σύμφωνα με το αντικειμενικό κριτήριο του βάρους, έτσι και ο Πάρης επιλέχθηκε για να επιλέξει αντικειμενικά και αδέκαστα. Όμως όπως ο μύθος περιγράφει η επιλογή του δεν στηρίχθηκε στην αντικειμενικότητα αλλά στο ποια προσφορά εκτίμησε ως την καλύτερη για τον ίδιο. Ο Πάρης αρνείται τα πλούτη και τη σοφία για την αισθητική: Επιλέγει την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου.
Προεκτείνοντας το μύθο οι περισσότεροι Ζυγοί έχουν την τάση να σταθμίζουν τις επιλογές τους και μάλιστα θέλοντας να βάλουν στη ζυγαριά των αποφάσεων τους όλες τις προεκτάσεις ενός προβλήματος συχνά αδυνατούν να επιλέξουν και να δράσουν. Η ανάγκη του Ζυγού είναι για αρμονία και ισορροπία γιατί σύμφωνα με τον πολιτισμένο τρόπο σκέψης του η αρμονία γεννά αισθητική και αυτή με τη σειρά της είναι η ανώτερη έκφραση που υπάρχει. Μπροστά στα υλικά αγαθά και τη σοφία ο Πάρης επιλέγει την ομορφιά και τη γυναικεία χάρη. Ο υποκειμενικός τρόπος σκέψης κάθε Ζυγού κυριαρχείται από την αντικειμενική εικόνα της αισθητικής που επικρατεί σε κάθε κοινωνία.
Εκτός από τα παραπάνω υπάρχει μια ακόμη σημαντική προέκταση του μύθου. Ο Πάρης σαν γνήσιος Ζυγός έλαβε αντάλλαγμα για την προσφορά του μήλου στην Αφροδίτη. Για έναν Ζυγό τίποτα δεν δίνεται χωρίς ανταλλάγματα γιατί μια τέτοια πράξη διαταράσσει την ισορροπία των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Ο Ζυγός δεν πρόκειται ποτέ να παραμείνει σε μια σχέση, φιλική, ερωτική ή επαγγελματική, αν δεν λάβει ισάξια με όσα προσφέρει ή ακόμη χειρότερα αν δεν είναι σε θέση να προσφέρει όσα του προσφέρουν. Είναι γνωστό επίσης ότι η αρπαγή της Ελένης από τον Πάρη έγινε η αφορμή για να κηρυχτεί ο Τρωικός Πόλεμος που σύμφωνα με το μύθο κράτησε περισσότερα από δέκα χρόνια. Βέβαια ο Πάρης έχει την χάρη να πείθει έναν ολόκληρο λαό να πολεμά για το ερωτικό του καπρίτσιο ενώ ο ίδιος παραμένει εστιασμένος το μεγαλύτερο διάστημα του πολέμου στο ερωτικό του ενδιαφέρον. Άλλωστε η διπλωματία είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του Ζυγού στην πάλη της καθημερινότητας.
Επίσης μπορεί συχνά να λέγεται ότι ο Ζυγός θέλει να αποφεύγει τις κρίσεις αλλά τις περισσότερες φορές ζει μέσα σε αυτές λόγω της συμπεριφοράς του. Το σημαντικότερο ζήτημα είναι ότι στην προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη του να αναζητά συνεχώς στο περιβάλλον του την ομορφιά και στο να μην δυσαρεστήσει κανέναν και να βρίσκονται όλα σε αρμονία, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα χάος απαιτήσεων και επιθυμιών. Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα στη ζωή του Ζυγού είναι να κατανοήσει ότι εκτός από τον πολιτισμένο κόσμο της σκέψης υπάρχει και πρωτόγονος κόσμος των συναισθημάτων που είναι υποκειμενικά και κατευθύνουν πολλές από τις επιλογές των συνανθρώπων του και συνεπώς η ανάγκη του να ικανοποιήσει τους πάντες μαζί με τον εαυτό του είναι μια δονκιχωτική επιδίωξη.
Ο Τρωικός πόλεμος και τα αποτελέσματά του αποτελούν ένα ακόμη μάθημα ζωής για τον Πάρη και αυτό δεν είναι άλλο από τις συνέπειες των επιλογών. Ο πόλεμος έρχεται για να ισορροπήσει την άδικη αρπαγή της παντρεμένης Ελένης από τον ίδιο. Κάθε υπερβολή οφείλει να εκτονωθεί και ο Ζυγός όταν κυριαρχείται από την λαγνεία του για την αισθητική και το ωραίο μπορεί να καταφύγει στην υπερβολή. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί ακόμη ένας σημαντικός μύθος σχετικός με τον Πάρη και τις συνέπειες των αποφάσεων του. Πριν την αρπαγή της Ελένης, ο νεαρός Πάρης ήταν ερωτευμένος με τη Νύμφη Οινώνη, κόρη του ποταμού Κεβρήνα. Όταν την εγκατέλειψε για να απαγάγει την Ελένη εκείνη τον προειδοποίησε για τις επιπτώσεις της πράξης του και προσπάθησε να τον αποτρέψει. Παρότι ο Πάρης δεν την άκουσε εκείνη του δήλωσε ότι αν ποτέ πληγωθεί να έρθει σε εκείνη για να τον γιατρέψει ελπίζοντας ότι θα τον κρατήσει κοντά της. Ο Πάρης σύμφωνα με ένα μύθο πληγώθηκε μετά από πολλά χρόνια από τον Φιλοκτήτη και τότε μόνο θυμήθηκε την Οινώνη. Εκείνη όμως αρνήθηκε να τον βοηθήσει και τελικά ο Πάρης πέθανε από την πληγή. Η Οινώνη όταν το έμαθε αυτοκτόνησε.
Όπως όλοι οι Ζυγοί έτσι και ο Πάρης είναι ερωτευμένος με τον έρωτα, σαν ιδεώδες, σαν την αναζήτηση της αρμονικής ένωσης δύο ψυχών και δύο σωμάτων. Αλλά ο Ζυγός είναι ζώδιο του Αέρα και δεν αισθάνεται άνετα με την ανταλλαγή των συναισθημάτων καθώς το συναίσθημα δεν είναι μετρήσιμο και δεν μπορεί να τοποθετηθεί στη ζυγαριά του. Ο Πάρης δεν μπορεί να καταλάβει ότι πληγώνει την Οινώνη με την απόφασή του. Έτσι του είναι απόλυτο φυσικό να πιστέψει πως μπορεί μετά από είκοσι και πλέον χρόνια να στραφεί σʼ αυτή για βοήθεια. Για ένα Ζυγό μπορεί μια προσωπική σχέση να μην τελειώνει ποτέ και απλώς να ξεκινάει η επόμενη. Δεν μπορεί όμως να περιμένει το ίδιο και από τους άλλους.

scorpioΣΚΟΡΠΙΟΣ
Πριν την εξιστόρηση των μύθων που σχετίζονται με το ζώδιο του Σκορπιού είναι σημαντικό να αναφερθούν ορισμένα στοιχεία για το ζώδιο που θα βοηθήσουν στην κατανόηση των ψυχολογικών τάσεων που το συνοδεύουν και δεν απαντώνται πουθενά αλλού στο ζωδιακό. Στις αρχαίες σχολές της αστρολογίας κυρίως στην Αιγυπτιακή και την Εβραϊκή το ζώδιο δεν συμβολιζόταν από τον Σκορπιό αλλά από το φίδι. Θεωρούσαν το ερπετό σαν ένα αθάνατο πλάσμα ικανό να ανανεώνεται και να αλλάζει συνεχώς μορφές. Πράγματι για κανένα άλλο ζώο στη φύση δεν είναι τόσο έντονος ο κύκλος της μεταμόρφωσης και της ανανέωσης όσο στο φίδι, που στην διάρκεια ζωής του θα αλλάξει πολλές φορές το δέρμα του, δηλαδή τη μορφή του. Κάθε αλλαγή μορφής σηματοδοτεί ένα νέο κύκλο και όσοι έχουν έμφαση στο ζώδιο αυτό αντιλαμβάνονται τη ζωή τους σαν μια αλληλουχία διακριτών κύκλων. Δημιουργία, φθορά, θάνατος και μεταμόρφωση είναι τα στάδια κάθε κύκλου της ζωής τους. Στην αρχαιότητα το ερπετό συμβολίζεται σαν φορέας γνώσης, σοφίας αλλά και απαράμιλλης πονηριάς και ευστροφίας. Έρπει στο έδαφος και είναι ευέλικτο ώστε να βρίσκεται πάντα εκεί που θέλει. Συμβολικά όσοι έχουν έμφαση στο ζώδιο αυτό έχουν την ευελιξία και ευστροφία να βρίσκουν όλες τις απαντήσεις. Τίποτα δεν μπορεί να μένει κρυφό και δεν αισθάνονται ασφαλείς αν δεν γνωρίζουν όλα τα δεδομένα και τα μυστικά των γύρω τους. Οι ίδιοι όμως συμπεριφέρονται συχνά με τον αντίθετο τρόπο σε σχέση με αυτό που απαιτούν από τους άλλους. Το φίδι μένει πάντα κρυμμένο μέσα στο έδαφος, κατοικεί σε σκοτεινά και υγρά μέρη, ανάμεσα στις ρίζες των μεγάλων δέντρων ή στις σχισμές των βράχων. Συμβολικά όλοι οι Σκορπιοί αφήνουν τους γύρω τους στο σκοτάδι, κρατάνε μυστικά, αποζητούν την απομόνωση και το προσωπικό καταφύγιο μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Η χαμένη αθωότητα, το σκοτάδι της ψυχής, η κυριαρχία του συναισθήματος πάνω στην ύπαρξη, η πτώση και ο θάνατος είναι όλα θέματα που σχετίζονται με τους μύθους του ζωδίου. Καθώς ο ζωδιακός είναι συμβολικά ένας κύκλος εξέλιξης με δώδεκα στάδια, φτάνοντας στο στάδιο του Σκορπιού βρίσκεται πλέον κάποιος στο στάδιο της σύγκρουσης. Σύγκρουση με τον άλλο, σύγκρουση με τα υποσυνείδητα συμπλέγματα της ύπαρξης, σύγκρουση με τον καταπιεσμένο άλλο που κρύβουμε μέσα μας είναι ο συμβολισμός του Σκορπιού. Άμεση συνέπεια της σύγκρουσης και της μάχης είναι ο θάνατος. Σε κάποια επίπεδα πρέπει να πεθάνουμε για να μεταμορφωθούμε και να εξελιχθούμε ή για να χρησιμοποιήσουμε το λόγια του C. G. Young: «Τίποτα δεν έρχεται στο φώς της συνείδησης χωρίς πόνο».
Το προπατορικό αμάρτημα είναι ίσως ο διασημότερος μύθος της Εβραϊκής σχολής. Η μυθολογική φιγούρα του Σκορπιού, το φίδι, προσφέρει στην Εύα το μήλο από το Δέντρο του Καλού και του Κακού. Τι συμβολίζει όμως η πράξη αυτή καθʼ αυτή; Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές δεν είναι τίποτα περισσότερο από την γνώση του βαθύτερου και πρωτόγονου Είναι του ανθρώπου. Ο άνθρωπος μαθαίνει ότι μέσα του ενυπάρχει τόσο το καλό όσο και το κακό, ο ίδιος μπορεί να γίνει ο άγιος ή δαίμονας και φυσικά αυτή η παραδοχή δεν είναι καθόλου άγνωστη σε ένα Σκορπιό. Το τέλος της αθωότητας έχει φτάσει. Ο άνθρωπος για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπος με τη γύμνια του σώματός του, με τη θνητότητα του, ενώ για πρώτη φορά οι πρωτόπλαστοι αντιλαμβάνονται πόσο διαφέρουν σωματικά. Η γνώση του καλού και του κακού συμπίπτει με το ξύπνημα των σεξουαλικών ενστίκτων και γιʼ αυτό ο Σκορπιός είναι το ζώδιο που συμβολίζει το σεξ σαν μεταμορφωτική πράξη, σαν σύγκρουση των δύο φυλετικών πόλων. Η εκδίωξη από τον Παράδεισο και η μεταφορά στη Γη είναι η πτώση του ανθρώπου από την κατάσταση άγνοιας των ενστίκτων του στην άγνωστη Γη του συναισθήματος και των παρορμήσεων. Για πρώτη φορά ο Αδάμ και η Εύα είναι άντρας και γυναίκα και όχι όμοιοι ή «Πρωτόπλαστοι». Διαφέρουν και πρέπει πλέον να μάθουν να λειτουργούν μαζί, να συγκρουστούν, να κατανοήσουν. Η πτώση στη Γη είναι συνυφασμένη με το θάνατο. Πεθαίνουν ως τέκνα του παραδείσου για μεταμορφωθούν σαν άνθρωποι.
Στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία συναντά κανείς πάλι το φίδι στο σημαντικότερο μύθο που συνδέεται με το ζώδιο του Σκορπιού. Η Λερναία Ύδρα και ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή είναι σύμφωνα με την Liz Greene (Astrology for Lovers, Red Wheel/Weiser, 1990) ο μύθος που ταιριάζει απόλυτα με το ζώδιο αυτό. Σύμφωνα με το μύθο για τον δεύτερο άθλο του ο Ηρακλής έπρεπε να εξοντώσει την Ύδρα, ένα μυθικό τέρας που τρομοκρατούσε την περιοχή της Λερναίας και τρεφόταν από τους κατοίκους της. Το μυθικό τέρας είχε την μορφή ερπετού με εννέα κεφάλια και το καθένα είχε δηλητηριώδη δόντια. Σύμφωνα με τον μύθο η Ύδρα κατοικούσε σε μια σκοτεινή σπηλιά κοντά σε ένα βρωμερό βάλτο. Αν θυμηθούμε την εξέλιξη της μάχης, ο Ηρακλής στην αρχή προσπαθεί ανεπιτυχώς να σκοτώσει το τέρας μέσα στη σπηλιά κόβοντας του τα κεφάλια. Έκπληκτος παρατηρεί πως για κάθε κεφάλι που κόβει ξεφυτρώνουν τρία στη θέση του. Για να την αντιμετωπίσει τελικά την παρασύρει έξω από τη σπηλιά της γιατί η Ύδρα δεν μπορεί να αντέξει το φως του Ήλιου. Την σηκώνει λοιπόν με τα χέρια του ώστε όλα τα κεφάλια της να πυρακτωθούν από το φως του Ήλιο (σε μια άλλη παραλλαγή του Μύθου ο σύντροφός του Ιόλαος βάζει φωτιά σε κάθε κεφάλι που κόβει ο Ηρακλής) μέχρι που απέμεινε το ένα κεφάλι, το αθάνατο. Όταν το έκοψε ο Ηρακλής το έθαψε στο έδαφος μακριά από το κουφάρι του τέρατος και ολοκλήρωσε τον άθλο του.
Για όσους έχουν έμφαση στο Σκορπιό έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή τους που ανακαλύπτουν την προσωπική τους «Λερναία Ύδρα». Τα κεφάλια της Ύδρας μπορούν να λάβουν πολλές ονομασίες: απέχθεια, εκδικητικότητα, βία, θυμός, ζήλεια, φθόνος, σεξουαλικότητα, φόβος, εμμονή. Όλα όσα συμβολίζουν τον υποσυνείδητο πόθο, τη φλογισμένη επιθυμία για κάθε τι, άψυχο ή έμψυχο υπάγονται σε αυτό το ζώδιο. Συνεπώς τα κεφάλια της Ύδρας που βρίσκονται μέσα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη συμβολίζουν τα πρωτόγονα συναισθήματα που την κατακλύζουν και κανένα άλλο ζώδιο δεν μπορεί να αναγνωρίσει αυτά τα συναισθήματα όσο ο Σκορπιός. Συμβολικά η Ύδρα ζει στο σκοτάδι και έτσι αν αυτά τα συναισθήματα βρίσκονται στο σκοτάδι πολλαπλασιάζονται σαν τα κεφάλια της Ύδρας και δηλητηριάζουν την ανθρώπινη ύπαρξη στο βαθμό που μπορούν να καταστρέψουν όχι μόνο τον ίδιο τον άνθρωπο αλλά και τους γύρω του. Γιʼ αυτό και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αυτά τα συμπλέγματα με την καταπίεση. Αντίθετα όπως ο Ηρακλής έφερε την Ύδρα από το σκοτάδι στο φως έτσι και αυτά τα συμπλέγματα πρέπει να αναγνωριστούν και να έρθουν στο φως της συνείδησης, να αντιμετωπιστούν με σεβασμό και φυσικά με την πεποίθηση ότι αυτά κι αυτά είναι μέρος της ύπαρξης του καθενός. Χρήσιμο είναι φυσικά να θυμάται κανείς πως στην Ύδρα υπήρχε και το ένα αθάνατο κεφάλι. Τι σημαίνει αυτό; Άμα την γέννηση του ένα σύμπλεγμα, ακόμη κι αν αντιμετωπιστεί βρίσκεται πάντα ζωντανό έχοντας καθορίσει την ύπαρξη και πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα αυτή. Το αθάνατο κεφάλι είναι ο σπόρος του κακού που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Το κακό δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα αλλά μια υπαρκτή τάση μέσα σε κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα και προκειμένου να μην κυριαρχεί πάνω στην ύπαρξη πρέπει να αντιμετωπιστεί από το ίδιο το άτομο. Αυτή η μάχη είναι πολύ σημαντική για κάθε Σκορπιό γιατί όταν τα άλλα ζώδια σκέφτονται την ευτυχία και την αρμονία, ο Σκορπιός σκέφτεται την επιβίωση. Μόνο όταν ο Σκορπιός έχει δώσει τις μάχες με την ίδια του την ύπαρξη μπορεί πλέον να απαγκιστρωθεί ψυχολογικά σε κάποια επίπεδα και να γίνει δημιουργικός. Τα σημαντικότερο πρόβλημα όμως είναι ότι πολύ Σκορπιοί εθίζονται τόσο πολύ στη μάχη που αδυνατούν να αφοσιωθούν στις απλές χαρές της ζωής.

sagittariusΤΟΞΟΤΗΣ
Η πρώτη και σημαντικότερη μυθική φιγούρα που σχετίζεται με το ζώδιο του Τοξότη είναι ο Δίας, «ο Πατέρας των Θεών και των Ανθρώπων» (Ησίοδος, Θεογονία). Η μελέτη των μύθων του Δία είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζονται οι ψυχολογικές λειτουργίες του ζωδίου. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι τα αρχαία κείμενα βρίθουν από μύθους και ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Πατέρα των θεών οπότε για τις ανάγκες της συγκεκριμένης ανάλυσης έχουν επιλεχθεί ορισμένες χαρακτηριστικές ιστορίες.
Όπως είναι γνωστό ο Δίας γεννήθηκε από την Ρέα και έχει για πατέρα τον Κρόνο. Η μητέρα του Κρόνου, η Γαία, είχε προφητέψει στον γιό της ότι θα χάσει τον θρόνο του από ένα παιδί του και γιʼ αυτό ο Κρόνος, μόλις η Ρέα φέρνει στη ζωή τα παιδιά τους, τα καταπίνει ώστε να μην χάσει τη υψηλή του θέση. Η Ρέα υποφέρει για το χαμό των παιδιών της και μόλις γεννά τον Δία τον κρύβει με την βοήθεια της Γαίας. Στη συνέχεια, αντί για τον ίδιο προσφέρει στον Κρόνο έναν βράχο φασκιωμένο σαν μωρό. Ο Κρόνος δεν έχει λόγο να μην εμπιστευθεί την γυναίκα του και καταπίνει τον βράχο νομίζοντας πως έχει καταπιεί ακόμη ένα γιό του. Από την αρχή λοιπόν της ζωής του ο Δίας είναι τυχερός και προστατευμένος καθώς είναι ο μόνος από τα αδέρφια του που γλιτώνει από την κτηνωδία του Κρόνου. Αυτή η αίσθηση τύχης συνοδεύει συνήθως και τους εκπροσώπους του ζωδίου σαν μια έμφυτη αισιοδοξία ότι όλα μπορούν να λειτουργήσουν αρμονικά στη ζωή τους. Έχουν γενικά την πιστή ότι μπορούν να μείνουν στο απυρόβλητο γιʼ αυτό συχνά παίρνουν ρίσκα στη ζωή τους σε όλους τους τομείς.
Φτάνοντας στην ενηλικίωση ο Δίας παίρνει για πρώτη του γυναίκα τη Μήτη που φημιζόταν για τη σοφία της στα θέματα των θεών και των ανθρώπων. Η Μήτη σοφή όπως ήταν για να βοηθήσει τον Δία να πάρει τη θέση που του αξίζει ξεγελά τον Κρόνο και του δίνει μια ουσία που του φέρνει ζαλάδα. Τότε εκείνος αρχίζει να αποβάλλει από την κοιλιά του όλα τα αδέρφια του Δία που είχε καταπιεί όλα αυτά τα χρόνια. Με αυτή την πράξη της η Μήτη απέδειξε την σοφία της αλλά ταυτόχρονα φόβισε τον Δία, ο οποίος διέβλεψε ότι θα μπορούσε να γίνει ισχυρότερη από αυτόν και να τον εκθρονίσει γιʼ αυτό και τελικά την κατάπιε (στη μυθολογία η κατάποση ενός προσώπου είναι το πρώτο στάδιο για την αφομοίωση των ιδιοτήτων του από αυτόν που καταπίνει. Ο Δίας την καταπίνει για να αποκτήσει μεταξύ άλλων τη σοφία της). Συμβολικά λοιπόν, όσοι συντονίζονται έντονα στην ενέργεια του ζωδίου τείνουν να γίνονται τόσο πληθωρικοί που αποζητούν να επισκιάσουν τους γύρω τους. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε του Τοξότη εκτός από πατέρας της ηθικής να είναι και ο πρώτος που την καταργεί κατά το δοκούν ή πιο σωστά κατά το συμφέρον του.
Ο ερωτικός στίβος είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα της «ανομίας» του Δία καθώς δεν υπάρχει άλλη μυθική φιγούρα με περισσότερες ερωτικές ατασθαλίες! Μια βιαστική προσέγγιση στην ερωτική ζωή του Δία θα οδηγούσε κάποιον στο συμπέρασμα ότι είναι εκ πεποιθήσεως άπιστος καθώς εμπλέκεται συνεχώς σε νέα ειδύλλια τόσο με θεότητες όσο και με κοινές θνητές. Γενικά οι εκπρόσωποι του ζωδίου έχουν ένα αδέσμευτο και φιλελεύθερο χαρακτήρα καθώς είναι βαθιά η ανάγκη τους να βρίσκονται ανοιχτοί στην περιπέτεια που τους περιμένει στην επόμενη γωνία του δρόμου, στην επόμενη σχέση, στην νέα τους δουλειά… Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό που συχνά λησμονεί κάποιος μελετώντας την προσωπικότητα του Δία. Αυτή η λεπτομέρεια είναι η Ήρα. Για τον Δία αυτή είναι ένα σταθερό σημείο αναφοράς, το πρόσωπο που η παρουσία του τον δεσμεύει αλλά πάντα καταφεύγει σε αυτό και δεν το αλλάζει. Με άλλα λόγια ένας Τοξότης μπορεί να είναι πιστός και να δεσμευτεί σοβαρά με τον άνθρωπο που θα επιλέξει αρκεί να νιώθει ότι υπάρχει πάντα στη σχέση μια φωτεινή ένδειξη που γράφει «Έξοδος Κινδύνου» και στην οποία έχει την δυνατότητα να καταφύγει ανά πάσα στιγμή.
Δυνατότητα, ευκαιρίες και υπερβολή, όλα σε μια προσωπικότητα που μπορούν τελικά να οδηγήσουν; Ο Δίας είναι ο κυβερνήτης του συνεχώς επεκτεινόμενου Σύμπαντος, παντογνώστης, προστάτης των ανθρώπων και δίκαιος τιμωρός και την ίδια στιγμή βρίσκει χρόνο για την πλούσια ερωτική του ζωή. Τα έχει όλα κι όμως ψάχνει πάντα κάτι καινούργιο για να τον ενθουσιάσει. Αυτή η αναζήτηση είναι η επιτομή της υπερβολής του, η οποία τελικά καθιστά τον Τοξότη το πιο μελαγχολικό ζώδιο του ζωδιακού. Η ανάγκη του Δία να ζευγαρώνει με ξεχωριστές, όμορφες ή δυσπρόσιτες γυναίκες είναι ενδεικτική της ανάγκης του ζωδίου να θέτει συνεχώς υψηλούς στόχους. Συνεπώς για ένα γνήσιο Τοξότη η ζωή είναι ένα διαρκές κυνηγητό στόχων ώστε να φτάνει σε ένα συνεχώς ανώτερο επίπεδο. Από τη μια αυτό δεν τους επιτρέπει να απολαύσουν τη διαδρομή προς την επίτευξη του στόχου και ακριβώς σε αυτή τη διαδρομή είναι που κρύβονται τα ανώτερα νοήματα στα οποία ζητούν απάντηση. Επίσης, έρχεται πάντα η στιγμή εκείνη στη ζωή όσων είναι συντονισμένοι στην ενέργεια του ζωδίου που αντιλαμβάνονται ότι το κυνηγητό των υψηλών τους στόχων δεν διαφέρει από ένα κυνήγι μαγισσών και πως το επίπεδο που ονειρεύονται να φτάσουν είναι μάλλον ουτοπικό. Για ποιο λόγο; Ο Δίας είναι αθάνατος και μπορεί να συγκινείται συνεχώς από νέες περιπέτειες. Ο άνθρωπος όμως είναι θνητός και η συνειδητοποίηση της θνητότητας είναι ίσως το σημαντικότερο χτύπημα στην ψυχολογία του Τοξότη, του ασυμβίβαστου του ζωδιακού κύκλου.
Εκτός όμως από τον Δία μια ακόμη μυθική φιγούρα που πρέπει να αναλυθεί είναι ο Κένταυρος, που είναι άλλωστε και ο συμβολισμός του Τοξότη στον ουράνιο θόλο. Σύμφωνα ξανά με την Liz Greene (Astrology for Lovers, Red Wheel/Weiser, 1990) η μελέτη της φιγούρας του Χείρωνα, του πατέρα των Κενταύρων και μεγάλου δάσκαλου όλων των μυθικών ηρώων (Ηρακλής, Ιάσωνας κ.α.) είναι σημαντική. Μισός άνθρωπος και μισός άλογο σε μια ιδιαίτερη ένωση ανθρώπινης και άγριας φύσης, ο Χείρωνας υπήρξε μοναδική μυθολογική φιγούρα. Ήταν ο δάσκαλος, ο φιλόσοφος, ο μαχητής και ο θεραπευτής, ένας αρχαίος σαμάνος. Ο Χείρωνας κατοικούσε απομονωμένος στα δάση της Θράκης γνωρίζοντας πως ήταν απόκληρος από την κοινωνία λόγο της μισής άγριας καταγωγής του και ταυτόχρονα λόγω των γνώσεων του που τον καθιστούσαν σοφότερο από τους κοινούς ανθρώπους. Ακριβώς για αυτή τη σοφία του οι Θεοί του χάρισαν το δώρο της αθανασίας. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Χείρωνας τραυματίστηκε από ένα δηλητηριασμένο βέλος του Ηρακλή και η πληγή που έλαβε δεν γιατρευόταν και έμενε πάντα ανοιχτή. Ο ίδιος όμως όντας αθάνατος δεν μπορούσε να πεθάνει από την πληγή και από εκεί πήρε και το προσωνύμιο «Ο Πληγωμένος Θεραπευτής». Ασφαλώς το θέμα του τραύματος είναι σημαντικότερο στη μελέτη του Πλανητοειδούς Χείρωνα και τι συμβολίζει στο γενέθλιο χάρτη και γιʼ αυτό δεν θα αναπτυχθεί περαιτέρω (για περισσότερες πληροφορίες δες «Χείρωνας – Ο πληγωμένος θεραπευτής» από την Dreamshow, ΑΣΤΡΟΜΑΘΗΜΑΤΑ).
Προσεγγίζοντας το βαθύτερο νόημα του Τοξότη μέσα από τον μύθο πολλά μπορούν να ειπωθούν. Πρώτα από όλα ο Τοξότης είναι ένα ζώδιο που έχει μια τραγική ψυχολογική χροιά. Από την μία οι εκπρόσωποι του ζωδίου έχουν μια έμφυτη αισιοδοξία που θέλουν να μεταδώσουν, όπως και ο Χείρωνας θέλει να μεταδώσει τις γνώσεις του στους νεαρούς ήρωες. Ο Χείρωνας έχει την ικανότητα να αποδίδει υψηλά νοήματα στα κρίσιμα ζητήματα της ζωής και αντίστοιχα ένας Τοξότης με ευκολία μπορεί να ανασυγκροτηθεί μετά από μια δύσκολη περίοδο καθώς βαθιά μέσα του ενυπάρχει η πεποίθηση ότι όλα συμβαίνουν γιατί κάτι έχουν να μας διδάξουν, όλα έχουν ένα νόημα. Από την άλλη όμως υπάρχει και το τραύμα και μάλιστα σύμφωνα με τον μύθο το τραύμα του Χείρωνα βρίσκεται στο ζωώδες μισό του σώματός του. Στην πραγματικότητα το τραύμα του συμβολίζει το κενό που υπάρχει ανάμεσα στην θνητή και στη αθάνατη φύση του. Συμβολικά αυτό είναι και το μεγάλο τραύμα του Τοξότη: το χάσμα ανάμεσα στο όραμα του για μια ζωή γεμάτη ευκαιρίες για επέκταση, για την αθανασία του ανθρώπου, πως όσα συμβαίνουν έχουν κάποιο σκοπό και ένα νόημα ενώ από την άλλη έρχονται αντιμέτωποι με τη γεμάτη ατέλειες, δυσκολίες και πρακτικά ζητήματα καθημερινή ζωή, η οποία τελικά είναι το δηλητήριο που κρατά την πληγή ανοιχτή. Οι περισσότεροι Τοξότες προσπαθούν να αποφύγουν την παραδοχή του τραύματός τους και τρέχουν να κατακτήσουν τον ένα στόχο μετά τον επόμενο, σε ένα ανελέητο κυνηγητό υψηλών οραμάτων και σκοπών μόνο για να αποφύγουν τις στιγμές που θα μείνουν μόνοι με τις σκέψεις τους και θα νιώσουν τη σουβλιά του τραύματος πιο δυνατή από ποτέ. Σημαντικό στάδιο στη ψυχολογική ωρίμανση του Τοξότη είναι η αποδοχή του τραύματος που του προξενεί η γεμάτη περιορισμούς πραγματικότητα και η θνητότητα. Μόνο με την αποδοχή του μπορεί ο Τοξότης να γίνει πραγματικά ο πληγωμένος θεραπευτής και να αναπτύξει την συμπόνια προς τους άλλους ανθρώπους, σαν αποτέλεσμα της παραδοχής ότι δεν είναι τελικά τόσο μόνος και διαφορετικός από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

capricornΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Η μυθική φιγούρα του Κρόνου, του πρώτου μεταξύ των Τιτάνων, έχει κυριαρχήσει διεθνώς στους μύθους που αφορούν τον Αιγόκερο. Όμως μια τέτοια προσέγγιση φαντάζει μάλλον μονόπλευρη στην ανάλυση των ψυχολογικών τάσεων του ζωδίου που είναι όχι μόνο σύνθετες αλλά και εξαιρετικά ανατρεπτικές για την εικόνα που επικρατεί για τους «αυστηρούς» του ζωδιακού. Εκτός από τον Κρόνο θα μελετηθεί και μια ακόμη σημαντική μυθολογική προσωπικότητα που σχετίζεται με το ζώδιο και είναι ο τραγοπόδαρος Θεός Πάνας. Για πρακτικούς λόγους όμως ας στραφούμε αρχικά στον Κρόνο. Πρόκειται για Τιτάνα, γιό του Ουρανού και της Γαίας και οι δύο μύθοι που θα μελετηθούν σε αυτό το άρθρο είναι: (1) Η δολοφονία του πατέρα του Ουρανού και (2) ο μύθος που αναφέρει πως καταπίνει τα παιδία του μόλις γεννιούνται.
Σύμφωνα με το πρώτο μύθο (Ησίοδος, Θεογονία) όλοι οι γιοί του Ουρανού και τη Γαίας εχθρεύονταν τον πατέρα τους γιατί μόλις γεννιόντουσαν, εκείνος του παγίδευε βαθιά μέσα στη Γη ώστε να μην δουν ποτέ το φως. Η Γαία βαθιά λυπημένη για αυτό το γεγονός παρουσιάστηκε μπροστά τους και τους είπε πως με την βοήθεια της ήταν σε θέση να τιμωρήσουν τις ντροπιαστικές πράξεις του πατέρα τους. Όλοι οι Τιτάνες σιώπησαν από τον φόβο και δεν αναλάμβαναν την ευθύνη αυτής της πράξης, εκτός από τον Κρόνο, ο οποίος σηκώθηκε όρθιος και απάντησε:
Μητέρα, εγώ θα το αναλάβω αυτό και θα το
κάνω το έργο, δεν τον λογαριάζω τον κακονόματο πατέρα
το δικό μας, γιατί πρώτος σκέφτηκε αταίριαστα έργα.
(Ησίοδος, Θεογονία, στίχοι 170-173, Μετάφραση: Σωκράτης Σκάρτσης, Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, 1993)
Πράγματι ο Κρόνος με ένα δρεπάνι διαμελίζει τον πατέρα του και παίρνει αυτός τη θέση του σαν ο ανώτερος μεταξύ των Τιτάνων.
Η πράξη της πατροκτονίας έχει σημαντικότατες προεκτάσεις στην ερμηνεία της αρχετυπικής έκφραση του Αιγόκερου. Πρώτα από όλα η ίδια η πράξη δηλώνει πως πάντα στο ζώδιο ενυπάρχει μια έντονη αντίδραση στο πατρικό πρότυπο. Ο Κρόνος εχθρεύεται τον «κακονόματο» πατέρα του για τον χαρακτήρα του. Ένα νοσηρό χαρακτήρα που σύμφωνα με το μύθο ο ίδιος αργότερα ανέπτυξε σε μεγαλύτερο βαθμό. Ο γνήσιος Αιγόκερως έχει μια μεγάλη αποστολή να φέρει σε πέρας σε αυτή τη ζωή και αυτή δεν είναι άλλη από το να αντικαταστήσει ψυχολογικά τον πατέρα του και τελικά να γίνει ο ίδιος πατέρας του εαυτού του. Γενικά η τάση είναι να ο Αιγόκερως να αισθάνεται μια απογοήτευση από την προσωπικότητα του πατέρα του.
Αν εστιάσουμε στην φιγούρα του πατέρα και στις ψυχολογικές προεκτάσεις της, ο πατέρας είναι πάντα κάτι παραπάνω από το βιολογικό γεννήτορα, είναι το βασικό πρότυπο από το οποίο αναδύεται η ταυτότητά του ατόμου. Υπό αυτό το πρίσμα η έμφαση ενός ατόμου σε αυτό το ζώδιο πάντα δείχνει ένα πατρικό σύμπλεγμα. Το άτομο μπορεί να έχει στερηθεί της παρουσίας του πατέρα κυριολεκτικά ή ψυχολογικά ή να αναγκάστηκε από πολύ μικρή ηλικία να αναλάβει πατρικές ευθύνες απέναντι στην μητέρα του ή στα άλλα μέλη της οικογένειάς του. Από την άλλη πλευρά ο πατέρας μπορεί να έχει αποκτήσει μια ιδεαλιστική χροιά κι αυτό παρατηρείται συχνά στις γυναίκες με έμφαση σε αυτό το ζώδιο. Γιʼ αυτό το λόγο από πολύ μικρή ηλικία έλκονται σε άντρες που θα παίξουν στη ζωή τους το ρόλο του πατέρα ενώ επίσης συχνά παντρεύονται σε μικρή ηλικία με τέτοιους ανθρώπους. Ενώ τέλος ορισμένοι αστρολόγοι (Liz Greene, Stephen Arroyo) έχουν παρατηρήσει ότι η πατρική φιγούρα είναι μια τόσο έντονη προσωπικότητα την οποία ο Αιγόκερως σαν παιδί αδυνατεί να την συναγωνιστεί ή από την οποία δεν λαμβάνει την αγάπη και την αναγνώριση που επιθυμεί. Ανεξάρτητα από την περίσταση, ο Αιγόκερως στα πρώτα 30 χρόνια της ζωής του προσπαθεί είτε να επαναστατήσει στο πατρικό πρότυπο ή να φτάσει στις προσδοκίες που αυτό έχει θέσει με τη συμπεριφορά και τις κατακτήσεις του. Η ενήλικη ζωή και η ωρίμανση μετά την πρώτη επιστροφή Κρόνου φαίνεται πως φέρνει στην επιφάνεια της συνείδησης του Αιγόκερου τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να απαγκιστρωθεί από τον αγώνα ενάντια στον πατέρα και να γίνει ο ίδιος πατέρας του εαυτού του. Σύμφωνα με την Liz Greene οι ποιότητες της δύναμης, του ελέγχου, της θέλησης, της σταθερότητας, του προστατευτισμού είναι χαρακτηριστικά που δεν βρίσκονται στα άτομα που σχετιζόμαστε ή στους κόλπους της εργασίας για λογαριασμό κάποιας αυστηρά ιεραρχημένης εταιρίας στην οποία οι περισσότεροι Αιγόκεροι έλκονται από τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής τους. Αντίθετα αυτά τα χαρακτηριστικά που αποτελούν την επιτομή της πατρικής έκφρασης πρέπει να χτιστούν πάνω στην ταυτότητα του κάθε Αιγόκερου και αυτό συμβαίνει ακολουθώντας τον μακρύ, δύσκολο δρόμο της ωρίμανσης στον οποίο μοιραία κινείται αργά όπως όλοι οι άνθρωποι.
Αυτό το μακρύ διάστημα της ωρίμανσης για τον Αιγόκερο κρύβει πολλές παγίδες όπως διδάσκει ο δεύτερος σχετικός μύθος με τον Κρόνο. Όταν εκείνος έγινε πλέον ο ανώτερος από όλους τους Τιτάνες παντρεύτηκε την αδερφή του την Ρέα και έκανε μαζί της τρεις κόρες την Εστία, τη Δήμητρα και την Ήρα και τους γιούς Δία, Ποσειδώνα και Άδη. Σύμφωνα με την Θεογονία του Ησίοδου ο Κρόνος είχε λάβει ένα χρησμό πως ένα από τα παιδιά του θα τον εκθρόνιζε και προκειμένου να αποφύγει την πραγματοποίηση της προφητείας τα κατάπινε μόλις γεννιόντουσαν:
Και αυτούς τους κατάπινε ο μεγάλος Κρόνος, μόλις ο
καθένας από την ιερή κοιλιά της μάνας του έφτανε στα
γόνατά της, μʼ αυτό στο νου, κανείς από του ευγενείς
Ουρανίωνες άλλος στους αθάνατους να μην έχει βασιλική
τιμή.
(Ησίοδος, Θεογονία, στίχοι 459 – 462, Μετάφραση: Σωκράτης Σκάρτσης, Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, 1993)
Ο Αιγόκερως αντίστοιχα έχει μια έμφυτη ανάγκη να νιώθει κοινωνικά ανώτερος και ταυτόχρονα ισάξιος της πατρικής φιγούρας. Όμως στην ανάγκη αυτή να αποδείξει ότι υπερισχύει των άλλων πιθανόν να υπολογίσει τίποτα προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Όπως ο Κρόνος καταπίνει τα ισάξια παιδία του έτσι και ο Αιγόκερως, παρασυρόμενος από τον παρορμητισμό της κορυφής, μπορεί να καταπιεί ή να εξολοθρεύσει με δόλια μέσα εκείνους που θα του σταθούν εμπόδιο. Αισθάνεται ασφαλής όταν όλα βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχό του που συνοδεύεται πάντα από καταπίεση και περιορισμούς με την μορφή κανόνων. Ο έμφυτος αυτός συντηρητισμός και ο φόβος της αλλαγής μοιάζει σαν μια γνήσια ψυχολογική αυθυποβολή που καταπιέζει συχνά τις ίδιες τις δημιουργικές ικανότητες του Αιγόκερου. Στην πορεία της ωρίμανσής του είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει σε ποια επίπεδα συμπεριφέρθηκε καταπιεστικά απέναντι στους γύρω του αλλά και απέναντι στον εαυτό του. Ο φόβος ότι δεν είναι αρκετά ικανός ή αρκετά ισχυρός ώστε να νιώσει πατέρας του εαυτού του πρέπει να αντιμετωπιστεί προκειμένου να ζήσει δημιουργικά. Ίσως μια μορφή ίασης να είναι το να πιστέψει στα αποτελέσματα των προσπαθειών του καθώς η γνήσια έκφραση του ζωδίου είναι να εκτιμά το χειροπιαστό και πρακτικό αποτέλεσμα με ότι καταπιάνεται. Όταν βάζει όλη του την ενέργεια σε ότι κάνει θα μπορεί πλέον να αφήσει τα αποτελέσματα να μιλούν εκ μέρους του και δεν θα χρειάζεται πλέον να εξοντώνει τον ανταγωνισμό καθώς αυτό δεν συνιστά πρόοδο και σοφία.
Ολοκληρώνοντας την μελέτη των προηγούμενων μύθων μένει κανείς με την εικόνα ενός αρχετύπου στιβαρού, σοβαρού και σκληρού σε πολλά επίπεδα. Αντίθετα όμως με την διαδεδομένη πεποίθηση ο Αιγόκερως δεν αρχίζει και τελειώνει με τους μύθους του Κρόνου. Αναζητώντας την καταγωγή της λέξης Αιγόκερως φτάνει κανείς στην πρώτη μυθολογική φιγούρα που αποκαλέστηκε με αυτό το χαρακτηρισμό, στον θεό Πάνα. Ο Πάνας αποκαλούταν Αιγόκερως λόγω της εμφάνισης του με κέρατα στο κεφάλι και μορφή τράγου από τη μέση και κάτω. Αν και υπάρχουν πολλοί μύθοι σχετικά με την καταγωγή του Πάνα οι περισσότεροι συγκλίνουν στο ότι είναι γιος του Ερμή ενώ η μητέρα του αναφέρεται πως είναι μια νύμφη είτε η Δρυόπη είτε η Καλλιστώ είτε η Πηνελόπη. Ο μύθος λέει πως μόλις τον αντίκρισε η μητέρα του τρόμαξε από τη μορφή του, με δύο κέρατα κατσικιού στο κεφάλι, μυτερά αυτιά, γενειοφόρος και τραγοπόδαρος και τον εγκατέλειψε. Ο Ερμής τότε έσπευσε και προστάτευσε τον γιο του, τον οποίο και μετέφερε στον Όλυμπο όπου και τον παρουσίασε στον Δία και τους άλλους θεούς οι οποίοι και τον καλοδέχθηκαν θέτοντας τον υπό την προστασία τους. Ακολούθως ο Ερμής εμπιστεύτηκε την ανατροφή του στις αρκαδικές Νύμφες, οπότε και έγινε φίλος του Διονύσου και του αποδόθηκε ο τίτλος του προστάτη των γεωργών, κτηνοτρόφων και των προϊόντων τους, φίλος του κρασιού και του γλεντιού. Ταυτόχρονα ο Πάνας ήταν σύντροφος των Νυμφών και ακούραστος εραστής κάθε νέας ή νέου που πλησίαζε το χώρο του δηλαδή την Φύση. Αγαπούσε τη φυσική υπαίθρια ζωή όπου περνούσε ώρες ατέλειωτες παίζοντας με το ποιμενικό του αυλό, τη σύριγγα. Μάλιστα ήταν ονομαστός για τις μουσικές του συνθέσεις και μάλιστα έλαβε μέρος σε ένα διαγωνισμό με τον Απόλλωνα για το ποιος μπορεί να συνθέσει καλύτερες μελωδίες.
Η μορφή του Πάνα συμβολίζει τη γήινη, αισθησιακή και απλοϊκή πλευρά του χαρακτήρα που ενυπάρχει σε κάθε Αιγόκερω. Όσοι έχουν έμφαση σε αυτό το ζώδιο είναι σχεδόν πάντα λάτρεις της καλής ζωής και όταν χαλαρώνουν τις Κρόνιες άμυνες τους μπορούν να γίνουν σύγχρονοι «Πάνες» και «οι ψυχές του πάρτι». Ο ερωτισμός του Αιγόκερου όπως συμβολίζει και η αποκρουστική μορφή του Πάνα βρίσκεται πάντα βαθιά κρυμμένος από τα αδιάκριτα βλέμματα και δεν εξωτερικεύεται με μεγάλη ευκολία αλλά είναι δεδομένος και έντονος. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη αρχαιοελληνική γλυπτική ο Πάνας παρουσιάζεται πάντα με ερεθισμένο φαλλό. Τέλος αξίζει να αναφερθεί πως η σεξουαλικότητα του Αιγόκερου έχει πάντα σχέση με την ανάληψη ρόλων και ιδιαίτερα με παιχνίδια εξουσίας που πηγάζουν τόσο από την Κρόνια ταυτότητα του όσο και από την φιγούρα του Πάνα που δεν αποδεχόταν την ερωτική απόρριψη και προσπαθούσε να επιβάλλεται.

aquariusΥΔΡΟΧΟΟΣ
Ακολουθώντας την πορεία του ζωδιακού βρισκόμαστε πλέον στο στάδιο εξέλιξης του Υδροχόου. Από τον Αιγόκερω που θέλει να βρεθεί στο ανώτερο σκαλί της κοινωνικής καταξίωσης, ο μόνος κατακτητής της κορυφής, μεταφερόμαστε στον Υδροχόο, στον κοινωνό της γνώσης, τον αποστασιοποιημένο αλτρουιστή. Τώρα πλέον βρισκόμαστε στο ζώδιο που το Εγώ θέλει να συμμετέχει, να προσφέρει και να ανυψωθεί μαζί με όλο τον κόσμο και για όλο τον κόσμο. Η μυθική φιγούρα που διδάσκει τα σημαντικότερα αρχετυπικά μαθήματα για το ζώδιο είναι ο Προμηθέας, ο Πυροφόρος Τιτάνας που προσέφερε στην ανθρωπότητα το θεϊκό δώρο της φωτιάς. Όμως αν σταθεί κάποιος μόνο σε αυτό το μύθο θα έχει κλείσει τα μάτια του σε σημαντικές ψυχολογικές προεκτάσεις που απασχολούν το ζώδιο. Ο Προμηθέας ήταν υιός του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Κλυμένης. Εκτός από τον ίδιο ο Ιαπετός είχε για παιδιά τον Άτλαντα, τον Μενοίτιο και τον Επιμηθέα. Ιδιαίτερα η μυθική φιγούρα του Επιμηθέα είναι εξαιρετικής σημασίας. Όπως είναι γνωστό όλα τα ζώδια του αέρα παρουσιάζουν στα χαρακτηριστικά τους το θέμα του δυισμού ή διχασμού σε κάποια επίπεδα. Ο Υδροχόος δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί από αυτό τον κανόνα. Το δίπολο Προμηθέα και Επιμηθέα συμβολίζει σε πρώτο επίπεδο το διχασμό της φύσης του Υδροχόου (σε ένα ανώτερο επίπεδο ο διχασμός συμβολίζεται από τη συγκυβέρνηση του ζωδίου από τον Ουρανό και τον Κρόνο).
Σύμφωνα με την μυθολογία ο Προμηθέας τάχθηκε στο πλευρό των Θεών κατά την Τιτανομαχία και γιʼ αυτό ο Δίας τον είχε σε πολύ μεγάλη υπόληψη. Μετά το τέλος της Τιτανομαχίας δημιουργήθηκε η ανθρωπότητα κατʼ εικόνα των Θεών (Χρυσό γένος) καθώς και τα ζώα από τα υλικά της Φωτιάς και της Γης. Όταν κλήθηκαν όλα τα όντα της Γης να βγουν στο φως, ανατέθηκε από τους Θεούς στον Προμηθέα και τον Επιμηθέα να δώσουν στο καθένα τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να έχει ώστε να ζουν μεταξύ τους αρμονικά. Ο Επιμηθέας έπεισε τον αδελφό του να αναλάβει μόνος αυτό την αποστολή κι έτσι βάπτισε το κάθε ζώο και τους απέδωσε τα χαρακτηριστικά που ήθελε ο ίδιος. Όμως όταν έφτασε τελικά η ώρα του ανθρώπου, δεν είχε τίποτα πλέον να προσφέρει παρά λίγες τρίχες και ανίσχυρα νύχια. Μετά από αυτό το λάθος του αδερφού του, ο Προμηθέας ανέλαβε τον αδύναμο Άνθρωπο κάτω από την προστασία του.
Η νεογέννητη ανθρωπότητα φάνταζε στα μάτια του Προμηθέα αδικημένη και αδύναμη μπροστά στις δυνάμεις της φύσης και τις δυνατότητες των άλλων ζώων και προσπάθησε με διάφορα τεχνάσματα να εκμαιεύσει την εύνοια των Θεών. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον Ησίοδο (Θεογονία, στίχοι 535 – 569) όταν οι άνθρωποι έμαθαν ότι πρέπει να προσφέρουν θυσίες στους Θεούς τέθηκε το ζήτημα πια κομμάτια των ζώων θα προσφέρονται από τους ανθρώπους και ποια θα τα τρων οι ίδιοι. Ο Προμηθέας λοιπόν ξεγέλασε το Δία προς εύνοια των ανθρώπων. Σε ένα πιάτο τοποθέτησε τα κόκκαλα ενός βοδιού και τα τύλιξε με θελκτικό εύγευστο λίπος και στο άλλο έβαλε τα καλύτερα κομμάτια του κρέατος και τα τύλιξε με το δέρμα του ζώου. Ο Δίας κατέβηκε από τον Όλυμπο στη Μηκώνη σύμφωνα με τον Ησίοδο (στην Σικυώνα σύμφωνα με άλλο μύθο) για να διαλέξει. Παρασυρόμενος από την εξωτερική εμφάνιση του φαγητού προτίμησε το πιάτο με τα κόκκαλα αλλά όταν κατάλαβε το σφάλμα του ήταν ήδη αργά και γιʼ αυτό από την αρχαιότητα οι Έλληνες προσέφεραν για θυσία τα κόκκαλα και το λίπος του ζώου. Ο Δίας είπε στον Προμηθέα πως για τιμωρία θα κρύψει για πάντα από την ανθρωπότητα τη φωτιά (στην αρχαιότητα συμβολίζει την γνώση, τη λογική, τη νόηση). Ακολούθως όμως ο Προμηθέας έκλεψε την φωτιά από τον Όλυμπο και την έκρυψε σε ένα κούφιο καλάμι για να την μεταφέρει στη γη. Τελικά ο Προμηθέας προσέφερε τη φωτιά στους ανθρώπους για να αντισταθμίσει την αδικία του αδερφού του Επιμηθέα απέναντι τους. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι η φωτιά δεν είναι το μόνο δώρο του Προμηθέα στους ανθρώπους. Στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης», ο αλυσοδεμένος Προμηθέας μονολογεί και αναφέρει πως έσωσε τους ανθρώπους από την εξαφάνιση τους, την οποία επιθυμούσε ο Δίας αλλά και προσέφερε στους ανθρώπους τις τέχνες του πολιτισμού, τη γραφή, τα μαθηματικά, τη γεωργία, την ιατρική και την επιστήμη.
Η οργή του Δία δεν είχε προηγούμενο για αυτή την κίνηση του Προμηθέα. Όπως αναλυτικά αναφέρει ο Ησίοδος στο έργο του «Έργα και Ημέρες», για να τιμωρήσει τον ίδιο τον αιχμαλώτισε με αλυσίδες στην κορυφή του Καυκάσου. Εκεί ένας αετός ερχόταν κάθε μέρα και του κατασπάραζε το συκώτι. Όμως ο Προμηθέας όντας Τιτάνας, ήταν αθάνατος και γιʼ αυτό το συκώτι του ξανασχηματιζόταν τη νύχτα ώστε το μαρτύριό του να συνεχίζεται στους αιώνες, μέρα με την ημέρα. Ταυτόχρονα ο Δίας θέλησε να τιμωρήσει και το ανθρώπινο γένος. Διέταξε λοιπόν τον Ήφαιστο να φτιάξει τη πρώτη γυναίκα, την Πανδώρα και την προσέφερε στον αδερφό του Προμηθέα, τον Επιμηθέα. Ο Δίας έδωσε στην Πανδώρα πολλά χαρίσματα αλλά και ένα κουτί που περιείχε όλα τα δεινά των ανθρώπων. Ο Προμηθέας είχε προειδοποιήσει τον αδερφό του να μην δεχθεί ποτέ κανένα δώρο από τον Δία, όμως ο Επιμηθέας δεν τον άκουσε. Πήρε την Πανδώρα κοντά του για σύντροφο και μια μέρα εκείνη από την περιέργειά της άνοιξε το κουτί και απελευθέρωσε όλα τα δεινά που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους. Όταν έκλεισε το κουτί τρομαγμένη μέσα έμεινε παγιδευμένη μόνο η Ελπίδα.
Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις ψυχολογικές τάσεις του ζωδίου παρουσιάζει η ερμηνεία της προσωπικότητας του Προμηθέα. Στην καλύτερη και ωριμότερη έκφρασή του ο Υδροχόος διακατέχεται από την ευγενική παρόρμηση του Προμηθέα, ο οποίος προσφέρει στην ανθρωπότητα τη φωτιά της γνώσης χωρίς να περιμένει κάτι σε αντάλλαγμα. Άλλωστε η φωτιά ήταν φτιαγμένη μόνο για τους Θεούς και όταν ο Δίας αποφάσισε να τη στερήσει από τους ανθρώπους, τους στερούσε επί της ουσίας το δρόμο προς τη ανάπτυξη και την εξέλιξη. Αυτό ο Προμηθέας αρνείται να το δεχθεί. Σαν γνήσιος Υδροχόος πιστεύει πως η γνώση είναι πάντα προτιμότερη από την τυφλή θρησκευτική πίστη. Γενικά για όσους έχουν έμφαση στο ζώδιο του Υδροχόου δεν υπάρχει χώρος στην αντίληψή τους ούτε για προκαταλήψεις ούτε για ανεξήγητη άσκηση εξουσίας. Για τον Υδροχόο, αν ο άνθρωπος έχει τη λογική και τη γνώση είναι ο ανώτερος κριτής του εαυτού του.
Ο μύθος όμως αποκαλύπτει και μια άλλη όψη του Υδροχόου μέσα από τα αποτελέσματα των πράξεων του Προμηθέα. Δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι ο Προμηθέας είναι ένας Τιτάνας και μάλιστα παίρνει το μέρος των Θεών και ο Δίας τον έχει σε μεγάλη εύνοια. Με το να προσφέρει τη φωτιά στους ανθρώπους βιώνει μια εσωτερική σύγκρουση, καθώς από τη μια γνωρίζει ότι πράττει το ηθικό απέναντι στην ανθρωπότητα, από την άλλη όμως προδίδει τους συντρόφους του, εκείνους με τους οποίους ανήκει στην ίδια κάστα. Η τιμωρία του Προμηθέα μοιάζει πολύ έντονα να είναι μια αυτοτιμωρία του ίδιου που δεν μπορεί να ξεπεράσει το ψυχολογικό βάρος της απόφασής του. Παρόμοια οι Υδροχόοι βιώνουν αντίστοιχες εσωτερικές συγκρούσεις. Από τη μια υπάρχει η ροπή τους προς την αντικειμενικότητα και τη απρόσωπη ισόνομη αντιμετώπιση όλων των ανθρώπων και από την άλλη η ανάγκη τους να ανήκουν σε ένα κύκλο και σε συγκεκριμένες παρέες, να δείξουν αφοσίωση σε συγκεκριμένους μόνο ανθρώπους. Η βαθύτερη ταυτότητα του Υδροχόου αποζητά δομή, τάσσεται συχνά με την παράδοση αλλά φτάνει στο σημείο να επαναστατήσει απέναντι στον εαυτό του και δημιουργεί ένα σχίσμα στην προσωπικότητά του, το οποίο όσο δεν το γεφυρώνει, τόσο περισσότερο αυτοτιμωρείται.
Η στάση ζωής του Υδροχόου όμως εκτός από την αυτοτιμωρία του μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις και στους γύρω του. Η Πανδώρα απελευθερώνει όλα τα δεινά των ανθρώπων, όμως η δημιουργία της μην ξεχνάμε ότι έρχεται σαν αντιστάθμισμα – τιμωρία από τον Δία στην ανθρωπότητα. Η φωτιά είναι η γνώση και η σοφία των θεών για τη φύση και τους ανθρώπους. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι ούτε έτοιμος ούτε ικανός συχνά να διαχειριστεί τη δύναμη της γνώσης. Έτσι το δώρο του Προμηθέα γίνεται και κατάρα για την ανθρωπότητα. Από τη μια η γνώση και η επιστήμη είναι δύναμη, από την άλλη είναι και όπλο καταστροφής. Συνεπώς αρκεί μόνο η πίστη του Υδροχόου πως όλοι μπορούν να είναι ελεύθεροι, αδέσμευτοι από υποχρεώσεις προς τους άλλους για να λειτουργήσουν οι ιδέες του; Ο ίδιος ο Υδροχόος συμβαδίζει με αυτές τις πεποιθήσεις του;
Ο μύθος μας αποκαλύπτει και τη σκιά του Υδροχόου, την προσωπικότητα στην οποία μπορεί να καταλήξει και αυτή δεν είναι άλλη από τη προσωπικότητα του Επιμηθέα. Ο Υδροχόος είναι ένας άνθρωπος όπως και όλοι οι άλλοι, αλλά πολλοί Υδροχόοι τείνουν να το αγνοούν. Παρότι μπορεί να είναι ευφυείς και να έχουν ευγενικά ιδανικά, παρασύρονται από τα χαρίσματά τους και παρακάμπτουν ένα σημαντικό στάδιο που λέγεται συναισθηματική και ψυχολογική ωρίμανση. Ο Επιμηθέας έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και μεγάλη ιδέα για τις ικανότητές του και αναλαμβάνει ευθύνες που δεν μπορεί να φέρει με επιτυχία σε πέρας όπως έγινε με την περίπτωση της μοιρασιά των δώρων των Θεών στα ζώα και τους ανθρώπους. Συμβολικά ο Υδροχόος πάντα έχει μια σχεδόν ρομαντική πίστη στη δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ελευθερία αλλά δεν μπορεί να φέρει σε πέρας τις πεποιθήσεις του. Απουσιάζει η πρακτικότητα και η διάθεση να δώσει σάρκα και οστά στις ιδέες του. Παρασυρόμενος από το ένα ιδανικό στο επόμενο, αποζητώντας την ελευθερία από τους άλλους αλλά αδυνατώντας να ελευθερωθεί από τον εαυτό του καταλήγει να αποστασιοποιείται και να νιώθει πως κανείς δεν τον καταλαβαίνει γιατί κανείς δεν είναι σαν και αυτόν. Το ιδανικό της ανεξαρτησίας γίνεται δηλητήριο και η ατομική ελευθερία ρέπει επικίνδυνα στην απομόνωση για του Υδροχόους που συστηματικά αρνούνται να ανοιχτούν στους γύρω τους και να μοιραστούν τα βαθύτερα προβλήματα που τους απασχολούν. Η φυγή δεν είναι πάντα λύση.
Η Πανδώρα κρατάει μέσα στο κουτί της την ελπίδα για να συντηρεί τους ανθρώπους και να τους βοηθά στις δυσκολίες. Ο Υδροχόος είναι το ζώδιο της ελπίδας γιατί πάντα θα προσμένει πως τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν ορθά, οι σκέψεις να γίνουν πράξεις και οι ίδιοι να πάψουν να αυτοτιμωρούνται ανήκοντας κάπου που θα τους καταλαβαίνουν. Όμως για να γίνεις κατανοητός πρέπει πρώτα να γίνεις προσεγγίσιμος. Μπορεί ο λαός να λέει ότι «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» αλλά την ίδια στιγμή η ελπίδα μπορεί να γίνει ευτυχία για τον Υδροχόο και δημιουργικότητα αν καταφέρει να αντιμετωπίσει τον εαυτό του όπως είναι και τον αποδεχθεί.

piscesΙΧΘΥΕΣ
Οι Ιχθύες είναι το τελευταίο ζώδιο του ζωδιακού, είναι το ζώδιο που ολοκληρώνει τον κύκλο και αυτό που θα ολοκληρώσει την κατάδυσή μας στο σύμπαν των μύθων. Κάθε ζώδιο εγκαταλείπει το στίγμα που άφησε στο ζωδιακό και όπως υπέροχα αναφέρει η Liz Green: «Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο δίλλημα όπως στα προηγούμενα ζώδια καθώς οι Ιχθύες περιλαμβάνουν το ανθρώπινο δίλλημα σε όλη του την έκταση». Αυτό το ζώδιο εκπροσωπεί όλους τους πόθους της ανθρώπινης ψυχής, όλα εκείνα που καθορίζουν το συλλογικό ασυνείδητο και είναι άπιαστα όνειρα: το δέος του ανθρώπου μπροστά στο αχανές σύμπαν, τα όνειρα, οι ανάγκες που ποτέ δεν θα ικανοποιηθούν, οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου, η προσμονή για την αδελφή ψυχή και τον έρωτα που αυτή υπόσχεται, αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στη δύναμη της ζωής και της φύσης, τα μυστήρια της ψυχής, η ένωση με το θείο και πάνω από όλα η θυσία του Εγώ που απαιτείται για να προσεγγιστούν όλα τα παραπάνω.
Ο αστερισμός και το ζώδιο των Ιχθύων οφείλουν την ονομασία τους σε ένα περιστατικό από τη Γιγαντομαχία και πιο συγκεκριμένα στη καταδίωξη της Αφροδίτης και του Έρωτα από τον Τυφώνα. Σύμφωνα με τον μύθο η Αφροδίτη και ο γιος της ο Έρωτας τράπηκαν σε φυγή όταν ξέσπασε η Γιγαντομαχία αλλά ο γίγαντας Τυφώνας τους κυνήγησε. Αρχικά έφτασαν στην Αίγυπτο και έπειτα στον Ευφράτη ποταμό όπου για να γλιτώσουν μεταμορφώθηκαν σε ψάρια που ενώνονταν σε μια χρυσή κλωστή για να μην χάσει ο ένας τον άλλο. Αντίστοιχα το ζώδιο των Ιχθύων βιώνει σε τεράστιο βαθμό την ψυχολογική τάση της φυγής. Σαν την Αφροδίτη και τον Έρωτα, πολλοί Ιχθύες αισθάνονται πως καταδιώκονται, είτε από τους ανθρώπους, είτε από τους κοινωνικούς ρόλους που αναλαμβάνουν, είτε ακόμη και από τους γονείς τους. Αισθάνονται ακριβώς σαν να επιπλέουν μέσα στο νερό όπου όλα μοιάζουν όμοια, δεν υπάρχει καμία αίσθηση προσανατολισμού παρά μόνο η ένταση αυτή της προσπάθειας διαφυγής. Ταυτόχρονα όμως το νερό στο οποίο καταδύονται, είναι ταυτόχρονα και η μήτρα από την οποία ξεπηδά η ζωή, είναι το στοιχείο που δίνει ζωή. Ο συμβολισμός είναι προφανής. Η Αφροδίτη και ο Έρωτας επιστρέφουν στην ασφάλεια του νερού όπως ο άνθρωπος αποζητά πάντα ενδόμυχα την ασφάλεια της εμβρυακής κατάστασης. Μέσα στο αμνιακό υγρό δεν υπάρχει ο κίνδυνος, δεν υπάρχει η συνείδηση, δεν υπάρχει ανασφάλεια. Η αναζήτηση της ασφάλειας που προκύπτει από την ανυπαρξία είναι η ενδόμυχη αναζήτηση στη ζώη του κάθε Ιχθύ και για αυτό το λόγο θεωρείται μια από τις δυσκολέτερες ζωδιακές εκφράσεις. Αν ήρθαμε στον κόσμο για να αναπτύξουμε ένα Εγώ και μια ταυτότητα πως θα το καταφέρουμε αν αυτό που αποζητάμε είναι η διάλυση του;
Ο κόσμος των μύθων των Ιχθύων στο σύνολό του βρύθει από συμβολικές αναζητήσεις/αποδράσεις σε παράλληλους κόσμους, υπερβατικές εμπειρίες και θυσίες του σώματος ώστε να ελευθερωθεί η ψυχή από τη υλική φυλακή της. Μια από τις σημαντικότερες μυθικές φιγούρες που περιγράφει τις ψυχολογικές τάσεις του ζωδίου είναι ο θεός Διόνυσος, ο θεός του κρασιού και ο εμπνευστής της λατρευτικής παράνοιας και της έκστασης. Στην αρχαιότητα το όνομα του είχε ταυτοποιηθεί με την εικόνα του ελευθερωτή, εκείνου που απελευθερώνει τον άνθρωπο από το πρωσοπίο του κανονικού του εαυτού μέσω της έκστασης, της φρενίτιδας, του ποτού και άλλων ουσιών. Κάποιοι ερευνητές των μύθων έχουν επιχειρηματολογήσει ότι ήταν επίσης υπεύθυνος για την επικοινωνία μεταξύ ζωντανών και νεκρών (δες για πληροφορίες Riu Xavier, Dionysism and Comedy, Chapter 4: Happinessand the Dead, page105, Rawmau and Littlefield Publishing).
Το στοιχείο που έχει ιδιαίτερη σημασία στην ανάλυση των μύθων του Διονύσου είναι το γεγονός ότι αποκαλείται «διμήτωρ» ή «δισσότοκος», δηλαδή αυτός που γεννήθηκε από δύο μητέρες. Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές του μύθου της γέννησης του και εδώ θα αναφερθεί η επικρατέστερη. Η μητέρα του ήταν η Σεμέλη, θνητή κόρη του Κάδμου, βασιλιά της Θήβας, και πατέρας του ήταν ο Δίας. Όταν η Ήρα ανακάλυψε για αυτό το δεσμό του Δία, η Σεμέλη ήταν ήδη έγγυος στον Διόνυσο. Η Ήρα εμφανιστήκε στο ανάκτορο της Θήβας με τη μορφή γριάς οικονόμου και γρήγορα ανέπτυξε φιλική σχέση με τη Σεμέλη. Εκείνη χωρίς να γνωρίζει ποια πραγματικά ήταν η οικονόμος της εμπιστεύθηκε ότι ο Δίας ήταν όντως ο πατέρας του παιδιού που κυοφορούσε. Τότε η Ήρα προσποιήθηκε πως δεν την πίστευε και γέμισε με αμφιβολίες τη σκέψη της Σεμέλης. Εκείνη ζήτησε από τον Δία να εμφανιστεί μπροστά της με την πραγματική του μορφή και σε όλο του το μεγαλείο για να της αποδείξη πως είναι ο πατέρας του παιδιού της. Ο Δίας την ικέτευσε να υποχωρήσει από την αξίωση της αυτή καθώς κανένας θνητός δεν μπορούσε να επιβιώσει αν έβλεπε με γυμνό μάτι τον Πατέρα των Θεών στην αληθινή του μορφή. Εκείνη, κάτω από την ψυχολογική πίεση της Ήρας όμως, επέμεινε. Τελικά ο Δίας, εμφανίστηκε μπροστά της και η Σεμέλη πέθανε ακαριαία. Ο Δίας όμως έσωσε το έμβρυο που εκείνη κυοφορούσε και το έκρυψε στο μηρό του ώστε να αναπτυχθεί μέσα του. Ο Διόνυσος γεννήθηκε λίγους μήνες αργότερα στην Ικαρία, βγαίνοντας από το μηρό του Δία. Για αυτό το λόγο ονομάστηκε και «διμήτωρ».
Τα ψάρια των Ιχθύων που κινούνται αντίθετα συμβολίζουν το δυϊσμό σώματος και ψυχής, γήινου και θείου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο Διόνυσος κυοφορήθηκε δύο φορές, από τη θνητή του μητέρα και από τη θεία «μητέρα», τον Δία. Με τον ίδιο τρόπο όσοι έχουν έμφαση στου Ιχθύες έχουν έντονα την συναίσθηση και των δύο τους πλευρών. Καταλαβαίνουν πως υπάρχει μια θνητή πλευρά που οφείλει να ασχολείται με την πραγματικότητα και τα πρακτικά ζητήματα της ζωής. Την ίδια στιγμή όμως υπάρχει και η υπερβατική πλευρά που συχνά πυκνά αναδύεται και κυριεύει την προσωπιικότητα τους. Σαν ένα μαγικό ψάρι που ταράζει τα ήρεμα νερά της ύπαρξης τους και τους προκαλεί να καταδυθούν στα βάθη της θάλασσας από όπου όλες οι ανθρώπινες τάσεις και ανάγκες αναδύονται. Αυτό που ο C.G. Young όνομασε «Συλλογικό Ασυνείδητο». Πως συνδυάζονται αυτές οι δύο τάσεις είναι το ταξίδι ζωής που κάθε Ιχθύς καλείται να πραγματοποιήσει.
Κάποιοι Ιχθύες αποφασίζουν να ακολουθήσουν το ψάρι (ή τη Γοργόνα μήπως;) στα βάθη του ωκεανού ακόμη κι αν ξέρουν πως τα πνευμόνια δεν αντέξουν για πολύ κάτω από τη θάλασσα. Σε αυτή την κατηγορία θα συναντήσει κανείς τους Ιχθύες που θυσιάζονται κυριολεκτικά ή μεταφορικά στα μάτια του κοινωνικού συνόλου. Είναι οι Ιχθύες που θα καταφύγουν στο αλκοόλ ή τις καταχρήσεις ουσιών, είναι οι Ιχθύες που κουβαλούν τον πόνο που φέρει η ανάγκη της φυγής από την ανθρώπινη ύπαρξη. Από την άλλη φυσικά υπάρχουν και ασφαλέστερες δίοδοι προς το υπερβατικό στοιχείο της ύπαρξης, όπως είναι η ποίηση, η μουσική και το θέατρο. Είναι όλοι εκείνοι οι Ιχθύες που αποφασίζουν να εκφράσουν το συλλογικό συναίσθημα μέσω της τέχνης και τη δημιουργίας. Όπως αναφέρει άλλωστε και ο Friedrich Nietzsche στην εισαγωγή του έργου του «Η Γέννηση της Τραγωδίας», η αρχαία τραγωδία είναι το αποκορύφωμα του ελληνικού πολιτισμού, εφόσον συμβολίζει την καλύτερη προτεινόμενη λύση στο πρόβλημα της ύπαρξης. Αλλά αυτό το πρόβλημα της ύπαρξης έρχεται να αντιμετωπίσει ο κάθε Ιχθύς σε ένα επίπεδο και για τον Nietzsche επιδέχεται τρεις απαντήσεις, που δεν είναι μεταφυσικές θέσεις, αλλά τρόποι ζωής,: την τρέλα (Διονυσιακή) εκείνου που μεθά, την ψευδαίσθηση (Απολλώνια) εκείνου που ονειρεύεται και το ψέμα (Σωκρατικό) εκείνου που συλλογίζεται. Με άλλα λόγια, η Διονυσιακή ταυτότητα, η ταυτότητα του Ιχθύ, είναι η γνήσια δημιουργική έκφραση του προβλήματος της ύπαρξης.
Υπάρχει ακόμη όμως σημαντική παρατήρηση στο μύθο του Διονύσου που αφορά στην έκφραση του ζώδιου των Ιχθύων. Μόλις γεννήθηκε ο Διόνυσος ο Δίας τον παρέδωσε στον Ερμή. Σύμφωνα με το μύθο ο Ερμής ανέθεσε την ανατροφή του Διονύσου στον βασιλιά Αθάμα και τη γυναίκα του Ινώ με την εντολή να τον μεγαλώσουν σαν κορίτσι ώστε να γλιτώσει από την οργή της Ήρας (σε μια άλλη παραλλαγή τον μεγαλώνουν οι Νύμφες με τον ίδιο τρόπο). Για αυτό το λόγο στη μυθολογία περιγράφεται και ως «ανδρογυναίκα». Τι συμβολίζει αυτή η ιδιότητα; Ο Ιχθύς είναι ίσως το μοναδικό ζώδιο που αναγνωρίζει πως στην βάση τους όλοι οι άνθρωποι είναι όμοιοι και έχουν κοινές καταβολές ανεξαρτήτως φύλου. Η ψυχή είναι άφυλη. Δεν είναι ούτε αρσενική, ούτε θηλυκή. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που προσφέρουν οι Ιχθύες στο ζωδιακό. Αφού όλοι έχουν κοινές ρίζες, όλοι αποτελούνται από τα ίδια υλικά οφείλουν να είναι όμοιοι. Από αυτή τη πεποίθηση προκύπτει και η μεταβλητότητα του ζωδίου (είναι το τελευταίο μεταβλητό ζώδιο του ζωδιακού) αλλά και η κυκλοθυμία του. Το γεγονός πως η ταυτότητα του δεν μπορεί να χωρέσει στα κοινωνικά πλαίσια και στους συμβατικούς κοινωνικούς ρόλους, καθιστά το ζώδιο ένα από τα πιο ευάλωτα, αν όχι το πιο ευάλωτο. Ξανά κάνει την εμφάνιση της αυτή η τάση φυγής και πλέον γίνεται πιο ξεκάθαρη. Ο Ιχθύς έχει τάσεις φυγής από την κοινωνία και τρέχει μακριά από τους κινδύνους της σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από την ανασφάλεια που γεννά η βαθιά του πεποίθηση ότι δεν μπορεί να ανήκει κάπου συγκεκριμένα. Για αυτό το λόγο η προσωπικότητα του Ιχθύ έχει την τάση να παραμορφώνεται ευκολότερα από οποιοδήποτε άλλο ζώδιο όταν βρέθει σε εχθρικό περιβάλλον. Η ανάγκη έκφρασης και αποδοχής της ταυτότητας, η ανάγκη αναγνώρισης και η αίσθηση της κοινωνικής αναγνώρισης είναι αναγκαίες και επιτακτικές για τον Ιχθύ όσο για κανένα άλλο ζώδιο. Μόνο αν δομήσει και αναπτύξει ένα ιδιαίτερο, ισχυρό και αναγνωρίσιμο Εγώ μπορεί να εκφράσει την δημιουργικότητα και την ενέργεια του και τελικά να διαλυθεί σε αυτό που πιο πολύ αποζητά σε αυτή τη ζώη. Την κοινωνική μήτρα που κυοφορεί όλη τη ζωή. Τότε μόνο ο Ιχθύς θα αναγεννηθεί και ο ζωδιακός κύκλος θα έχει ολοκληρωθεί. Όχι για να σημάνει ένα τέλος. Αλλά για να αρχίσει πάλι από την αρχή ο κύκλος της δημιουργίας, της αυτογνωσίας, της ζωής.

Πηγή

Read Full Post »

z

ΚΡΙΟΣ

Κυβερνήτης του Κριού είναι ο Άρης. Ο Άρης για τους αρχαίους Έλληνες είναι ο Θεός του πολέμου, αυτός που αγωνίζεται σε κάθε μάχη, αυτός που του αρέσει ο πόλεμος και θέλει πάντα να κερδίζει. Οι Κριοί πολλές φορές θυμίζουν με την συμπεριφορά τους τον μυθικό αυτόν θεό του Ελληνικού Πανθέου, αυτόν τον ατρόμητο και δυναμικό Θεό που δεν αφήνει μάχη χωρίς την συμμετοχή του.

 

ΤΑΥΡΟΣ

Η Αφροδίτη είναι ο κυβερνήτης πλανήτης του Ταύρου. Κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία, η Αφροδίτη είναι η Θεά που αντιπροσωπεύει την ομορφιά και τον έρωτα. Σε αυτήν τείνουν να μοιάσουν όσοι ανήκουν στο ζώδιο του Ταύρου με την αναζήτηση του έρωτα να είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που τους εντάσεις στην λίστα με τα πιο ερωτικά ζώδια.

 

ΔΙΔΥΜΟΙ

Κυβερνήτης των Διδύμων είναι ο Ερμής. Για τους αρχαίους Έλληνες, ο Ερμής είναι ο Θεός που μεταφέρει ειδήσεις και νέα. Ο Δίας, ο βασιλιά των θεών τον έχρησε προσωπικό αγγελιοφόρο του καθώς οι ικανότητες του γοργοπόδαρου Θεού στην επικοινωνία δεν έχουν αντάξιό τους. Οι Δίδυμοι είναι αρκετά πονηροί και, όπως ο Θεός Ερμής, καταφέρνουν να ξεγελάσουν και να πείσουν τους άλλους να κάνουν αυτό που εκείνοι θέλουν.

 

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Κυβερνήτης του Καρκίνου είναι η Σελήνη. Εξαιτίας των φάσεων της Σελήνης, ένας Καρκίνος μπορεί να αλλάζει διάθεση πολύ συχνά, ακόμη και αρκετές φορές μέσα στην ίδια ημέρα. Την Σελήνη τιμούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ως Θεά που όπως πίστευαν είναι κόρη δύο Τιτάνων, του Υπερίωνα και της Θείας.

 

ΛΕΩΝ

Κυβερνήτης του Λέοντα είναι ο Ήλιος. Τον Ήλιο λάτρευαν οι αρχαίοι Έλληνες ως Θεό και τον φανταζόντουσαν ως έναν όμορφο νεαρό με χρυσό φωτοστέφανο ο οποίος οδηγούσε το χρυσό του άρμα από την Ανατολή ως την Δύση καθημερινά. Οι Λέοντες μοιάζουν με τον βασιλιά ο οποίος οργανώνει σωστά το βασίλειό του ώστε να μπορέσουν όλοι να ζήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα.

 

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Κυβερνήτης της Παρθένου είναι όπως και των Διδύμων, ο Ερμής. Στο ζώδιο όμως αυτό ο Ερμής είναι περισσότερο πρακτικός και λιγότερο επικοινωνιακός χωρίς ωστόσο κάτι τέτοιο να σημαίνει ότι στερείται ικανοτήτων του λόγου κάποιος Παρθένος, ίσα ίσα που εδώ ο λόγος μπορεί να έχει περισσότερο λογικά επιχειρήματα. Ο Ερμής για τους αρχαίους Έλληνες είναι ο αγγελιοφόρος του Δία, είναι αυτός που για χάρη του βασιλιά των Θεών μεταφέρει τα μηνύματά του και παράλληλα επιστρέφει στον Θεό ειδήσεις που έχει μάθει και έχει αναλύσει από τον κόσμο.

 

ΖΥΓΟΣ

Κυβερνήτης του Ζυγού είναι όπως και του Ταύρου η Αφροδίτη. Η Αφροδίτη για τους αρχαίους Έλληνες είναι η Θεά της ομορφιάς και του έρωτα, είναι αυτή που αναζητούνε όλοι στην ζωή τους και αυτή που έχει εξουσία πάνω σε όλους όσους την αναζητούνε. Η Αφροδίτη κάνει τους Ζυγούς να χαρακτηρίζονται για την ομορφιά και την χάρη τους.

 

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Κυβερνήτης του Σκορπιού είναι ο Πλούτωνας. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Πλούτωνας είναι ο θεός του Κάτω Κόσμου αυτό που συνδέεται με τον θάνατο και την αναγέννηση σε μία νέα μορφή. Ένας από τους δυνατότερους θεούς καθώς εξουσιάζει και βασιλεύει σε έναν ολόκληρο κόσμο στον οποίο όλοι αργά ή γρήγορα ταξιδεύουν.

 

ΤΟΞΟΤΗΣ

Ο Τοξότης έχει για κυβερνήτη του τον Δία. Κατά τους αρχαίου Έλληνες ο Δίας είναι ο βασιλιάς των θεών και ο κυρίαρχος του ουρανού. Πρόκειται για τον δυνατότερο θεό ο οποίος πήρε την εξουσία από τον πατέρα του ύστερα από την τιτανομαχία με την βοήθεια των υπολοίπων θεών. Στην αστρονομία είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος,, ένας αέριος γίγαντες που αν ήταν λίγο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει αστέρι. Σαν το Θεό Δία οι Τοξότες είναι φιλελεύθεροι, πολύ αισιόδοξοι, εύθυμοι, γεμάτοι ζωντάνια και ενεργητικότητα.

 

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

Κυβερνήτης του Αιγόκερου είναι ο Κρόνος, ο οποίος για τους αρχαίους Έλληνες είχε την εξουσία του κόσμου πριν από τον γιο του Δία και τους άλλους Θεούς, παίρνοντάς την δραπετεύοντας από τα Τάρταρα που τον είχε κλείσει ο πατέρας του ο Ουρανός με την βοήθειά της μητέρας του της Γης και καταφέρνοντας χτύπημα στον Ουρανό με το δρεπάνι που του έδωσε η Γη πέτυχε να του κόψει τα γεννητικά όργανα και να του πάρει την εξουσία του κόσμου.

 

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Κυβερνήτης τους είναι ο πλανήτης Ουρανός. Στην αρχαία Ελληνική μυθολογία, ο Ουρανός είναι ο πρώτος που είχε την εξουσία του Κόσμου, και ήταν αυτός που πρώτο γέννησε η Γη μόνη της, χωρίς να ενωθεί με κάποιον άλλο, και ήταν τόσο μεγάλος όση και αυτή ώστε στην συνέχεια να γίνει το ταίρι της.

 

ΙΧΘΕΙΣ

Κυβερνήτης των Ιχθύων είναι ο Ποσειδώνας. Στην αρχαία Ελληνική μυθολογία ο Ποσειδώνας είναι ένας από τους δυνατότερους Θεούς στον οποίο έλαχε το βασίλειο της θάλασσας για να εξουσιάζει δεν έπαψε όμως ποτέ να διεκδικεί από τον Δία τον βασίλειο των ουρανών καταστρώνοντας σχέδια συχνά με την βοήθεια και άλλων θεών για να του πάρουν την εξουσία χωρίς ωστόσο να καταφέρει ποτέ κάτι τέτοιο.

 

moira

Read Full Post »

ar1

Ο μύθος του Κριού
Ο αστερισμός του Κριού ήταν γνωστός στους Αιγύπτιους, τους Βαβυλώνιους και τους Έλληνες. Όλοι τον ονόμαζαν Κριό στη γλώσσα τους και συμβολιζόταν με το κριάρι. Ο αστερισμός θεωρούνταν το κριάρι που μετέφερε το Φρίξο και την Έλλη, παίρνοντας την ονομασία του από τον αντίστοιχο ελληνικό μύθο.
Ο Αθάμας ήταν Βοιωτός βασιλιάς που βασίλευε στην περιοχή της Κορώνης, γιος του Αίολου και εγγονός του Έλληνα, γιου του Δευκαλίωνα. Ο Αθάμας παντρεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη του γυναίκα ήταν η Ωκεανίδα Νεφέλη, με την οποία έκανε δύο παιδιά, το Φρίξο και την Έλλη. Αργότερα ο Αθάμας εγκαταλείπει τη Νεφέλη και παντρεύεται την Ινώ, κόρη του Κάδμου και αδερφή της Σεμέλης. Από αυτό το γάμο γεννήθηκαν δύο γιοι, ο Λέαρχος και ο Μελικέρτης. Η Ινώ ζηλεύοντας τα παιδιά της Νεφέλης αποφάσισε να τα σκοτώσει και σκέφτηκε ένα πονηρό τέχνασμα. Πείθει τις γυναίκες του τόπου να ψήσουν κρυφά από τους άντρες τους τους σπόρους του σταριού που θα έσπερναν. Φυσικά δε φύτρωσε τίποτε.
Ο Αθάμας έστειλε τότε ανθρώπους να συμβουλευτεί το μαντείο των Δελφών. Αλλά η Ινώ δωροδόκησε τους απεσταλμένους κι αυτοί έδωσαν στον Αθάμαντα μια τρομερή απάντηση. Είπαν ότι ο θεός, για να σταματήσει τη σιτοδεία, απαιτούσε τη θυσία του Φρίξου στο βωμό του Δία. Ο Αθάμας αναγκάζεται να συμμορφωθεί με τη δήθεν απαίτηση του μαντείου και ο Φρίξος (μαζί με την αδελφή του, σύμφωνα με ορισμένες εκδοχές) οδηγούνται στο βωμό για τη θυσία. Η Νεφέλη θέλοντας να σώσει τα παιδιά της, τους στέλνει ένα χρυσόμαλλο κριάρι, δώρο του Ερμή. Το μαγικό κριάρι σήκωσε τους δύο νέους ψηλά στον αέρα, απομακρύνοντάς τους από τον κίνδυνο και πέταξαν προς τα ανατολικά.
Κατά το ταξίδι της διαφυγής τους η Έλλη έπεσε από το κριάρι και πνίγηκε στη θάλασσα που από τότε ονομάστηκε Ελλήσποντος. Ο Φρίξος συνέχισε φτάνοντας στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στην Κολχίδα όπου βρισκόταν ο βασιλιάς Αιήτης. Εκείνος τον καλοδέχτηκε και τον πάντρεψε με την κόρη του Χαλκιόπη. Ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι που τον έφερε μέχρι εκεί στο βωμό του Δία και χάρισε το δέρμα του στον Αιήτη, που το αφιέρωσε στον Άρη και το κρέμασε σε μια βελανιδιά σε ένα ιερό δάσος του θεού. Το μαγικό δέρμα (=δέρας) το φυλούσε ένας δράκος που δεν κοιμόταν ποτέ. Αυτό είναι το «χρυσόμαλλο δέρας» για το οποίο αργότερα γίνεται η Αργοναυτική εκστρατεία.
Το χρυσόμαλλο κριάρι είχε γεννηθεί από τους έρωτες ενός θεού με μια θνητή. Ο θεός ήταν ο Ποσειδών που ερωτεύτηκε τη Θεοφάνη, κόρη του βασιλιά Βισάλτη από τη Θράκη. Τη Θεοφάνη κυνηγούσαν πολλοί μνηστήρες, έτσι ο Ποσειδώνας την πήγε στο νησί Crumissa (όνομα άγνωστο και ίσως παραφθαρμένο από την παράδοση). Όμως οι μνηστήρες ανακάλυψαν το κρησφύγετό τους και ξεκίνησαν να τη βρουν. Ο Ποσειδώνας, για να τους ξεγελάσει, μεταμόρφωσε τους κατοίκους του νησιού σε πρόβατα, τη Θεοφάνη σε μια όμορφη προβατίνα κι ο ίδιος έγινε τράγος. Οι μνηστήρες, όταν έφτασαν στο νησί, δε βρήκαν παρά κοπάδια κι άρχισαν να τα σκοτώνουν. Βλέποντας αυτό ο Ποσειδώνας τους μεταμόρφωσε σε λύκους. Ο ίδιος, ως τράγος, ενώθηκε με τη Θεοφάνη και της χάρισε ένα γιο, το κριάρι με το χρυσόμαλλο δέρμα.

 t

Ο μύθος του Ταύρου
Ο αστερισμός του Ταύρου ήταν γνωστός στην αρχαιότητα από τους περισσότερους λαούς. Οι Αιγύπτιοι τον συσχέτιζαν με το θεό Όσιρη και τον ιερό ταύρο, ως σύμβολο γονιμότητας και ευρωστίας. Οι Έλληνες τον ονόμασαν ταύρο συνδέοντάς τον με τον πανάρχαιο μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από το Δία.
Η Ευρώπη ήταν κόρη του Αγήνορα, γιου του Ποσειδώνα και της Λιβύης, κόρης του Έπαφου, γιου του Δία από την Ιώ. Ο Αγήνορας βασίλευε στη Συρία, στη φοινικική πόλη Τύρο, ενώ ο αδερφός του Βήλος ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου.
Ο Δίας ερωτεύτηκε την Ευρώπη μια μέρα που έπαιζε ξέγνοιαστη με τις φίλες της. Για να την πλησιάσει, μεταμορφώθηκε σε έναν άσπρο σφριγηλό ταύρο, που η ανάσα του ξέχυνε μια γλυκειά μυρωδιά ζαφοράς. Η Ευρώπη σαγηνευμένη από την ομορφιά του ταύρου, ήρθε κοντά του και άρχισε να τον χαϊδεύει. Ο ταύρος είναι ήμερος και γονατίζει μάλιστα αφήνοντας την κόρη να ανέβει στην πλάτη του. Τότε σαν αστραπή αρχίζει να τρέχει προς τη θάλασσα ενώ η Ευρώπη τρομαγμένη γαντζώνεται στα κέρατά του και φωνάζει βοήθεια. Όμως το ζώο σκίζει τα κύματα ακάθεκτο.
Ακολουθούμενοι από θεϊκή συνοδεία Τριτώνων και Νηρηίδων φτάνουν στο νησί της Κρήτης, όπου οι Εποχές είχαν ετοιμάσει το νυφικό κρεβάτι στο Δικταίο Άντρο. Κατά μια άλλη εκδοχή ενώθηκαν κοντά σε μια πηγή στη Γόρτυνα, κάτω από πλατάνια, που σε ανάμνηση αυτών των ερώτων κράτησαν το προνόμιο να μη χάνουν ποτέ τα φύλλα τους.
Από την ένωση της με το Δία, η Ευρώπη γέννησε τους ήρωες Μίνωα και Ραδάμανθυ καθώς και το Σαρπηδόνα. Ο Ζεύς ανέθεσε την προστασία της στο γίγαντα Τάλω. Της έδωσε επίσης ένα σκύλο, που καμία λεία δεν μπορούσε να του ξεφύγει και μια φαρέτρα, που τα βέλη της δεν αστοχούσαν ποτέ.
Αργότερα η Ευρώπη παντρεύτηκε με το βασιλιά της Κρήτης, τον Αστερίωνα, γιο του Τέκταμου, που δεν είχε παιδιά και υιοθέτησε τους γιούς της από το Δία. Μετά το θάνατό της η Ευρώπη τιμήθηκε με θεϊκές τιμές, ενώ ο Ταύρος, τη μορφή του οποίου είχε πάρει ο Δίας, έγινε αστερισμός και τοποθετήθηκε ανάμεσα στα σημεία του ζωδιακού κύκλου.
Ο Μίνωας θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς που εκπολίτισε τους Κρήτες, δίδαξε την καλλιέργεια της γης και εισήγαγε τη λατρεία του Ταύρου στην Κρήτη. Ο Ταύρος θεωρούνταν σύμβολο υγείας, ακμαιότητας και γονιμότητας και του αποδίδονταν ηλιακές ιδιότητες. Στις λατρευτικές γιορτές των αρχαίων Κρητών, ο Ταύρος-Ήλιος ενώνεται με την ιερή Αγελάδα-Σελήνη εξασφαλίζοντας την ευημερία, την ειρήνη και την καρποφορία για τους ανθρώπους και τη γη.
Άλλη μια διάσταση των εορτών αυτών ήταν ο καθορισμός της έναρξης της σποράς καθώς και άλλων γεωργικών εργασιών που γίνονταν με βάση τις κινήσεις του Ήλιου και της Σελήνης. Στον αστερισμό του Ταύρου ελάμβανε χώρα η εαρινή ισημερία περίπου από το 4000 πχ. και για 2000 χρόνια μετά. Ο Μίνωας βασίλευσε με πραότητα και δικαιοσύνη κι έδωσε στους Κρήτες εξαιρετικούς νόμους εμπνευσμένους από τον ίδιο το Δία. Στο Ραδάμανθυ που φημιζόταν για τη σοφία και τη δικαιοσύνη του, αποδίδουν την οργάνωση του κρητικού κώδικα που χρησίμευσε ως υπόδειγμα στις ελληνικές πόλεις. Μετά το θάνατό τους, πήγαν στα Ηλύσια Πεδία και τοποθετήθηκαν στον κάτω κόσμο ως δίκαιοι κριτές των ψυχών, μαζί με τον Αιακό. Το όνομα του Μίνωα έγινε κατόπιν τίτλος που έφεραν πολλοί βασιλείς της Κρήτης.
Ο Αγήνορας είχε τρεις γιους από την Τηλέφασσα, το Φοίνικα, τον Κίλικα και τον Κάδμο. Όταν ο Δίας άρπαξε την Ευρώπη, ο Αγήνορας έστειλε τους γιους του να τη βρουν. Περιπλανήθηκαν σε διάφορους τόπους της Ελλάδας κατά τη μάταιη αναζήτηση της αδελφής τους και ίδρυσαν πληθώρα ελληνικών πόλεων. Ο Φοίνικας έδωσε το όνομά του στην περιοχή της Φοινίκης, ο Κάδμος ίδρυσε τις Θήβες και ο Κίλικας την Κιλικία. Άλλες αποικίες περιλαμβάνουν τη Θάσο και τη Θράκη. Μερικοί μυθογράφοι ταυτίζουν το Φοίνικα με τον Αγήνορα και του δίνουν ως γιους τον Κίλικα, τον Κάδμο και το Θάσο.
Ο Ταύρος εμπεριέχει τους αστρικούς σχηματισμούς των Πλειάδων και των Υάδων και γειτονεύει με τον αστερισμό του Ωρίωνα. Σιγά-σιγά και κάτω από την επιρροή των αντίστοιχων μύθων του Ωρίωνα, των Υάδων και των Πλειάδων, ο Ταύρος αποδόθηκε ως ένα από τα ζώα που κυνηγά ο Ωρίωνας και συσχετίστηκε με την ιδέα του μαινόμενου, επιτιθέμενου ζώου χάνοντας ένα μέρος από την έννοια της πραότητας, της ειρήνης και της γονιμότητας που είχε αρχικά. Επίσης μεταγενέστερα συσχετίστηκε με το μύθο του Μινώταυρου και της Πασιφάης και του αποδόθηκε ζωώδη φύση, ερμηνεύοντας μάλιστα το μύθο ως ανθρωποθυσιαστικό. Πασιφάη όμως ήταν ένα ακόμη όνομα για τη Σελήνη, όπως αναφέρουν πολλοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Παυσανίας. Η ένωση της Πασιφάης και του Ταύρου είχε να κάνει με την αρμονική ένωση του Ήλιου και της Σελήνης και όχι με τη γέννηση κάποιου τέρατος. Η ερμηνεία του μύθου του «Μινώταυρου» έχει σήμερα αποδοθεί εντελώς παραπλανητικά σε σχέση με την πραγματική αρχαία ερμηνεία.

g

O μύθος των Διδύμων
Ο αστερισμός των Διδύμων σχετίζεται με το μύθο των Διόσκουρων (Διός κούροι, γιοι του Διός), του Κάστορα και του Πολυδεύκη. Τα ονόματα τους δηλώνουν την αχώριστη αδελφική φιλία ακόμη και σήμερα. Δεν είναι οι μοναδικοί που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Διόσκουρους. Επίσης έτσι ονομάζονταν και τιμώνταν οι ήρωες – ιδρυτές της Θήβας Ζήθος και Αμφίων, γιοι του Διός και της Αντιόπης. Όμως οι πιο γνωστοί Διόσκουροι είναι οι δίδυμοι Κάστωρ και Πολυδεύκης.
Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση ο Δίας μεταμορφωμένος σε κύκνο ενώθηκε στο βουνό Ταΰγετο με τη Λήδα, γυναίκα του Τυνδάρεω, βασιλιά της Σπάρτης. Τη ίδια νύχτα η Λήδα ενώθηκε και με τον άντρα της κι από τα παιδιά που γεννήθηκαν ο Πολυδεύκης και η Ελένη θεωρήθηκαν παιδιά του Διός ενώ ο Κάστωρ και η Κλυταιμνήστρα παιδιά του Τυνδάρεω. Μια παραλλαγή του μύθου θέλει τα παιδιά να βγαίνουν από δυο αυγά που γέννησε η Λήδα.
Όμως μια αρχαιότερη παράδοση αναφέρει τη Νέμεση ως μητέρα της Ελένης. Ο Δίας ερωτεύεται τη Νέμεση, μια από τις κόρες της Νυκτός, που προσπαθεί να τον αποφύγει. Παίρνει χίλιες διαφορετικές μορφές και τελικά μεταμορφώνεται σε χήνα. Ο Δίας όμως γίνεται κύκνος και ενώνεται μαζί της. Η Νέμεση γέννησε ένα αυγό που το περισυνέλλεξαν οι βοσκοί του Ταΰγετου και το έδωσαν στη Λήδα. Από το αυγό αυτό βγήκε η Ελένη. Σε μια αρχαία αγγειογραφία παριστάνονται οι Διόσκουροι έφηβοι πια, ενώ το αυγό, από όπου πρόκειται να γεννηθεί η Ελένη, βρίσκεται στη μέση ενός βωμού.
Στους αρχαίους συγγραφείς διαχωρίζεται ο τόπος γέννησης της Ελένης και της Κλυταιμνήστρας, της άλλης κόρης του Τυνδάρεω και της Λήδας, από τον τόπο γέννησης των Διόσκουρων. Η γέννηση των νέων τοποθετείται στο μικρό νησί Πέφνος στο Μεσσηνιακό κόλπο. Ο θεός Ερμής μετέφερε τα παιδιά μετά τη γέννησή τους από την Πέφνο στην Πελλήνη, όπου βασίλευε ο Τυνδάρεως.
Οι δύο νέοι έγιναν γνωστοί για την ανδρεία τους. Γυμναζόντουσαν ο μεν Κάστωρ στην ιππική και την οπλομαχία, ο δε Πολυδεύκης στην πυγμαχία. Κατά τη βασιλεία του Τυνδάρεω ταξίδευαν με στόλο στο Αιγαίο καθαρίζοντάς το από τους ληστές. Όταν ο Μελέαγρος βασιλιάς των Αιτωλών της Καληδόνας ζήτησε τη βοήθεια άλλων πολεμιστών για να κυνηγήσουν τον Καλυδώνιο Κάπρο, οι Διόσκουροι έλαβαν μέρος στο κυνήγι. Επίσης ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Ιάσονα κι έλαβαν μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, όπου διακρίθηκαν ιδιαίτερα εναντίον του βασιλιά των Βρεβρύκων Αμύκου. Βοήθησαν τον Ιάσονα και τον Πηλέα στην καταστροφή της Ιωλκού.
Είναι Δωριείς ήρωες και σε ορισμένους μύθους αγωνίζονται ενάντια στον Αθηναίο ήρωα Θησέα. Ο Θησέας με τον φίλο του Πειρίθοο είχαν απαγάγει την ωραία Ελένη, αδερφή των Διόσκουρων. Κατόπιν ο Θησέας και ο Πειρίθοος κατέβηκαν στον Κάτω Κόσμο με σκοπό να αρπάξουν την ίδια την Περσεφόνη. Οι Διόσκουροι εκστράτευσαν ενάντια στην Αθήνα κι ελευθέρωσαν την αδελφή τους που ήταν φυλακισμένη στο οχυρό των Αφιδνών παίρνοντας δε αιχμάλωτη και την ίδια τη μητέρα του Θησέα, την Αίθρα. Απομάκρυναν από την εξουσία τους γιούς του Θησέα αντικαθιστώντας τους με το διεκδικητή της βασιλείας Μενεσθέα.
Ο Τυνδάρεως είχε δύο αδελφούς, τον Αφαρέα και το Λεύκιππο. Ο Λεύκιππος είχε δύο κόρες, τη Φοίβη και την Ιλάειρα και είχε υποσχεθεί το χέρι τους στους γιούς του Αφαρέα, τον Ίδα και τον Λυγκέα, που βασίλευαν στη Μεσσηνία. Ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης απήγαγαν τις νέες και στη συμπλοκή που επακολούθησε με τα ξαδέρφια τους, σκοτώθηκαν ο Κάστορας κι ο Λυγκέας. Όμως σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή οι Διόσκουροι απήγαγαν τις Λευκιππίδες αλλά έκαναν παιδιά μαζί τους ενώ τα ξαδέρφια τους δεν τις διεκδίκησαν.
Τα κορίτσια πιθανώς να μην είχαν θνητό πατέρα. Θεωρούσαν τον Απόλλωνα για πατέρα τους και είχαν ονόματα σχετικά με τις φάσεις της Σελήνης: Φοίβη, η αγνή στο νέο τέταρτο, Ιλάειρα, η φαιδρή στην πανσέληνο. Η Φοίβη ήταν μάλλον ιέρεια της Αθηνάς και η Ιλάειρα της Αρτέμιδος. Αργότερα το ιερό τους βρισκόταν κοντά στο σπίτι που νομιζόταν ιερή κατοικία των Διόσκουρων, στη Σπάρτη. Οι Διόσκουροι άρπαξαν τις Λευκιππίδες στο ιερό περιβόλι της Αφροδίτης, εκεί που έπαιζαν με τις συνοδούς τους. Σε μια αττική αγγειογραφία της αρπαγής απεικονίζονται η Αφροδίτη και ο Ζεύς παρόντες να διευκολύνουν τους ήρωες.
Με αυτό το συμβάν όμως άρχισε η εχθρότητα ανάμεσα στους Διόσκουρους και τα ξαδέρφια τους. Είχαν οργανώσει από κοινού μια εκστρατεία στη γειτονική Αρκαδία για να κλέψουν βόδια και γύρισαν πίσω με μεγάλη λεία. Φιλονίκησαν όμως για τη μοιρασιά με αποτέλεσμα ο Ίδας να σκοτώσει τον Κάστορα κι ο Πολυδεύκης τον Λυγκέα, τραυματίστηκε δε κι ο ίδιος. Ο Δίας κεραυνοβόλησε τον Ίδα και πήρε τον Πολυδεύκη στους ουρανούς. Όμως ο Πολυδεύκης απαρηγόρητος για το χαμό του αδελφού του αρνήθηκε την αθανασία που του πρόσφερε ο Δίας αν ο αδελφός του βρισκόταν στον Κάτω Κόσμο. Έτσι ο Ζευς του χάρισε το προνόμιο να περνά μια μέρα στον Άδη με τον αδερφό του και μια μέρα στο ουρανό μαζί του, ώστε να μη χωρίσουνε. Αργότερα ο Δίας καταστέρισε τους Διόσκουρους τοποθετώντας τους στον αστερισμό των Διδύμων.
Υπήρχαν αδριάντες τους στο νησί της Πέφνου και οι Σπαρτιάτες τους απεικόνιζαν με δύο δοκούς ενωμένους μεταξύ τους σε σχήμα Η. Επίσης με δύο λεπτούς αμφορείς, που τυλιγόταν γύρω τους ένας όφις.

c

O μύθος του Καρκίνου
Ο αστερισμός του Καρκίνου, γνωστός από την αρχαιότητα, στους Έλληνες και τους Αιγύπτιους. Συμβολιζόταν με το καβούρι (καρκίνος=κάβουρας) και μερικές φορές στην Αίγυπτο με την φιγούρα ενός σκαραβαίου. Ο Καρκίνος σχετίζεται με το δεύτερο άθλο του Ηρακλή, αυτόν της Λερναίας Ύδρας.
Ο Καρκίνος ζούσε στη Λέρνα. Όταν ο Ηρακλής πάλευε με την πολυκέφαλη δηλητηριώδη Ύδρα, ο Καρκίνος πλησίασε και τον δάγκωσε με όλη του τη δύναμη στη φτέρνα. Θυμωμένος ο Ηρακλής τον έλιωσε τότε με το πόδι του. Η θεά Ήρα όμως θαύμασε το κουράγιο του κάβουρα που τα έβαλε με το δυνατό Ηρακλή και τον καταστέρισε. Έτσι προέκυψε ο αστερισμός του Καρκίνου.
Συχνά αναφέρεται από σύγχρονους μεταφραστές ότι η θεά Ήρα έστειλε τον κάβουρα να δαγκώσει τον Ηρακλή. Στα πρωτότυπα αρχαία κείμενα όμως (Ερατοσθένης, Καταστερισμοί και αργότερα Hyginus και Μύθοι Αστερισμών) δεν αναφέρεται πουθενά κάτι τέτοιο. Καθώς η διήγηση εξελίσσεται ο κάβουρας εμφανίζεται και δαγκώνει τον Ηρακλή χωρίς να αναγράφεται σε κανένα σημείο των κειμένων ότι η θεά Ήρα τον έστειλε.
Αυτός δεν είναι ο μόνος μύθος σχετικός με τον αστερισμό. Κατά τη διάρκεια της Γιγαντομαχίας ο θεός Διόνυσος ακολουθούμενος από το Σειληνό, ένα γέρο Σάτυρο που κατά τους μύθους τον είχε αναθρέψει, και από ακολουθία Σάτυρων εφορμά ενάντια στους Γίγαντες. Ο Διόνυσος και ο Σειληνός έχουν καβαλήσει δύο γαϊδάρους που γκαρίζουν δυνατά.
Οι Γίγαντες τρομάζουν με τα γκαρίσματα των γαϊδάρων, που ακόμη δεν είχαν αντικρύσει, και πανικόβλητοι τρέπονται σε φυγή. Ο Διόνυσος, για να ευχαριστήσει τα δυο ζώα που τους βοήθησαν, τα τοποθέτησε στον ουρανό, στον αστερισμό του Καρκίνου, καθώς και τη Φάτνη τους, από την οποία τρώνε.
Πρόκειται για τους δύο αστέρες βόρειο Όνο (γ’ Καρκίνου) και νότιο Όνο (δ’ Καρκίνου) που ανάμεσα τους βρίσκεται το αστρικό σμήνος της Φάτνης (M44 σήμερα). Ο Άρατος και ο Ίππαρχος την αποκαλούσαν νεφελώδες άστρο. Ο Πτολεμαίος την περιγράφει στις Μαθηματικές Συντάξεις (Αλμαγέστη) ως νεφέλωμα στο στήθος του Καρκίνου κι ο Ηφαιστίων ο Θηβαίος την αναφέρει ως Φάτνη.
Τα χαρακτηριστικά των Όνων και της Φάτνης επηρέασαν το συμβολισμό του αστερισμού του Καρκίνου. Η υπομονή, η κτητικότητα, η αποφασιστικότητα και η ισχυρή σεξουαλικότητα του ζωδίου είναι ιδιότητες που προέρχονται από τους Όνους των Σάτυρων και του Διόνυσου. Σήμερα η επιρροή τους έχει πια λησμονηθεί κι ελάχιστοι αστρολόγοι γνωρίζουν τους συσχετισμούς αυτούς.

l

O μύθος του Λέοντος
Το λιοντάρι, σύμβολο δύναμης, από την αρχαιότητα θεωρούνταν ο βασιλιάς των ζώων. Ο κύκλος των ζώων, ο Ζωδιακός δηλαδή, θα ήταν ατελής χωρίς την παρουσία του. Ο αστερισμός του Λέοντος σχετίζεται με τον πρώτο άθλο του Ηρακλέους, αυτόν του Λέοντος της Νεμέας.
Στη βόρεια άκρη της αργολικής πεδιάδας, κοντά στην Τίρυνθα και τις Μυκήνες υψώνονται βουνά που από πάνω τους περνά ο δρόμος για την Κόρινθο. Το ψηλότερο με το ιδιόμορφο σχήμα, σαν ένα μισό αναποδογυρισμένο πιάτο, είναι ο Απέσας. Κάτω από τον Απέσαντα απλώνεται η μεγάλη πεδιάδα της Νεμέας με μερικές σπηλιές στα περίχωρα. Ένα βουνό εκεί λέγεται μάλιστα Τρητόν, «το τρυπημένο». Σε αυτή την περιοχή είχε το λημέρι του ένα λιοντάρι που ήταν ο τρόμος των κατοίκων της περιοχής, ο Λέων της Νεμέας. Ήταν ένα δυνατό άτρωτο ζώο, παιδί του Όρθρου και της Έχιδνας και αδερφός της Σφίγγας των Θηβών.
Το λιοντάρι το είχε αναθρέψει η Ήρα και το έφερε στη χώρα της, στο Άργος, από την ανατολική χώρα των Αρίμων, για να τιμωρήσει τους κατοίκους της περιοχής – απογόνους του πρωτόγονου ανθρώπου Φορονέως (στο Φορονέα αποδιδόταν η εισαγωγή της λατρείας της Αργείας Ήρας στην Πελοπόνησσο). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή το λιοντάρι βρισκόταν αρχικά στο παλάτι της θεάς Σελήνης, που το τίναξε από πάνω της κι έτσι έπεσε από κάτω, στο βουνό Απέσαντα ή κατ’ άλλους το παραχώρησε στη θεά Ήρα.
Το λιοντάρι ερήμωνε τη χώρα, κατασπαράζοντας τους κατοίκους και τα κοπάδια τους. Κατοικούσε σε μια σπηλιά με δυό εξόδους και το δέρμα του ήταν άτρωτο. Ούτε φωτιά ούτε σίδερο μπορούσαν να το τρυπήσουν. Ο Ηρακλής αναλαμβάνει να σκοτώσει το Λέοντα, φέρνοντας πίσω το δέρμα του, για να δείξει στον Ευρυσθέα ότι εκτέλεσε τον άθλο. Ξεκινώντας ο Ηρακλής, για να βρει το λιοντάρι, σταμάτησε στη μικρή πόλη Κλεωναί, στις παρυφές του δάσους της Νεμέας. Εκεί φιλοξενείται από το Μόλορχο, ένα φτωχό γεωργό, που το λιοντάρι είχε σκοτώσει το γιο του. Ο Μόλορχος θέλει να θυσιάσει το μοναδικό του κριάρι, για να τιμήσει τον ξένο ο Ηρακλής όμως τον σταματάει, ζητώντας του να περιμένει τριάντα μέρες. Εάν δε γύριζε πίσω νικητής, τότε να του θυσίαζε το κριάρι σαν σε ήρωα, διαφορετικά στο Δία Σωτήρα.
Από το Μόλορχο πληροφορείται ο Ηρακλής τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αγωνιστεί με το θηρίο. Πρέπει να γίνει πάλη, γιατί δε θα τον ωφελήσει το ξίφος και η λόγχη κι επίσης να χωθεί στη σπηλιά του, για να το βρει, προειδοποιώντας τον ότι η σπηλιά είχε δύο ανοίγματα. Πράγματι ο Ηρακλής συναντά το λιοντάρι και αρχίζει να ρίχνει βέλη εναντίον του αλλά μάταια. Τότε απειλώντας το με το ρόπαλό του το αναγκάζει να μπει στη σπηλιά, της οποίας είχε κλείσει τη μία έξοδο. Ο Ηρακλής παλεύει με το λιοντάρι και τυλίγοντάς το με τα δυνατά του μπράτσα το πνίγει.
Εξουθενωμένος από την πάλη ο Ηρακλής κοιμάται ένα βαθύ ύπνο, που κράτησε αρκετά. Όταν ξύπνησε, στεφανώθηκε με σέλινο, σαν να ήταν κάποιος που βγαίνει από τάφο, γιατί τότε κοσμούσαν τους τάφους με σέλινο. Ο Ηρακλής έμεινε αμήχανος μπροστά στο νεκρό λιοντάρι ψάχνοντας να βρει τρόπο να γδάρει το δέρμα του που τίποτε δεν το τρυπούσε. Τελικά είχε την ιδέα να το ξεσχίσει με τα νύχια του Λέοντος και τα κατάφερε.
Ο Μόλορχος περίμενε τον ήρωα να γυρίσει. Η τριακοστή μέρα έφτασε κι ο Ηρακλής δεν είχε ακόμη εμφανιστεί. Ο Μόλορχος τον θεώρησε νεκρό και άρχισε να ετοιμάζει τη θυσία κατά πως του είχε ζητήσει ο ήρωας. Αλλά πριν τελειώσει η θυσία ο Ηρακλής εμφανίζεται κουβαλώντας στους ώμους του το Λέοντα. Τότε θυσιάζουν το κριάρι στο Δία Σωτήρα και στη θέση που έγινε η θυσία. ο Ηρακλής ίδρυσε αγώνες για να τιμήσει το Δία. Επρόκειτο για τα Νέμεα και σε αυτά οι νικητές φορούσαν στεφάνι από σέλινο.
Ο Ηρακλής πήρε το δρόμο του γυρισμού, κατευθυνόμενος στις Μυκήνες, την κατοικία του βασιλιά Ευρυσθέως. Ο βασιλιάς τρόμαξε τόσο πολύ από τη γενναιότητα του ήρωα που στάθηκε ικανός να σκοτώσει ένα τέτοιο ζώο, που του απαγόρευσε να μπει στην πόλη και αρκεί να του έδειχνε τη λεία του από τις πύλες. Επίσης τον διέταξε από δω και στο εξής να αφήνει τη μελλοντική του λεία έξω από τις πύλες της πόλης.
Από τότε το άτρωτο δέρμα του λιονταριού, τη λεοντή, το φορούσε ο ήρωας στους ώμους του και θα του χρησίμευε για προστασία στους επόμενους άθλους του. Ο Δίας, για να τιμήσει το γιό του και να διαιωνίσει το κατόρθωμα του, καταστέρισε το Λέοντα τοποθετώντας τον ανάμεσα στους αστερισμούς του Ζωδιακού.

v

O μύθος της Παρθένου
Ο αστερισμός της Παρθένου είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αστερισμός, μετά την Ύδρα και γνωστός από την αρχαιότητα σε πολλούς λαούς, πάντα σχετικός με μια θηλυκή θεά. Οι μύθοι για την Παρθένο μετεξελίχθηκαν με τον καιρό. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Τιτανίδα Αστραία (που ονομάζεται επίσης και Αστραπή), κόρη του Αστραίου και της Ηούς (Ηώς – η αυγή), πρόσφερε τη βοήθειά της στο Δία, όταν ξεκίνησε η Τιτανομαχία. Όταν ο πόλεμος τελείωσε η Αστραία ζήτησε από το Δία να παραμείνει παρθένα (δηλαδή να μην παντρευτεί). Ο Δίας της έκανε τη χάρη και ,για να την τιμήσει, την τοποθέτησε στον αστερισμό της Παρθένου και ανέθεσε σε εκείνη να μεταφέρει τον κεραυνό του.

Καθώς η Αστραία έγινε η θεά-τιμωρός που παρέδιδε τον κεραυνό του Διός στο στόχο του, ταυτίστηκε με τη θεά Δίκη, κόρη του Δία και της Θέμιδος, ακόμη και με τη Νέμεση, την αυστηρή θεά που προάγει το έργο της Δίκης. Έτσι λεγόταν ότι κάποτε ζούσε ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά, όταν αυτοί έγιναν άδικοι, τους εγκατέλειψε και ανέβηκε και πάλι στον Ουρανό, όπου έγινε ο αστερισμός της Παρθένου. Αρχικά ο αστερισμός αυτός συμπεριλάμβανε και τον αστερισμό του Ζυγού, όπου η Παρθένος Αστραία κρατούσε στο δεξί της χέρι τη ζυγαριά, που αντιπροσωπεύει ο Ζυγός.
Στην αρχή λοιπόν η Παρθένος ήταν συνδυασμένη με την έννοια της δικαιοσύνης και της ακεραιότητας και συμπεριλάμβανε τον αστερισμό του Ζυγού. Από κάποια στιγμή και μετά -απροσδιόριστο πότε ακριβώς- συσχετίστηκε με τη γονιμότητα, την καλλιέργεια και την καρποφορία της γης και αποσυνδέθηκε από τη Δίκη και τη Νέμεση, καθώς και από τον αστερισμό του Ζυγού. Η έννοια της Παρθένου μετεξελίχθηκε και τελικά συσχετίστηκε με τη θεά Δήμητρα, θεά της καλλιέργειας της γης, της γεωργίας, της καρποφορίας και των σιτηρών.
Η Δήμητρα είναι κόρη του Κρόνου και της Ρέας και αδερφή του Δία. Οι μύθοι της διαδόθηκαν σε όλες τις περιοχές του τότε ελληνικού κόσμου, όπου ευδοκιμούν τα δημητριακά και ιδίως το σιτάρι (με προτίμηση την Ελευσίνα, τη Σικελία, την Καμπανία, την Κρήτη και την Πελοπόνησσο). Αυτή η θεά δίδαξε στους ανθρώπους τις γνώσεις της καλλιέργειας της γης και τους έδωσε τα δώρα των σιτηρών. Μια παράδοση αναφέρει ότι η Δήμητρα πλάγιασε με τον ήρωα Ιασίονα σε «χωράφι οργωμένο τρεις φορές» και από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Πλούτος.
Η πιο γνωστή όμως ιστορία, είναι αυτή της αρπαγής της Περσεφόνης. Η Δήμητρα από τους έρωτές της με το Δία γέννησε την αγαπημένη της Κόρη, την Περσεφόνη. Μητέρα και κόρη ήσαν αχώριστες μέχρι που ο θεός του Άδη, ο Πλούτωνας, ερωτεύτηκε την Περσεφόνη και θέλησε να την κάνει γυναίκα του. Με τη συγκατάθεση του Δία την άρπαξε μια μέρα που έπαιζε στους αγρούς της Νύσας και την έφερε στον Άδη. Η Δήμητρα απαρηγόρητη για το χαμό της κόρης της, την αναζητά παντού. Με τη βοήθεια της Εκάτης και του Ήλιου πληροφορείται τελικά που βρίσκεται η κόρη της. Οργισμένη με το Δία που βοήθησε την απαγωγή, εγκαταλείπει τον Όλυμπο κι παίρνοντας τη μορφή μιας γερασμένης γυναίκας έρχεται στην Ελευσίνα. Θλιμμένη για το χαμό της Περσεφόνης η Δήμητρα θρηνεί και στον πόνο της συμμετέχει όλη η φύση. Τα φυτά σταματούν να δίνουν καρπούς και μαραίνονται. Η γη γίνεται άγονη και οι άνθρωποι πεινούν.
Ο Δίας στέλνει τον Ερμή στον Άδη, για να καλοπιάσει τον Πλούτωνα, και να φέρει πίσω την Περσεφόνη παύοντας τη θλίψη της Δήμητρας. Ο Πλούτωνας δέχεται να την αφήσει, όμως πριν φύγει της δίνει κρυφά να φάει μερικούς σπόρους από ρόδι, σύμβολο γάμου και γονιμότητας. Πράγματι ο Ερμής την οδηγεί πίσω στη μητέρα της, που τη δέχεται με μεγάλη αγαλλίαση. Όμως η Περσεφόνη δεν μπορεί να μείνει για πάντα κοντά στη Δήμητρα γιατί είχε δεχθεί τροφή από τον Άδη κι έπρεπε να επιστρέψει. Με την παρέμβαση του Δία και της Εκάτης, οι θεές συμφωνούν να περνά η Περσεφόνη το μισό του χρόνου στον Άδη με το σύζυγό της και το υπόλοιπο μισό με τη μητέρα της.
Η Δήμητρα κατόπιν σταμάτησε την αφορία κι έκανε πάλι να βλαστήσουν τα χωράφια και να γεμίσουν καρπούς. Και δίδαξε στους ανθρώπους τις ιερές τελετές της γης και τα ιερά μυστήρια που τελούνται στην Ελευσίνα προς τιμήν της καρποδότρας θεάς, της κόρης της και του συζύγου της. Κι από τότε κάθε άνοιξη η Περσεφόνη επιστρέφει στην μητέρα της και όλη η γη βλασταίνει ενω το φθινόπωρο που επιστρέφει στον Άδη η γη μένει άκαρπη κι έρχεται ο μελαγχολικός χειμώνας. Σύμβολα της Δήμητρας είναι η παπαρούνα, το δρεπάνι και το στάχυ. Το λαμπρότερο αστέρι του αστερισμού της Παρθένου λέγεται επίσης Στάχυ.
Προς τιμήν της θεάς γίνονταν τα Προαρκτούρια, εορτή σε πολλές ελληνικές πόλεις. Μερικοί τα ταυτίζουν με τα Προαρητούρια, που γιορτάζονταν στις 5 Πυανεψίωνος (19/9) στην Ελευσίνα για την εξασφάλιση πανελλαδικής ευφορίας της γης πριν το όργωμα. Ίσως το όνομα Προαρκτούρια να αναφέρεται στον αστέρα Αρκτούρο από τον αστερισμό του Βοώτη, που βρίσκεται πλάι στην Παρθένο. Ο Αρκτούρος, το Στάχυ και ο Βασιλίσκος (από τον αστερισμό του Λέοντος) σχηματίζουν ένα μεγάλο τρίγωνο στον ουρανό που βοηθά τον προσανατολισμό.
Στη ρωμαϊκή εποχή ο αστερισμός της Παρθένου συσχετιζόταν με το ρωμαϊκό αντίστοιχο της θεάς Δήμητρας, την Ceres, και οι Ρωμαίοι είχαν καθιερώσει μεγάλη εορτή γονιμότητας προς τιμήν της γύρω στα μέσα Απριλίου. Στην Αίγυπτο η Παρθένος συνδεόταν με κάποιες πλευρές της μεγάλης ζωογόνας θεάς Ίσιδας, συζύγου του Οσίριδος, θεά επίσης σχετική με τη γονιμότητα και την καρποφορία της γης γύρω από το Νείλο. Για τους Ασσύριους ήταν η Βααλίτα, η σύζυγος του θεού Βάαλ, θεού συγγενικού με το Διόνυσο.

l1

O μύθος του Ζυγού
Ο αστερισμός του Ζυγού είναι ο πιο ασυνήθιστος αστερισμός του ζωδιακού. Είναι ο μόνος αστερισμός του Ζωδιακού που δεν είναι είδωλο κάποιου ζώου (ανθρώπινου ή μη) αλλά αντικειμένου. Επίσης είναι ο μόνος που ποτέ του δεν αποτέλεσε ξεχωριστό αστερισμό αλλά θεωρούταν μέρος του προηγούμενου αστερισμού, της Παρθένου και αργότερα του επόμενου, του Σκορπιού. Αρχικά ο Ζυγός αντιπροσώπευε τη ζυγαριά της Δίκης που κρατούσε στο δεξί της χέρι η Παρθένος Αστραία, η θεά-τιμωρός που παρέδιδε τον κεραυνό του Διός στον στόχο του. Για αυτό και το σχήμα Ζυγού-Παρθένου συχνά συνδεόταν με την Θεά Δίκη και με την αυστηρή Θεά Νέμεση.
Ο Ζυγός αντιπροσωπεύει τη Δικαστική Αρχή και θεωρείται σύμβολο της θεϊκής Δικαιοσύνης. Με το Ζυγό της Δίκης, εφάμιλλο της ζυγαριάς της Μαάτ, στους αιγυπτιακούς μύθους, κρίνονται δίκαια όλοι και όλα και αναλόγως με το αποτέλεσμα επέρχεται η ανταμοιβή ή η τιμωρία. Βλέπουμε ήδη το συσχετισμό του Ζυγού με τον Άδη και τις κρίσεις των ψυχών στην πρώιμη του μορφή.
Σε απροσδιόριστη χρονική περίοδο, μετά την εποχή του Ησιόδου, ο αστερισμός της Παρθένου συσχετίζεται με τη Θεά Δήμητρα, μια Θεά που εκτός από την γεωργία και τα δώρα της καρποφόρας γης, έχει να κάνει με τον ʼδη, μέσω της σχέσης της με την Περσεφόνη που έγινε η σύζυγος του Πλούτωνα στο βασίλειο του Άδη, του οποίου τα μυστήρια αποκαλύπτονται κατά την μύηση στα Ελευσίνια Μυστήρια.
Με την Θεά Δήμητρα να εφορεύει τον αστερισμό της Παρθένου, ο Ζυγός γίνεται μέρος του αστερισμού του Σκορπιού, αποκαλείται δε «Χηλές». Το όνομα προέρχεται από το ρήμα «χηλόω» που σημαίνει διχάζω γι’ αυτό και οι διχαλωτές οπλές των αλόγων, των βοδιών ή οι δαγκάνες του σκορπιού ονομάζονται χηλές. «Διχασμένος» σε δυο μέρη είναι επίσης ο Ζυγός, όχι μόνο κυριολεκτικά αλλά και συμβολικά μια και από το αποτέλεσμα του Ζυγού μπορεί να προέλθουν τόσο οι ανταμοιβές όσο και οι τιμωρίες. Και ως μέρος του Σκορπιού και ειδικότερα των χηλών-δαγκάνων του, συμβολίζει την τιμωρία που επέρχεται στους παραβάτες.
Άλλη μια διττή ιδιότητα του Ζυγού είναι ότι στην αρχαιότητα σε αυτό το ζώδιο λάμβανε χώρα η φθινοπωρινή τροπή, η ώρα της ισορροπίας ανάμεσα στη νύχτα και την ημέρα ενώ αμέσως μετά η νύχτα άρχιζε να γίνεται μεγαλύτερη. Σημειοδοτούσε την αρχή του φθινοπώρου, τις τελευταίες σοδειές και την προετοιμασία της φύσης για τον χειμερινό της λήθαργο. Από εκεί προέρχεται η έννοια της ισορροπίας που αποδόθηκε σε μεταγενέστερες εποχές στο Ζυγό.
Σε κατοπινούς μύθους συναντάμε τον Ζυγό να συσχετίζεται και με το χρυσό άρμα του Πλούτωνος, με το οποίο οδήγησε την Περσεφόνη στον Άδη. Η Περσεφόνη τελικά επιστρέφει στη μητέρα της αλλά πλέον ο χρόνος της μοιράζεται (διχάζεται) ανάμεσα στον σύζυγό της και στην μητέρα της. Έτσι για το ένα τρίτο του χρόνου ή το μισό κατ’ άλλους μυθογράφους, βρίσκεται στον Άδη και το υπόλοιπο ανεβαίνει στον πάνω κόσμο, κοντά στην μητέρα της.
Στην Αίγυπτο ο αστερισμός του Ζυγού είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την Θεά Μαάτ, που εφορεύει την Κοσμική Τάξη, τους Νόμους των Θεών, τη θεϊκή Δικαιοσύνη και την Αλήθεια. Είναι στην ζυγαριά της Μαάτ που ζυγίζονται οι καρδιές των νεκρών έναντι ενός φτερού (που αντιπροσωπεύει την έννοια της μαάτ). Εάν η καρδιά είναι ελαφρότερη, τότε προχωράει και οδηγείται εμπρός στον Όσιρη. Εάν πάλι είναι βαρύτερη, η ψυχή διαλύεται, διαδικασία που εφορεύει η Θεά Αμμούτ. Στην περίπτωση που η ζυγαριά ισορροπήσει, η ψυχή στέλνεται πάλι πίσω και ενσαρκώνεται σε κάποιο από τα είδη του ζωικού βασιλείου, ώστε να πάρει τα απαραίτητα για αυτήν μαθήματα.
Η Κρίση των Νεκρών. Επάνω, οι Θεοί-Κριτές. Κάτω από αριστερά προς τα δεξιά, ο Άνουβις οδηγεί μια ψυχή, κατόπιν ζυγίζεται στην Ζυγαριά της Μαάτ ενώ βλέπουμε πλάι στον Άνουβι την Αμμούτ. Ο Θώθ γράφει το αποτέλεσμα και έπειτα ο Ώρος οδηγεί την ψυχή μπροστά στον Όσιρη.
Η επίδραση των Ελλήνων και των Αιγυπτίων είναι εκτεταμένη έτσι βλέπουμε τον Ζυγό να έχει τις ίδιες σημασίες και στην ανατολή, στην κοιλάδα της Μεσοποταμίας, που έχει δεχθεί σημαντική επιρροή από το ελληνικό φύλο των Ασσύριων.

s1

O μύθος του Σκορπιού
Ο Σκορπιός είναι το μυθολογικό ζώο που, κατά διαταγή του Απόλλωνα, ή της Γης, σκότωσε το γίγαντα κυνηγό Ωρίωνα.
Ο Θεός Απόλλωνας έστειλε το θανατηφόρο σκορπιό εναντίον του Ωρίωνα, για να μην ενωθεί ερωτικά, θνητός αυτός, με την αθάνατη θεά Αρτέμιδα. Μπορεί και η γη να έστειλε τον Σκορπιό εναντίον του Ωρίωνα, για να τον τιμωρήσει για την καυχησιά του. Πραγματικά, ο μυθικός κυνηγός είχε προσβάλει τη Γη, αφού συνέχεια δήλωνε ότι κανένα γήινο ζώο δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα βέλη του.
Άλλη παραλλαγή αναφέρει ότι η ίδια η Αρτέμιδα διέταξε τον Σκορπιό να σκοτώσει τον Ωρίωνα, γιατί αποπειράθηκε να τη βιάσει, ή γιατί θα της τον έκλεβε για την ομορφιά του και την ανδρεία του η Ηώ, ή η Ήρα.
Τελικά ο Σκορπιός και ο Ωρίωνας αλληλοεξοντώθηκαν. Και ο Δίας, αφού τους έκανε αστερισμούς, διέταξε να ανατέλλει ο ένας τη στιγμή που δύει ο άλλος. (βρίσκεται στον ουρανό σε θέση αντιδιαμετρική του Ωρίωνα, ως προς τη Μεγάλη Άρκτο)
Σύμφωνα με τους αρχαίους αστρολόγους, ο θανατηφόρος Σκορπιός ήταν το ζώδιο της ταραχής και του θανάτου, μια και ήταν συνδεδεμένος με τον θάνατο του Ωρίωνα.
Ο τεράστιος Σκορπιός συμβολίζει ακόμα το μυθολογικό ζώο που έγινε η αιτία της κατακεραύνωσης του Φαέθοντα από τον Δία. Μόλις ο Φαέθοντας, που οδηγούσε το άρμα του Φοίβου-Ήλιου, είδε το φοβερό Σκορπιό στον ουρανό, ταράχτηκε τόσο πολύ, ώστε έχασε την ψυχραιμία του και εγκατέλειψε τα ηνία του άρματος του πατέρα του. Επακολούθησε το αφήνιασμα των αλόγων, που είχε ως αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνει ο Ήλιος, απειλώντας με καταστροφή τη Γη. Ευτυχώς ο Δίας έσωσε τη Γη και τιμώρησε σκληρά τον άπειρο Φαέθοντα για την απερισκεψία του. Τον κατακεραύνωσε, και έτσι αυτός βρήκε τραγικό θάνατο, πέφτοντας νεκρός στις όχθες του Ηριδανού ποταμού, στα νερά του οποίου βυθίζεται συνεχώς ο πιστός του φίλος Κύκνος.

sag

O μύθος του Τοξότη
Το ζώδιο του Τοξότη παριστάνει τον προστάτη του κυνηγιού και των κυνηγών Κένταυρο Χείρωνα, γιό του Κρόνου, που τον γέννησε με την Ωκεανίδα Φιλύρα, αφού μεταμορφώθηκε σε άλογο. Ο Κένταυρος Χείρωνας, αφού εκπαιδεύτηκε από τον Απόλλωνα και την Άρτεμη στη βοτανολογία, τη μουσική, την αστρονομία και την ιατρική, έγινε ο σπουδαίος δάσκαλος των πιο γνωστών ηρώων της αρχαιότητας. Μαθητές του ήταν: ο Ιάσονας, οι Διόσκουροι, ο Ηρακλής, ο Πηλέας, ο Αχιλλέας, ο θεός της Ιατρικής Ασκληπιός και άλλοι.
Ο θάνατος του Κενταύρου Χείρωνα σχετίζεται με τον 3ο άθλο του Ηρακλή, τον Ερυμάνθιο Κάπρο. Κυνηγώντας τον λοιπόν ο Ηρακλής, ένα βέλος από το τόξο του, βουτηγμένο στο δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας, χτύπησε κατά λάθος το δάσκαλο και φίλο του Κένταυρο Χείρωνα. Ο Χείρωνας δεν μπορούσε να υποφέρει τους φριχτούς πόνους και, επειδή ήταν αθάνατος, παραιτήθηκε από την αθανασία του, την οποία προσέφερε στον Τιτάνα Προμηθέα. Ο Δίας συγκινήθηκε πολύ από το τραγικό τέλος του Κενταύρου Χείρωνα και τον έκανε αστερισμό γνωστό σαν Τοξότη, λόγω της δεινής τοξευτικής του ικανότητας.
Ο Κένταυρος Χείρωνας, ο σπουδαίος δάσκαλος όλων σχεδόν των μυθολογικών ηρώων, βρίσκεται δικαίως μεταξύ των αστερισμών, αφού σ’ αυτόν αποδίδεται η πρώτη ταξινόμηση των άστρων και η πρώτη απεικόνισή τους σε ουράνια σφαίρα. Αυτήν την ουράνια σφαίρα παρέδωσε ο Χείρωνας στον αγαπημένο του μαθητή Ιάσονα, για να βοηθήσει τους αργοναύτες στον προσανατολισμό τους κατά το θρυλικό ταξίδι τους στην Κολχίδα.

c2

O μύθος του Αιγόκερου
Οι Πλατωνικοί ονόμαζαν τον Αιγόκερω «Πύλη των Θεών», γιατί πίστευαν ότι οι ανθρώπινες ψυχές, μετά το θάνατο των ανθρώπων, περνούσαν από το ζώδιο αυτό πριν φτάσουν στον ουρανό.
Η μυθολογία μας αναφέρει ότι οι Θεοί, κατά τη διαμάχη τους με τους Γίγαντες, εγκατέλειψαν τον Όλυμπο και βρήκαν καταφύγιο στη φιλόξενη Αίγυπτο, όπου μεταμορφώθηκαν σε ζώα, για να γλυτώσουν από την καταδίωξη των Γιγάντων.
Έτσι, ο τραγοπόδαρος θεός Πάνας, για να γλυτώσει από τον Γίγαντα Τυφώνα –ένα θεριό με 100 κεφάλια και πύρινη ματιά- που τον κυνηγούσε, μεταμορφώθηκε σε Αίγα (= κατσίκα). Η διαφυγή του όμως δεν ήταν εύκολη. Για να ξεφύγει από τον Τυφώνα, ρίχτηκε στα νερά του ποταμού Νείλου. Επειδή όμως δυσκολευόταν να κολυμπήσει, έγινε αμφίβιος, ενώ το πίσω μέρος του σώματός του μεταμορφώθηκε σε ουρά ψαριού. Ο Αιγόκερως, το ζώδιο που παριστάνεται με σώμα κατσίκας και ουρά ψαριού, είναι –σύμφωνα με τον Ερατοσθένη- ο μεταμορφωμένος Πάνας.
Σύμφωνα με μια άλλη μυθολογική εκδοχή, ο Αιγόκερως είναι ο Αιγίπαν, γιος του Δία και της Αίγης, συζύγου του τραγοπόδαρου θεού Πάνα. Από αυτούς τους δυο πήρε και το όνομά του (Αίγη + Παν). Εξωτερικά έμοιαζε με τον Πάνα, ήταν δηλαδή κι αυτός τραγοπόδαρος.
Κατ’ άλλους, είχε σώμα κατσίκας και ουρά ψαριού, γεγονός που εξηγεί την περίεργη μορφή του Αιγόκερω, ενώ ο Πλούταρχος στα Ηθικά του τον παραλληλίζει με το θεό των Λατίνων Σιλβανό.
Κατά το Απολλόδωρο, ο Αιγίπαν μαζί με τον Ερμή πρόσφεραν μεγάλη υπηρεσία στον πατέρα τους τον Δία, όταν αυτός ήταν αιχμάλωτος του Γίγαντα Τυφώνα. Ο Τυφώνας είχε αφαιρέσει τα νεύρα των χεριών και των ποδιών του Δία και τα είχε κρύψει στο Κωρύκιο Άντρο της Κιλικίας, μέσα σε δέρμα αρκούδας. Ο Αιγίπαν και ο Ερμής τα έκλεψαν και τα ξαναπροσάρμοσαν στο σώμα του Δία, που ανέκτησε τις δυνάμεις του και τελικά νίκησε τον Τυφώνα.
Ο Δίας, από ευγνωμοσύνη, τοποθέτησε τον Αιγίπαν στον έναστρο ουρανό, στον αστερισμό του Αιγόκερω. Η εκδοχή αυτή, όπως και η προηγούμενη, εξηγεί την περίεργη μορφή του αιγόκερω, δηλαδή της κατσίκας με την ουρά ψαριού, με την οποία παριστάνεται πάντα το ζώδιο αυτό στους αστρονομικούς ουράνιους χάρτες.
Σε άλλη μια ακόμα μυθολογική εκδοχή, ο Αιγόκερως συμβολίζει την Αίγα Αμάλθεια, με το γάλα της οποίας τράφηκε στην Κρήτη ο Δίας όταν ήταν μωρό. Από την ευγνωμοσύνη του ο Δίας, μόλις η αμάλθεια πέθανε, την έκανε αστερισμό και ένα από τα δυο κέρατά της το έδωσε στις Νύμφες Ελίκη και Κυνόσουρα, που τον φρόντιζαν στο Ιδαίο Άντρο. Ακόμα, με το δέρμα της Αμάλθειας, που ήταν άτρωτο, ο Δίας έντυσε την ασπίδα του, που ονομάστηκε Αιγίδα και προστάτευε ολοκληρωτικά όποιον την κρατούσε. (απ’ αυτό προέρχεται η σημερινή έκφραση: «υπό την αιγίδα…», που σημαίνει υπό την προστασία κάποιου)
Η εκδοχή αυτή εξηγεί την ονομασία του αστερισμού (Αίγα +Κέρας), αλλά όχι και την περίεργη μορφή του.
Ο Αιγόκερως έχει τη θέση του και στη ρωμαϊκή μυθολογία. Στο αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο του βασιλιά Νουμά Πομπιλίου, η αρχή και το τέλος του έτους ήταν η ημέρα που ο Ήλιος έφτανε στη μέση του αστερισμού του Αιγόκερω (όπως περίπου και σήμερα).
Επίσης, ο Αύγουστος Οκταβιανός τιμούσε τον Αιγόκερω, επειδή είχε γεννηθεί στο ζώδιο αυτό. Ήταν το έμβλημα των λεγεώνων του και η μορφή του κοσμούσε τα νομίσματα της εποχής.
Σύμφωνα με μια πανάρχαια δοξασία των Βαβυλωνίων, ο Αιγόκερως παρίστανε τον Έα ή Suhumarshu, τον αντίστοιχο του Ποσειδώνα βαβυλώνιο Θεό των Θαλασσών, που ήταν μισός αίγα και μισός ψάρι.

A12

O μύθος του Υδροχόου
Ο Υδροχόος παριστάνει τον Γανυμήδη, τον ωραιότερο νέο της αρχαιότητας, που τον άρπαξε ο Δίας για να τον κάνει οινοχόο του στον Όλυμπο και να παίρνουν από τα χέρια του αυτός κι οι άλλοι θεοί το κρασί και το νέκταρ.
Τρία άστρα του αστερισμού παριστάνουν την υδρία που κρατάει στα χέρια του ο Γανυμήδης. Από το στόμιό της χύνεται νερό προς τον γειτονικό αστερισμό του Νότιου Ιχθύος.
Ο Γανυμήδης ήταν γιος του Τρώα και της Καλλιρρόης και ο ωραιότερος άνδρας που γέννησε η Φύση. Ο Δίας ζήλεψε την ομορφιά του παλικαριού και με τη μορφή του αετού άρπαξε το θνητό Γανυμήδη, για να του χαρίσει την αιώνια ομορφιά και αθανασία. Στον απαρηγόρητο πατέρα του, τον Τρώα, ο Δίας χάρισε τα περίφημα άλογά του, αυτά που στη συνέχεια έγιναν η αιτία να θανατωθεί από τον Ηρακλή ο βασιλιάς της Τροίας, ο πονηρός Λαομέδοντας. Ο Δίας εγκατέστησε τον Γανυμήδη στον Όλυμπο ως οινοχόο των Θεών, γεγονός που προκάλεσε τη ζήλια της Ήρας, αλλά και της κόρης της Ήβης, η οποία ήταν μέχρι τότε οινοχόος των Θεών. Οι συνεχείς πιέσεις αυτών των δυο γυναικών ανάγκασαν τον Δία να μεταμορφώσει τον νεαρό ευνοούμενό του στον αστερισμό του Υδροχόου, χαρίζοντάς του αιώνια αθανασία.

rr2

O μύθος του Ιχθύ

Σύμφωνα με τη μυθολογία μας, οι δύο Ιχθύς παριστάνουν την Αφροδίτη και τον Έρωτα, που εγκατέλειψαν τον Όλυμπο μαζί με τους άλλους Θεούς και κατέφυγαν στην Αίγυπτο, κατά τη διάρκεια της Γιγαντομαχίας. Εκεί μεταμορφώθηκαν σε ζώα, για να γλυτώσουν από την καταδίωξη του Γίγαντα Τυφωέα ή Τυφώνα, γιου του Τάρταρου και της Γης. Η Αφροδίτη και ο γιος της ο Έρωτας, μετά από πολλές περιπλανήσεις έφτασαν στον ποταμό Ευφράτη· κι εκεί όμως τους βρήκε ο Τυφώνας. Τρομαγμένοι οι δυο θεοί, έπεσαν μέσα στο ποτάμι, μεταμορφωμένοι σε ψάρια, που κατά τη μυθολογία παριστάνουν τον αστερισμό των Ιχθύων.
Σε άλλη παρόμοια εκδοχή, οι Ιχθύς είναι τα δυο ψάρια που οδήγησαν τη θεϊκή δυάδα σε ασφαλές καταφύγιο, όταν έπεσαν στον Ευφράτη, για να σωθούν από τον Τυφώνα που τους κυνηγούσε. Οι θεοί, από την ευγνωμοσύνη τους, τοποθέτησαν τα δυο αυτά ψάρια στον ουρανό και σχηματίστηκε έτσι το ζώδιο των Ιχθύων.
Κατά μια άλλη εκδοχή, οι δυο Ιχθύς είναι τα δυο δελφίνια που συνόδευαν πάντα το Θεό της Θάλασσας Ποσειδώνα στις διάφορες μετακινήσεις του.
σημείωση : ο ιχθύς με οξεία είναι ο ενικός, ιχθύς με περισπωμένη είναι ο πληθυντικός
το «οι ιχθύες» που αναφέρεται συχνά ως πληθυντικός, ήταν η ψαραγορά των αρχαίων Αθηνών

tear

Read Full Post »

zodiac1

ΚΡΙΟΣ
Ο Κριός είναι ο πρώτος από τους ζωδιακούς αστερισμούς. Βρίσκεται μεταξύ των ζωδίων του Ταύρου (ανατολικά του) και των Ιχθύων (δυτικά του). Περιέχει 65 άστρα. Το λαμπρότερο άστρο του έχει την αραβική ονομασία Χαμάμ, που σημαίνει πρόβατο.
Μυθολογία
Το ζώδιο αυτό παριστάνει το Χρυσόμαλλο Κριάρι που μετέφερε τα δυο αδέρφια, Φρίξο και Έλλη στην Κολχίδα. Το ιερό αυτό κριάρι ήταν Δώρο του θεού Ερμή στη μητέρα τους Νεφέλη, που με την σειρά της το έδωσε στα παιδιά της, Φρίξο και Έλλη, την ώρα που ο πατέρας τους Αθάμας, βασιλιάς του Ορχομενού, και η θετή τους μανά τους, Ινώ, ετοιμάζονταν να τα θυσιάσουν στους θεούς. Τα δυο αδέρφια, τη στιγμή που ανακάλυψαν τα καταχθόνια σχέδια του πατέρα τους και της θετής τους μάνας, ανέβηκαν στη ράχη του Κριού και πέταξαν προς την Αία, την Κολχίδα του Πόντου. Εκεί βασίλευε ο Αιήτης, ο αδερφός της Πασιφανής, της γυναίκας του Μίνωα.
Δυστυχώς, η Έλλη γλίστρησε από την ράχη του Κριού, έπεσε στην θάλασσα και πνίγηκε στα στενά, που προς τιμή της ονομάστηκε Ελλήσποντος. Ο Φρίξος έφτασε σώος στην Αία, θυσίασε τον Κριό στο Δία και χάρισε το χρυσόμαλλο δέρας του, τη χρυσή δηλαδή πρόβιά του, στο βασιλιά Αιήτη. Αυτός το κρέμασε στο ιερό άλσος του Άρη, όπου νύχτα-μέρα το φύλαγε, άγρυπνος φρουρός, ένας φοβερός δράκοντας.
Οι περιπέτειες του χρυσόμαλλου δέρατος σταματούν όταν οι Αργοναύτες, με την Αργοναυτική Εκστρατεία, έφτασαν στην Αία. Τότε ο Ιάσονας, με την βοήθεια της Μήδειας – της κόρης του Αιήτη-, το πήρε και επέτρεψε νικητής και τροπαιούχος στην Ελλάδα.
Για όλες αυτές τις ιδιότητες του ο Χρυσόμαλλος Κριός, ο σωτήρας του Φρίξου και της Έλλης, πήρε την θέση που του άνηκε στον έναστρο ουρανό μας σαν ο πρώτος αστερισμός του ζωδιακού κύκλου.

ΤΑΥΡΟΣ
Ο Ταύρος είναι ο δεύτερος επόμενος αστερισμός. Στο ευρύτερο ρεύμα του αστερισμού του Ταύρου ανήκουν τα ανοιχτά σμήνη των Υάδων και των Πλειάδων. Ο Λαμπαδιάς ή Αλντεμπαράν, που αντιστοιχεί στο μάτι του Ταύρου- λαμπρό άστρο με μέγεθος 1,1 και σειρά λαμπρότητας το 14ο από τα λαμπρότερα άστρα του ουρανού. Η ονομασία του προέρχεται από τα αραβικό Αλ Νταμπαράν. Σημαίνει ακόλουθος, ο τελευταίος των Υάδων, μια και φαίνεται να τις ακολουθεί. Οι αρχαίοι Έλληνες τον ονόμαζαν ακόμα «Νότιο οφθαλμό του Ταύρου», ενώ ο Πτολεμαίος, στη Μαθηματική Σύνταξή του, τον ονόμασε «Λαμπρών των Υάδων ή Λαμπαδιάν».
(Προσωπικά είναι από τ’ αγαπημένα μου άστρα… ειδικά οι Πλειάδες ή αλλιώς η Πούλια. Στην χειμωνιάτικη ξαστεριά είναι ένα μοναδικό θέαμα. Η μεταβαλλόμενη φωτεινότητα τους με συναρπάζει).
Μυθολογία
Ως σύμβολο, ο αστερισμός αυτός παριστάνει το λευκό Ταύρο που βοήθησε το Δία να αρπάξει τη νεαρή Ευρώπη- που έπαιζε με τις φίλες της στις ακτές της πατρίδας της Φοινίκης- και να τη μεταφέρει στην Κρήτη.
Σε άλλη εκδοχή, ο ίδιος ο Δίας μεταμορφώθηκε σε Ταύρο, για να αρπάξει την όμορφη Ευρώπη. Με βάση τον μύθο αυτόν, ο Ταύρος εικονίζεται να κολυμπάει• γι’ αυτό και διακρίνεται μόνο το κεφάλι του με τα κέρατα και το μπροστινό μέρος του σώματός του. Τελικά, την Ευρώπη, την ερωμένη του Δία, την παντρεύτηκε ο Αστερίων, ο βασιλιάς της Κρήτης, που ανάθρεψε αυτός τα παιδιά τους- Μίνωα, Σαρπηδόνα και Ραδάμανθυ- αφού ο ίδιος δεν έκανε παιδιά.
Ο ζωδιακός αστερισμός του Ταύρου συμβολίζει τον έβδομο άθλο του Ηρακλή, που πήγε στην Κρήτη με διαταγή του Ευρυσθέα, για να αιχμαλωτίσει τον Ταύρο. Ο Ταύρος είχε βοηθήσει τον Δία να μεταφέρει την Ευρώπη στην Κρήτη, αλλά μετά παρέμεινε εκεί προκαλώντας τρομερές καταστροφές.
Ο Ποσειδώνας όμως τον τιμώρησε σκληρά, γιατί ήταν εκείνος με τον οποίο η Πασιφανή, η γυναίκα του Μίνωα, χωρίς την θέληση της, γέννησε τον τρομερό Μινώταυρο. Ο Μίνωας δέχτηκε με μεγάλη χαρά τον Ηρακλή, ο οποίος θα γλίτωνε την Κρήτη από τον φοβερό αυτό θεριό, που έβγαζε φλόγες από τα ρουθούνια του και προκαλούσε μεγάλες καταστροφές στα χωράφια, κατατρομάζοντας τους Κριτές.
Το λυσσασμένο αυτό θηρίο, τελικά, το αιχμαλώτισε ο Ηρακλής και το μετέφερε ζωντανό στις Μυκήνες. Το ζώο αυτό αφιερώθηκε από τον Ευρυσθέα στη θεά ήρα, η οποία με την σειρά της το άφησε ελεύθερο, γιατί δεν ήθελε να τριγυρίζει στο ναό της, θυμίζοντας της τη δόξα του Ηρακλή.
Ο Ταύρος, αφού προξένησε μεγάλες καταστροφές σε πολλές περιοχές της Πελοποννήσου, πέρασε μετά στην Αττική, όπου τελικά τον σκότωσε ο Θησέας κάπου στην περιοχή του Μαραθώνα.
Ο Ταύρος της Κρήτης έγινε αστερισμός στο ζώδιο του Ταύρου, για να διαιωνίζει την δόξα των ηρώων Ηρακλή και Θησέα.

ΔΙΔΥΜΟΙ
Οι δίδυμοι είναι ο τρίτος κατά σειρά ζωδιακός αστερισμός του ζωδιακού κύκλου. Ο αστερισμός αυτός περιλαμβάνει 25 άστρα. Τα δυο λαμπρότερα άστρα του είναι ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης.
Μυθολογία
Οι δίδυμοι Διόσκουροι, θεοί του Φώτος, ήταν γιοι της Λήδας και του Δία ( Διός Κούροι). Κατά μια άλλη εκδοχή ήταν παιδιά της Λήδας και του Τυνδάρεω, βασιλιά της Σπάρτης• γι’ αυτό λέγονται και Τυνδαρίδες. Ήταν αδέρφια της ωραίας Ελένης, της Τιμάνδρας, της Φιλονόης, της Πηνελόπης και της Κλυταιμνήστρας.
Άλλη εκδοχή θέλει τον Κάστορα θνητό γιο του Τυνδάρεω, με επίκληση όμως του Δία, και τον Πολυδεύκη αθάνατο γιο του Δία. Οι Διόσκουροι ήταν ονομαστοί ήρωες σ’ ολόκληρη την Ελλάδα.
Ο Κάστορας ήταν περίφημος καβαλάρης και δάσκαλος του Ηρακλή στην πολεμική τέχνη.
Ο Πολυδεύκης ήταν ξακουστός πυγμάχος με πολλούς άθλους. Στα κατορθώματα των Διοσκούρων περιλαμβάνονται : η εκστρατεία στην Αθήνα (για να ελευθερώσουν την πεταχτούλα αδερφή τους, την ωραία Ελένη, που την είχε απαγάγει ο Θησέας και την είχε κρύψει στις Αφίδνες, κοντά στα σημερινά Κιούρκα), το κυνήγι του καλυδωνίου Κάπρου, η Αργοναυτική Εκστρατεία και η κατά τη διάρκειά της εξολόθρευση των πειρατών του Ελλήσποντου.
Ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης θεωρούνταν προστάτες των ναυτικών, γιατί έσωσαν την Αργώ από την βέβαιη συντριβή της στα Βραχιά της Θράκης. Στο κατόρθωμά τους αυτό τους βοήθησε ο Ορφέας, που με την θεϊκή του μουσική ημέρωσε τα άγρια κύματα. Τότε, πάνω στα κεφάλια των Διοσκούρων φάνηκαν δύο άστρα και η τρικυμία κόπασε. Το περιστατικό αυτό το είδε ο θείος Γλαύκος και προφήτευες πως στο εξής οι άνθρωποι θα αποκαλούν τους Διόσκουρους « Θεούς Σωτήρες» και θα τους λατρεύουν σαν προστάτες των ναυτικών και των πλοίων. Γι’ αυτό και οι ρωμαίοι συνήθιζαν να βάζουν ομοιώματα των Διοσκούρων στην πρώρα των πλοίων τους, για να έχουν την προστασία τους.
Τα δυο αυτά φώτα που εμφανίστηκαν στα κεφάλια των Διοσκούρων οφείλονται στον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό και εμφανίζονται σχεδόν πάντα στα ιστία των πλοίων σε καιρό τρικυμίας. Οι αρχαίοι το ονόμαζαν το φαινόμενο αυτό « Διόσκουρους» και το θεωρούσαν σημάδι βελτίωσης του καιρού. Αν εμφανιζόταν ένα μόνο φως, το ονόμαζαν «Φως της ωραίας Ελένης» και το θεωρούσαν κακό οιωνό.
Τώρα πια τα αστεροειδή αυτά Φώτα οι ναυτικοί μας τα ονομάζουν Τελώνια ή Φώτα της Άγιας Ελένης, μια και η λαϊκή μας παράδοση η Αγια Ελένη, η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αντικατέστησε την ωραία Ελένη, την αδερφή των Διοσκούρων.
Κατά το μύθο, σε συμπλοκή με τους πρωτοξαδέρφους του Αφαρείδες, Ίδα και Λυγκέα – γιους του Αφαρέα-, σκοτώθηκε ο θνητός Κάστορας, καθώς και οι Αφαρείδες. Ο θάνατος του Κάστορα συγκλόνισε τον αθάνατο Πολυδεύκη, που ζήτησε από τον πατέρα του Δία να πεθάνει και αυτός.
Ο Δίας συγκινήθηκε από τη μεγάλη αδερφική αγάπη και τους έδωσε το προνόμιο να ζει μια μέρα ο ένας μια μέρας ο άλλος. Ακόμα, για να μαθευτεί η αδελφική αυτή αγάπη, τους έκανε αστερισμό των Δίδυμων, για να τους βλέπουν οι άνθρωποι και να παραδειγματίζονται.
Το ζώδιο λοιπόν συμβολίζει τη μέχρι θανάτου αγάπη και φιλία.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Ο Καρκίνος είναι ο 4ος ζωδιακός αστερισμός του ζωδιακού κύκλου. Ο Καρκίνος περιλαμβάνει 48 άστρα, από τα οποία κανένα δεν είναι πολύ λαμπρό.
Οι Πλατωνικοί θεωρούσαν τον Καρκίνο τη «Θύρα των Θνητών», μια και πίστευαν ότι απ’ αυτήν περνούσαν οι ψυχές όταν κατέβαιναν από τον ουρανό, για να μπουν στα σώματα των ανθρώπων.
Μυθολογία
Κατά την μυθολογία, ο Καρκίνος είχε σταλεί από τη θεά Ήρα στην προστατευόμενή της Λερναία Ύδρα, ως βοηθός της εναντίον του Ηρακλή.
Έτσι, ο παμμεγεθής Καρκίνος παρενοχλούσε τον Ηρακλή κατά την φοβερή του μάχη εναντίον της Ύδρας, δαγκώνοντάς του το πόδι, ενώ ταυτόχρονα η Ύδρα έσφιγγε και παρέλυε την κνήμη του με το κάτω μέρος του σώματός της.
Με την βοήθεια όμως του Ιόλαου και της φωτιάς, ο Ηρακλής εξόντωσε την Ύδρα και τελικά σύνθλιψε με το πέλμα του το σύμμαχό της Καρκίνο.
Η θεά Ήρα για να ανταμείψει τον Καρκίνο, που σκοτώθηκε εξαιτίας της, τον τοποθέτησε στον ουρανό δίπλα στο κεφάλι της σύμμαχου του Ύδρας – που είχε γίνει από την ΄Ήρα και αυτή αστερισμός- και έτσι σχηματίστηκε το ζώδιο του Καρκίνου, διαιωνίζουν το 2ο θαυμαστό άθλο του Ηρακλή.

ΛΕΩΝ
Ο Λέοντας είναι ο 5ος αστερισμός του ζωδιακού κύκλου• για τους αρχαίους Αιγυπτίους ήταν ιερός, γιατί οι ευεργετικές πλημμύρες του Νείλου συνέπιπταν με την είσοδο του ήλιου στον αστερισμό αυτόν.
Ο Ήλιος διέρχεται από το ζώδιο του Λέοντα τον Ιούλιο, γι αυτόν τον λόγο το λιοντάρι θεωρείται έμβλημα του καύσωνα. Περιλαμβάνει 81 άστρα, το λαμπρότερο άστρο του, οι αρχαίοι το ονόμαζαν Καρδιά του Λέοντα. Ο Ίππαρχος το ονομάζει « μόνον ο εν τη καρδία», ενώ ο Πτολεμαίος, επειδή ήταν βασιλικό άστρο, το ονόμασε Βασιλίσκο.
Πραγματικά, οι αρχαίοι Πέρσες θεωρούσαν τον Βασιλίσκο ως τον αρχηγό των τεσσάρων Βασιλικών άστρων, τον τεσσάρων δηλαδή φυλάκων του ουρανού, που το καθένα κυβερνούσε το 1/4 της ουράνιας σφαίρας. Αυτά ήταν: ο Βασιλίσκος, ο Λαμπάδας, ο Αντάρτης και η Φομαλχώ.
Έτσι, από τους αρχαϊκούς χρόνους ο Λέοντας ήταν έμβλημα δύναμης και μεγαλείου. Από το γεγονός αυτό οι αρχαίοι αστρολόγοι θεωρούσαν ότι όσοι γεννιούνται κάτω από την επίδραση του έχουν εξασφαλισμένη δόξα και δύναμη.
Μυθολογία
Το ζώδιο του Λέοντα συμβολίζει το λιοντάρι της Νεμέας, που γεννήθηκε από την ένωση της Χίμαιρας με τον Όρθρο, γιο του Τυφώνα και της Έχιδνας.
Το είχε αναθρέψει η θεά Ήρα και μετά το εξαπέλυσε στα δάση της Νεμέας, όπου προκαλούσε μεγάλες καταστροφές.
Τελικά, το λιοντάρι αυτό το σκότωσε ο Ηρακλής στον πρώτο του άθλο και το δέρμα του, την λεοντή, τη φορούσε σαν ένδυμα άτρωτο, ενώ το κεφάλι του το έκανε περικεφαλαία.
Ο ζωδιακός αστερισμός του Λέοντα θυμίζει και διαιωνίζει τον πρώτο άθλο του ήρωας μας Ηρακλή.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Ο αστερισμός της Παρθένου είναι ο 6ος αστερισμός του ζωδιακού κύκλου. Περιέχει πάνω από 120 άστρα και περιλαμβάνει ένα ολόκληρο σμήνος γαλαξιών.
Μυθολογία
Η Παρθένος συμβολίζει την Περσεφόνη, την κόρη του Δία και της Δήμητρας. Πήρε το όνομα Παρθένος από την παρθενική θεά Δήμητρα, που είναι η θεά μητέρα Γη, η θεϊκή και η παγκόσμια Μητέρα, θεά της ευφορίας της γης (Δη-μήτηρ= Γη-μήτηρ).
Έτσι, ο αστερισμός της Παρθένου ταυτίζεται και με τη Δήμητρα και με την όμορφη Περσεφόνη, που άρεσε στο θεό του Άδη, τον Πλούτωνα, και κάποια στιγμή την ξεμονάχιασε και την άρπαξε, για να την κάνει γυναίκα του.
Η θεά Δήμητρα θύμωσε πολύ που άρπαξε την μοναχοκόρη της ο Πλούτωνας. Πάνω στο θυμό της πρόσταξε τη Γη να μην ανθίσει πια κανένα λουλούδι και να μην καρπίσει κανένα δέντρο. Η Δήμητρα λοιπόν προκάλεσε τέτοια πεινά και καταστροφή στη Γη, που θα κατέστρεφε την ανθρωπότητα.
Ο Δίας μεσολάβησε και έπεισε τον αδερφό του, τον Πλούτωνα, να αφήσει ελεύθερη την Περσεφόνη. Εκείνος δέχτηκε, αλλά μόνο το μισό του χρόνου. Συμφωνήθηκε να μένει έξι μήνες στον Άδη – τις εποχές της νέκρωσης της Φύσης από την Δήμητρα : χειμώνα και φθινόπωρο – και έξι μήνες μαζί με τη μητέρα της και τους άλλους θεούς, όποτε χαρούμενη η Δήμητρα ανανεώνει την βλάστηση και χαρίζει καλοκαιρία: άνοιξη και καλοκαίρι.
Οι αρχαίοι έλληνες τη φαντάζονταν να κρατάει στο δεξί της χέρι ένα κλαδί από φοίνικα και στο αριστερό της ένα στάχυ, ως θεά του θερισμού. Γι’ αυτό το λαμπρότερο άστρο της ονομάζεται Στάχυς.
Σύμφωνα με τον Άρατο, η Παρθένος παριστάνει την θεά Αστραία, κόρη του Δία και της Θέμιδος ή του Τιτάνα Αστραίου και της Ηώς. Η Αστραία ήταν θεά της Αγνότητας και της Δικαιοσύνης, γι’ αυτό ονομαζόταν και Δίκη.
Κατά την διάρκεια του Χρυσού αιώνα της δικαιοσύνης, τον οποίο οι αρχαίοι ποιητές ονόμαζαν αιώνα της Αστραίας, αυτή και οι άλλοι θεοί συγκατοικούσαν με τους ανθρώπους στη Γη. Κατά τον Σιδερού αιώνα, όμως, όταν άρχισαν οι πόλεμοι και οι άνθρωποι παραμέλησαν το δίκαιο και εγκληματούσαν, οι θεοί εγκατέλειψαν τη Γη με πρώτη την Αιδώ, ενώ τελευταία έφυγε η παρθένα θεά Αστραία, που όπως μας λέει ο Οβίδιος πέταξε μακριά από τις ουράνιες περιοχές. Έτσι η Αστραία σχημάτισε το ζωδιακό αστερισμό της Παρθένου. Παριστάνεται συνήθως να κρατάει στο ένα χέρι της το ζυγό της δικαιοσύνης και ένα κλαδί από φοίνικα, και στο άλλο στάχυ ή ένα σπαθί.
Ο περίφημος Λατίνος ποιητής Βιργίλιος επωφελήθηκε από την ωραία αυτή παράδοση, κατά την οποία η επάνοδος του αστερισμού στον ανατολικό Ορίζοντα, πριν την Ανατολή του Ήλιου, θεωρείται ως η επάνοδος νέας εποχής ευδαιμονίας, επικράτησης διαρκούς ειρήνης και αδιάφθορης δικαιοσύνης. Έτσι, την «Δ’ Εκλογή» του, αναφερόμενος στην ειρήνη μεταξύ του Μάρκου Αντωνίου και του Αυγούστου Οκταβιανού (40π.χ.), τη θεωρεί ως αρχή νέας εποχής ευδαιμονίας και –σύμφωνα με τα λεγόμενα της Σίβυλλας- ως μεταβολή του Σιδηρού αιώνα πάλι σε Χρυσό.
Σύμφωνα με μιαν ακόμα εκδοχή, η Παρθένος είναι η Ηριγόνη, η παρθένα κόρη του βασιλιά της Αττικής Ικάριου ή Ιλαρίωνα, που την έκανε αστερισμό ο θεός Διόνυσος.

ΖΥΓΟΣ
Ο Ζυγός είναι ο 7ος ζωδιακός του ζωδιακού κύκλου και περιλαμβάνει 52 άστρα. Τα λαμπρότερα άστρα του φτιάχνουν στον ουρανό ένα σχήμα που μας θυμίζει ένα Ζυγό, δηλαδή μια απλή ζυγαριά.
Ο Ζυγός είναι το μοναδικό ζώδιο του ζωδιακού κύκλου που δεν ανήκει στο ζωικό. Από το γεγονός αυτό φαίνεται ότι η ονομασία του είναι μεταγενέστερη.
Μυθολογία
Στους αρχαϊκούς χρόνους ονομαζόταν Χηλαί Σκορπιού (δαγκάνες του Σκορπιού)και αποτελούσε μέρος του ζωδιακού αστερισμού του Σκορπιού. Μετέπειτα οι Έλληνες τον ονόμασαν Ζυγό, μια ονομασία που οφείλεται στο γεγονός ότι την εποχή του Ίππαρχου έδειχνε την ισότητα ημέρας και νύχτας, αφού ο ζωδιακός αστερισμός αντιστοιχούσε τότε στην φθινοπωρινή ισημερία. Σήμερα όμως, λόγω της μετάπτωσης των ισημερινών, έχει πάρει τη θέση του ο ζωδιακός αστερισμός της Παρθένου.
Κατά την μυθολογία μας, ο Ζυγός συμβόλιζε την δικαιοσύνη ο Δίας, ο πατέρας θεών και ανθρώπων.
Σε άλλη εκδοχή ο Ζυγός ήταν ένα από τα σύμβολα της θεάς Θέμιδος που εθεωρείτο εκπρόσωπος της αμερόληπτης θείας δικαιοσύνης.
Την ονομασία Ζυγός γι’ αυτό το ζώδιο την χρησιμοποίησαν και οι Ρωμαίοι… σύμφωνα με την δική τους μυθολογία, ο Βιργίλιος είπε στον Αύγουστο Οκταβιανό, για να τον κολακέψει, ότι ο Σκορπιός παραμέρισε τις δαγκάνες του, για να αφήσει μια ουράνια θέση στον αυτοκράτορα, είτε για να αναπαυθεί εκεί μετά τον θάνατο του είτε για να τοποθετηθεί το ζώδιο του Ζυγού, που συμβόλιζε την παροιμιώδη δικαιοσύνη του αυτοκράτορα αυτού.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Ο Σκορπιός είναι ο 8ος ζωδιακός του ζωδιακού κύκλου. Το πιο λαμπρό του άστρο ονομάζεται Αντάρτης. Ο Αντάρτης βρίσκεται στο μέσο του σώματος του Σκορπιού, γι’ αυτό στην αρχαιότητα, αλλά και σήμερα ονομάζεται « Καρδιά του Σκορπιού». Είναι ένας κόκκινος υπεργίγαντας, 733 λαμπρότερος από τον Ήλιο μας. Πολλές φορές, αναφέρεται εσφαλμένα στη διεθνή βιβλιογραφία ως Άνταρ, από το ομώνυμο αραβικό επικό ποίημα, το οποίο περιγράφει τις περιπέτειες που είχε ο ποιητής και πολεμιστής Άνταρ Ιμπν Σαντάντ, για να κερδίσει την αγάπη της όμορφης
εξαδέρφης του Ίμπιζα.
Μυθολογία
Ο Σκορπιός είναι το μυθολογικό ζώο που, όπως προαναφέραμε, κατά την διαταγή του Απόλλωνα, ή της Γης, σκότωσε το γίγαντα κυνηγό Ωριών.
Ο θεός Απόλλωνας έστειλε το θανατηφόρο Σκορπιό εναντίον του Ωρίωνα, για να ενωθεί ερωτικά, θνητός αυτός, με την αθάνατη θεά Αρτέμιδα.
Μπορεί και η Γη να έστειλε τον Σκορπιό εναντίον του Ωρίωνα, για να τον τιμωρήσει για την καυχησιά του. Πραγματικά, ο μυθικός κυνηγός είχε προσβάλει την Γη, αφού συνεχεία δήλωνε ότι κανένα γήινο ζώο δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα βέλη του. Άλλη παραλλαγή αναφέρει ότι η ίδια η Αρτέμιδα διέταξε το Σκορπιό να σκοτώσει τον Ωρίωνα, γιατί αποπειράθηκε να τη βιάσει, ή γιατί θα της το έκλεβε για την ομορφιά του και την ανδρεία του η Ηώ, ή η Ήρα.
Τελικά ο Σκορπιός και ο Ωρίωνας αλληλοεξοντώθηκαν.
Και ο Δίας, αφού τους έκανε αστερισμούς, διέταξε να ανατέλλει ο ένας τη στιγμή που δύει ο άλλος.
Σύμφωνα με τους αρχαίους αστρολόγους, ο θανατηφόρος Σκορπιός ήταν το ζώδιο της ταραχής και του θανάτου, μια και ήταν συνδεδεμένος με το φόνο του Ωρίωνα.
Ο τεράστιος Σκορπιός συμβολίζει το μυθολογικό ζώο που έγινε αιτία της κατακεραυνώσης του Φαέθοντα από το Δία. Μόλις ο Φαέθοντας, που οδηγούσε το άρμα του Φοίβου- Ήλιου είδε τον φοβερό Σκορπιό στον ουρανό, ταράχτηκε τόσο πολύ, ώστε έχασε την ψυχραιμία του και εγκατέλειψε τα ηνία του άρματος του πατέρα του.
Επακολούθησε το αφήνιασα των άλογων, που είχε σαν αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνει ο Ήλιος, απειλώντας με καταστροφή τη Γη. Ευτυχώς ο Δίας έσωσε τη Γη και τιμώρησε σκληρά τον άπειρο Φαέθοντα για την απερισκεψία του. Τον κατακεραύνωσε, και έτσι αυτός βρήκε τραγικό θάνατο, πέφτοντας νεκρός στις όχθες του Ηριδανού ποταμού, στα νερά του οποίου βυθίζεται συνεχώς ο πιστός του φίλος Κύκνος.

ΤΟΞΟΤΗΣ
Ο Τοξότης είναι ένας από τους σπουδαιότερους αστερισμούς, μια και περιέχει τις πυκνότερες περιοχές του Γαλαξία μας. Είναι αστερισμός πλούσιος σε αστρικά σμήνη.
Μυθολογία
Το ζώδιο του Τοξότη παριστάνει τον προστάτη του κυνηγιού και των κυνηγών Κένταυρο Χείρωνα, γιο του Κρόνου, που τον γέννησε με την Ωκεανία Φιλύρα, αφού μεταμορφώθηκε σε άλογο.
Ο Κένταυρος Χείρωνας, αφού εκπαιδεύτηκε από τον Απόλλωνα και την Άρτεμη στη βοτανολογία, τη μουσική, την αστρονομία και την ιατρική, έγινε ο σπουδαίος δάσκαλος των πιο γνωστών ηρώων της αρχαιότητας.
Μαθητές του ήταν: ο Ιάσονας, οι Διόσκουροι (Κάστορας και Πολυδεύκης), ο Ηρακλής, ο Πηλέας, ο Αχιλλέας, ο θεός της Ιατρικής Ασκληπιός και άλλοι.
Ο θάνατος του Κενταύρου Χείρωνα σχετίζεται με τον 3ο άθλο του Ηρακλή, τον Ερύμανθο Κάπρο. Κυνηγώντας τον λοιπόν ο Ηρακλής, ένα βέλος από το τόξο του, βουτηγμένο στο δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας, χτύπησε κατά λάθος το δάσκαλο και φίλο του Κένταυρο Χείρωνα.
Ο Χείρωνας δεν μπορούσε να υποφέρει τους φριχτούς πόνους και, επειδή ήταν αθάνατος, παραιτήθηκε από την αθανασία του, την οποία πρόσφερε στον Τιτάνα Προμηθέα. Ο Δίας συγκινήθηκε πολύ από το τραγικό τέλος του Κενταύρου Χείρωνα και τον έκανε αστερισμό γνωστό σαν τοξότη, λόγω της δεινής τοξευτικής του ικανότητας.
Ο Κένταυρος Χείρωνας, ο σπουδαίος δάσκαλος όλων σχεδόν των μυθολογικών ηρώων, βρίσκεται δικαίως μεταξύ των αστερισμών, αφού σ’ αυτόν αποδίδεται η πρώτη ταξινόμηση των άστρων και η πρώτη απεικόνισή τους σε ουράνια σφαίρα.
Αυτήν την ουράνια σφαίρα παρέδωσε ο Χείρωνας στον αγαπημένο του μαθητή Ιάσονα, για να βοηθήσει τους Αργοναύτες στον προσανατολισμό τους κατά τον θρυλικό ταξίδι τους στην Κολχίδα.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Ο Αιγόκερως είναι ο 10ος αστερισμός του ζωδιακού κύκλου και περιβάλλεται από τους αστερισμούς του Αετού, του τοξότη, του Μικροσκοπίου και του Νότιου Ιχθύος.
Περιέχει 48 άστρα χωρίς να είναι κανένα ιδιαίτερα λαμπρό. Ο Αιγόκερως ανήκει στο νότιο ημισφαίριο του ουρανού και αρχίζει να φαίνεται ορατός από την Ελλάδα στα μέσα Ιουνίου, προς το νότο.
Οι Πλατωνικοί ονόμαζαν τον Αιγόκερω «Πύλη των Θεών», γιατί πίστευαν ότι οι ανθρώπινες ψυχές, μετά τον θάνατο των ανθρώπων, περνούσαν από το ζώδιο αυτό πριν φτάσουν στον ουρανό.
Μυθολογία
Η μυθολογία μας αναφέρει ότι οι θεοί, κατά την διαμάχη τους με τους Γίγαντες, εγκατέλειψαν τον Όλυμπο και βρήκαν καταφύγιο στη φιλόξενη Αίγυπτο, όπου μεταμορφώθηκαν σε ζώα, για να γλιτώσουν από την καταδίωξη των Γιγάντων.
Έτσι, ο τραγοπόδαρος θεός Πάνας, για να γλιτώσει από τον Τυφώνα -ένα θεριό με εκατό κεφάλια και πύρινη μάτια- που τον κυνηγούσε, μεταμορφώθηκε σε Αίγα (Κατσίκα). Η διαφυγή του όμως δεν ήταν εύκολη. Για να ξεφύγει από τον Τυφώνα, ρίχτηκε στα νερά του ποταμού Νείλου. Επειδή όμως δυσκολευόταν να κολυμπήσει, έγινε αμφίβιος, ενώ το πίσω μέρος του σώματός του μεταμορφώθηκε σε ουρά ψαριού. Ο Αιγόκερως, το ζώδιο που παριστάνεται με σώμα κατσίκας και ουρά ψαριού, είναι -σύμφωνα με τον Ερατοσθένη- ο μεταμορφωμένος Πάνας.
Σύμφωνα με μια άλλη μυθολογική εκδοχή, ο Αιγόκερως είναι ο Αιγίπαν• γιος του Δία και της Αίγης, συζύγου του τραγοπόδαρου θεού Πάνα. Από αυτούς τους δυο πήρε και το όνομά του Αιγίπαν (Αίγη+Παν). Εξωτερικά έμοιαζε με τον Πάνα, ήταν δηλαδή και αυτός τραγοπόδαρος. Κατ’ άλλους, είχε σώμα κατσίκας και ουρά ψαριού, γεγονός που εξηγεί την περίεργη μορφή του Αιγόκερω, ενώ ο Πλούταρχος στα Ηθικά του τον παραλληλίζει με τον θεό των Λατίνων Σιλβανό.
Κατά τον Απολλόδωρο, ο Αιγίπαν μαζί με τον Ερμή πρόσφεραν μεγάλη υπηρεσία στον πατέρα τους, Δία, όταν αυτός ήταν αιχμάλωτος του Γίγαντα Τυφώνα. Ο Τυφώνας είχε αφαιρέσει τα νεύρα των χεριών και των ποδιών του Δία και τα είχε κρύψει στο Κωρύκειο Άντρο της Κιλικίας, μέσα σε δέρμα αρκούδας.
Ο Αιγίπαν και ο Ερμής τα έκλεψαν και τα ξαναπροσάρμοσαν στο σώμα του Δία, που ανέκτησε τις δυνάμεις του και τελικά νίκησε τον Τυφώνα.
Ο Δίας, από ευγνωμοσύνη, τοποθέτησε τον Αιγίπαν στον έναστρο ουρανό, στον αστερισμό του Αιγόκερω. Η εκδοχή αυτή, όπως και η προηγούμενη, εξηγεί την περίεργη μορφή του Αιγόκερω, δηλαδή της κατσίκας με την ουρά του ψαριού, με την οποία παριστάνεται πάντα το ζώδιο αυτό στους αστρονομικούς ουράνιους χάρτες.
Σε άλλη μια άλλη μυθολογική εκδοχή, ο Αιγόκερως συμβολίζει την Αίγα Αμάλθεια με το γάλα της οποίας τράφηκε στην Κρήτη ο Δίας όταν ήταν μωρό. Από την ευγνωμοσύνη του ο Δίας, μόλις η Αμάθεια πέθανε, την έκανε αστερισμό και ένα από τα δυο κέρατα της τα έδωσε στις Νύφες Ελίκη και Κυνόσουρα, που τον φρόντιζαν στο Ισαίο Άντρο. Το Δώρο αυτό από τότε μέχρι σήμερα ονομάζεται «Κέρας της Αλμαθείας» ή «Κέρας της Αφθονίας»• οποίος το έχει μπορεί να αποκτήσει ό,τι επιθυμεί.
Από αυτό προέρχεται και η λατινική λέξη «κορνουκόπια», που δηλώνει αφθονία Αγάθων. Ακόμα, με το δέρμα της Αλμαθείας, που ήταν άτρωτο, ο Δίας έντυσε την ασπίδα του, που ονομάστηκε Αιγίδα και προστάτευε ολοκληρωτικά οποίο την κρατούσε. Από αυτό προέρχεται η σημερινή έκφραση: «υπό την αιγίδα…», που σημαίνει υπό την προστασία κάποιου.
Η εκδοχή αυτή εξηγεί την ονομασία του αστερισμού (Αίγα+κέρας= Αιγόκερως), αλλά όχι την περίεργη μορφή του.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Ο Υδροχόος είναι ο 11ος αστερισμός του ζωδιακού κύκλου. Είναι εκτεταμένος αστερισμός με πάνω από 100 άστρα, αλλά δεν περιέχει κανένα άστρο ιδιαίτερα λαμπρό.
Πιστεύεται ότι ο υδάτινος χαρακτήρας του αστερισμού οφείλεται στο γεγονός ότι ο Ήλιος διέρχεται από το ζώδιο αυτό την εποχή των βροχών. Γι’ αυτό και άλλοι γειτονικοί αστερισμοί, όπως Ιχθύς, ο Νότιος Ιχθύς, το Κήτος και Ηριδανός, έχουν σχέση με το υγρό στοιχείο.
Μυθολογία
Ο Υδροχόος παριστάνει τον Γανυμήδη, τον ωραιότερο νέο της αρχαιότητας, που τον άρπαξε ο Δίας, για να τον κάνει οινοχόο του στον Όλυμπο και να παίρνουν από τα χέρια του αυτός και οι άλλοι θεοί το κρασί και το νέκταρ.
Τρία άστρα του αστερισμού παριστάνουν την Υδρία που κρατάει στα χέρια του ο Γανυμήδης. Από το στόμιό της χύνεται νερό προς το γειτονικό αστερισμό του Νότιου Ιχθύος.
Ο Γανυμήδης ήταν γιος του Τρώα και της Καλλιρρόης και ο ωραιότερος άντρας που γέννησε η Φύση. Ο Δίας ζήλεψε την ομορφιά του παλικαριού και με την μορφή του αετού, του άρπαξε το θνητό Γανυμήδη, για να του χαρίσει την αιώνια ομορφιά και αθανασία.
Στον απαρηγόρητο πατέρα του, τον Τρώα, ο Δίας χάρισε τα περίφημα άλογά του, αυτά που στη συνεχεία έγιναν η αιτία να θανατωθεί από τον Ηρακλή ο βασιλιάς της Τροίας, ο πονηρός Λαομέδοντας.
Ο Δίας εγκατέστησε τον Γανυμήδη στον Όλυμπο ως οινοχόο των Θεών, γεγονός που προκάλεσε την ζήλια της Ήρας, αλλά και της κόρης της Ήβης, η οποία ήταν μέχρι τότε οινοχόος των Θεών.
Οι συνεχείς πιέσεις αυτών των δυο γυναικών ανάγκασαν τον Δια να μεταμορφώσει τον νεαρό ευνοούμενό του στον αστερισμό του Υδροχόου, χαρίζοντας του αιώνια αθανασία.

ΙΧΘΥΣ
Ο αστερισμός των Ιχθύων, το 12ο και τελευταίο ζώδιο του ζωδιακού κύκλου. Ο μεγάλος αυτός αστερισμός περιλαμβάνει 76 άστρα, αλλά κανένα ιδιαίτερα λαμπρό.
Μυθολογία
Σύμφωνα με την μυθολογία μας, οι δυο Ιχθύς παριστάνουν την Αφροδίτη και τον Έρωτα, που εγκατέλειψαν τον Όλυμπο μαζί με τους άλλους θεούς και κατέφυγαν στην Αίγυπτο, κατά την διάρκεια της Γιγαντομαχίας.
Εκεί μεταμορφώθηκαν σε ζώα, για να γλιτώσουν από την καταδίωξη του Γίγαντα Τυφωέα ή Τυφώνα, γιου του Ταρτάρου και της Γης.
Η Αφροδίτη και ο γιός της ο Έρωτας, μετά από πολλές περιπλανήσεις έφτασαν στον ποταμό Ευφράτη κι εκεί έπεσαν μέσα στο ποτάμι, μεταμορφωμένοι σε ψάρια, που κατά την μυθολογία παριστάνουν τον αστερισμό των Ιχθύων.
Σε άλλη παρόμοια εκδοχή, οι Ιχθύς είναι τα δυο ψάρια που οδήγησαν την Θεϊκή δυάδα σε ασφαλές καταφύγιο, όταν έπεσαν στον Ευφράτη, για να σωθούν από τον Γίγαντα Τυφώνα που τους κυνηγούσε.
Οι Θεοί, από ευγνωμοσύνη τους, τοποθέτησαν τα δυο ψάρια στον ουρανό και σχηματίστηκε το ζώδιο των Ιχθύων.
Κατά μια άλλη εκδοχή, οι δυο Ιχθύς είναι τα δυο δελφίνια που συνόδευαν το θεό της θάλασσας Ποσειδώνα στις διάφορες μετακινήσεις του.

«ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥΣ»
 Στράτου Θεοδοσίου – Μάνου Δανέζη
Εκδόσεις: δίαυλος

astro.forumup

Read Full Post »

ias

ΚΡΙΟΣ. Είναι το πρώτο ζώδιο και αντιπροσωπεύει το χρυσόμαλλο δέρας του Ιάσονα αλλά και το αξίωμα της βασιλείας.
Οι Αιγύπτιοι της πτολεμαϊκής περιόδου ταύτιζαν τον αστερισμό με τον Αμμωνα Δία: «Οταν ο Διόνυσος βρισκόταν στην Αφρική, εμφανίστηκε εκ θαύματος ένα ιπτάμενο κριάρι και τον οδήγησε σ’ ένα μέρος όπου ο στρατός του θα έβρισκε νερό», αναφέρει η Μακ Ντόναλντ. «Σε αντάλλαγμα, ο θεός τοποθέτησε το κριάρι ανάμεσα στα άστρα. Στο σημείο εκείνο οι Αιγύπτιοι έχτισαν ένα ναό προς τιμή του Αμμωνα Δία και το άγαλμα του έφερε στην κεφαλή κέρατα κριαριού. Το μαντείο του Αμμωνα ισχυριζόταν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν γιος του Αμμωνα και πολλοί ήταν οι καλλιτέχνες που τον απεικόνιζαν με κέρατα κριαριού».
Ισως τα κέρατα κάνουν τους γεννημένους στο ζώδιο του Κριού παθιασμένους και παρορμητικούς: «Ρισκάρουν, είναι γενναίοι, πιστοί και αφοσιωμένοι σε παγκόσμιους σκοπούς».

 europe

ΤΑΥΡΟΣ. Ορισμένοι τον συνδέουν με τον κρητικό ταύρο που έπιασε ο Ηρακλής κι άλλοι με τον Δία που απήγαγε την Ευρώπη -τη σκηνή ζωγράφισε και ο Βερονέζε στην «Αρπαγή της Ευρώπης». Δύο ομάδες άστρων, οι Υάδες και οι Πλειάδες συνθέτουν τον Ταύρο. «Η κλασική αρχαιολόγος Τζόαν Κόνελι υποστηρίζει ότι η θυσία των Υάδων απεικονίζεται στη ζωφόρο του Παρθενώνα», αναφέρει η συγγραφέας.
Οι Ζουλού, πάλι, συνδέουν τον αστερισμό με έναν μεγάλο λευκό ταύρο που μούγκριζε δυνατά με αλλαζονεία, νιώθοντας ότι βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, ώσπου ο ταύρος της Σελήνης τον εκτόξευσε στην άκρη του σύμπαντος. Για τους Ζουλού, οι Ταύροι είναι ιδιαίτερα επιθετικοί και καυχησιάρηδες, χαρακτηριστικά που δεν γνωρίζουμε αν είχαν ο Φρόιντ, ο Μαρξ, ο Σέξπιρ, αλλά και η Αικατερίνη η Μεγάλη, που ανήκαν στο ζώδιο αυτό.

castor

ΔΙΔΥΜΟΙ. Αυτός ο αστερισμός έχει επικρατήσει στην παράδοση ως ζευγάρι, «υποδηλώνοντας τις δυαδικότητες της ζωής, όπως η νύχτα και η μέρα ή η ζωή και ο θάνατος». Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ταύτιζαν τα δύο άστρα με τους δίδυμους γιους του Δία, Κάστορα και Πολυδεύκη, τους γνωστούς Διόσκουρους.
Οι Δίδυμοι έχουν πυροδοτήσει διάφορες ερμηνείες. Οι Εσκιμώοι λένε ότι είναι οι πάσσαλοι ενός ιγκλού, οι Αραβες τους ονομάζουν «δύο παγόνια, δύο γαζέλες ή δύο φυτά που ανθίζουν». Οι χριστιανοί πίστευαν ότι ήταν άγγελοι ή ακόμα ο Αδαμ και η Εύα και οι Ιταλοί τους ταυτίζουν με τον Ρώμο και το Ρωμύλο. Πιθανόν λόγω της δυαδικότητας του ζωδίου, όσοι ανήκουν σε αυτό «δίνουν βάρος στις διαφορετικές απόψεις και απολαμβάνουν την αλλαγή», σύμφωνα με τη συγγραφέα.

sc

ΚΑΡΚΙΝΟΣ. Μπορεί να μοιάζει με καβούρι, όμως οι περιγραφές διαφέρουν: οι Ρωμαίοι τον έβλεπαν σαν αστακό ή σαν χταπόδι, οι λαοί της Μεσοποταμίας σαν χελώνα και οι Αιγύπτιοι σαν το ιερό τους σκαθάρι, σύμβολο της αθανασίας.
Αντιθέτως, στη χαλδαϊκή και πλατωνική φιλοσοφία ο Καρκίνος ήταν ένας αγωγός από τον οποίο περνούσαν οι ψυχές στη γήινη υπόστασή τους. Μάλιστα, ένας χαλδαίος ιερέας προφήτεψε ότι η Γη θα χανόταν από πλημμύρες όταν οι πλανήτες θα συναντιούνταν στον Καρκίνο.
Πιθανόν, αυτή η «άρνηση» να βγήκε στα γραπτά του Κάφκα, του Οργουελ, του Προυστ, οι οποίοι ήταν Καρκίνοι. Το ζώδιο, όμως, έχει και την αρετή της επιμονής, που συμβολίζουν οι δαγκάνες του.

lion_gate_at_mycenae

ΛΕΩΝ. Δεν είναι τυχαία ένα σταθερό ζώδιο της φωτιάς, με κυβερνήτη τον ήλιο και κυρίαρχο χρώμα το πορτοκαλί. Σύμφωνα με την αστρολογία, ένας «ηγέτης», όπως ο βασιλιάς των ζώων, οργανωτικός, γενναιόδωρος και μελοδραματικός, που βρίσκει επαλήθευση στα πρόσωπα του Ναπολέοντα και του Μουσολίνι.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, πάντως, προσέχοντας τα λιοντάρια που βουτούσαν στα νερά του Νείλου για να δροσιστούν, τα αποτύπωσαν στη συνέχεια στον ηλιακό τους δίσκο. Στην Εφεσο, στην Αθήνα, στην Ολυμπία υπήρχαν στην αρχαιότητα συντριβάνια με προτομές λιονταριών – και… κακές απομιμήσεις τους σήμερα στα εξοχικά.
Το έμβλημα του Αγίου Μάρκου του Ευαγγελιστή είναι ένα λιοντάρι. Συχνά εμφανίζεται στην οικοσημολογία, ενώ χρησιμοποιήθηκε και στο θυρεό της Αγγλίας. Μερικοί αστρολόγοι της Μεσογείου υποστήριζαν ότι η Σφίγγα, με σώμα λιονταριού και κεφάλι γυναίκας, είναι μια σύνθεση του Λέοντα και της Παρθένου.

persefoni

ΠΑΡΘΕΝΟΣ. «Η μοναδική γυναίκα του ζωδιακού κύκλου, γι’ αυτό συνδυάζει όλες τις πυχές του θηλυκού: την παρθένα, τη δέσποινα και την ηλικιωμένη», αναφέρει η Μακ Ντόναλντ. Συσχετίζεται με τη Δήμητρα ή την κόρη της Περσεφόνη, είναι πηγή γονιμότητας και σύμβολο της ώριμης σοδειάς, γι’ αυτό συχνά εικονίζεται με στάχυ.
Αλλωστε, το μεγαλύτερο άστρο της Παρθένου είναι ο Στάχυς που οι Σουμέριοι ονόμαζαν «αυλάκι». Σύμφωνα με τον ερευνητή Ε. Κ. Κρουπ: «Το αυλάκι είναι το αιδοίο του χωραφιού. Πριν από τη σπορά, το αυλάκι είναι παρθένο. Μετά τη σπορά, όμως, έχει αποκτήσει νέα ζωή. Ο Ομηρος γράφει στην Οδύσσεια… ότι η Δήμητρα έκανε έρωτα με τον Ιάσιο για πρώτη φορά σε οργωμένο αυλάκι χέρσας γης…»
Η Παρθένος ταυτίζεται με τη μητέρα θεά που κυριαρχούσε στη Μεσόγειο, οι Ινδοί την αποκαλούσαν «μητέρα του Κρίσνα», οι Ρωμαίοι την ταύτιζαν με τη θεά που γυρνούσε τον τροχό της τύχης. «Μια από τις τελευταίες μεταμφιέσεις της ήταν η Παρθένος Μαρία».

teiresias

ΖΥΓΟΣ. Το μοναδικό άψυχο ζώδιο αντιπροσωπεύει ισορροπία και φωτιά για τους Ινδούς, τη φθινοπωρινή ισημερία για τους Αιγύπτιους, εξουσία και αίσθημα δικαιοσύνης για τους Ρωμαίους. «Ισως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι οι πρώτοι παρατηρητές ήθελαν να τιμήσουν το ιδανικό της δικαιοσύνης», επισημαίνει η συγγραφέας. «Πιο κυνικά, η ζυγαριά μπορεί να είχε τοποθετηθεί στον ουρανό για να υποδείξει την απουσία δικαιοσύνης στη Γη».
Αλλοι λαοί, όπως οι Ζουλού τονίζουν την ιδιότητα του «δικαστή» να μεταμορφώνεται άλλοτε σε άντρα κι άλλοτε σε γυναίκα προκειμένου να παίρνει σοφές αποφάσεις. Αντίστοιχα και «ο μάντης Τειρεσίας έζησε τόσο ως άντρας όσο και ως γυναίκα. Εκνεύρισε την Ηρα όταν τον ρώτησε ποιος είχε μεγαλύτερη σεξουαλική ευχαρίστηση, και εκείνος της απάντησε ότι η ευχαρίστηση του άντρα ήταν πολύ μεγαλύτερη από της γυναίκας».
Οι Ζυγοί πάντως έχουν την αίσθηση της ομορφιάς και της ισορροπίας, ενώ λουλούδι τους είναι η ορχιδέα. Μπορεί, ακόμα, να γίνουν ποιητές, μουσικοί, δραματουργοί, ηθοποιοί. Ανάμεσά τους, οι Μπριζίτ Μπαρντό, Σάρα Μπερνάρ, Φραντς Λιστ, Φρίντριχ Νίτσε, Γκορ Βιντάλ, Τιντορέτο, Οσκαρ Ουάιλντ.

scorpio

ΣΚΟΡΠΙΟΣ. «Είναι σκορπιούς γεμάτη, αγάπη μου, η ψυχή μου», έγραφε ο Σέξπιρ, ενώ ο Τσαρλς Μπέρσφιλντ σε μια υπέροχη υδατογραφία του απεικόνισε τον αστερισμό του Ωρίωνα, που, σύμφωνα με το μύθο, τσιμπήθηκε από σκορπιό της Αρτεμης.
Αυτό το ζώδιο κι αν έχει ετερόκλητους συμβολισμούς! Οι Ελληνες πίστευαν ότι είναι απειλή για το φως, οι Πολυνήσιοι έβλεπαν δύο αδέλφια που ξέφυγαν από την κακομεταχείριση των γονιών τους, οι Κινέζοι το αποκαλούσαν «το καλάθι με τα χερούλια», που ήταν σημαντικό για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων. Στην κλασική παράδοση είναι η δύναμη του σκότους, ακόμα και ο θάνατος.
«Τη διττή φύση των Σκορπιών τονίζουν το νούφαρο (πανέμορφο από πάνω αλλά ριζωμένο στη λάσπη) και ο αλεξανδρίτης που άλλάζει το χρώμα του από πράσινο στις ακτίνες του ήλιου σε βαθύ κόκκινο στο τεχνητό φως».

saggitta

ΤΟΞΟΤΗΣ. Ενα από τα τέσσερα ανθρώπινα ζώδια, αν και στη δυτική παράδοση συχνά εμφανίζεται σαν Κένταυρος, με τόξο και βέλη. Ισως γι’ αυτό οι αστρολόγοι εκτιμούν ότι οι Τοξότες πετυχαίνουν το στόχο με τα λόγια τους, είναι πιστοί φίλοι, αισιόδοξοι, ειλικρινείς και αγαπούν την περιπέτεια.
«Συμβολικά, ο Κένταυρος ενσωματώνει τη δυαδικότητα της Ενκιντού (του κτήνους-ανθρώπου που φέρθηκε με πολιτισμένο τρόπο) και του Γκιλγκαμές (του πολιτισμένου ανθρώπου που συμπεριφέρθηκε σαν Ζώο».
Σε σουμεριακές επιγραφές ο τοξότης αναφέρεται ως θεός του πολέμου, οι χριστιανοί τον σύγκριναν με ένα νεαρό παιδί που πετάει βέλη, ενώ οι Αραβες ταύτιζαν το σχήμα του με στρουθοκαμήλους που επέστρεφαν ή πήγαιναν στο Γαλαξία για να πιούν νερό.
Ο Τοξότης ενέπνευσε τον Ρούμπενς στο έργο του «Νύμφη και σάτυρος», ενώ ο Τζότο στην «Αλληγορία της υπακοής» βάζει τον Κένταυρο στη σκηνή όπου ο Αγιος Φραγκίσκος παντρεύεται την Υπακοή. Ετσι, δείχνει ότι υποτάχθηκαν οι παγανιστικές παρορμήσεις του Αγίου.

amalthea_julien_louvre_cc230

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ. Στα λατινικά (capricorn) σημαίνει «το κέρατο της κατσίκας». Οι Σουμέριοι έδωσαν στον αστερισμό κεφάλι κριαριού. Οι Ζουλού τον χαρακτηρίζουν πρόβατο της θάλασσας. Οι αρχαίοι Ελληνες τον ταύτιζαν με την Αμάλθεια, τη νύμφη που τάιζε το Δία όταν ήταν βρέφος και ενέπνευσε τον γλύπτη Τζαν Λορέντσο Μερνίνι.
Οσο για τους Αραβες «τον έβλεπαν σαν «τύχη εκείνων που θυσιάζουν» μικρά κατσικάκια σε μια γιορτή γύρω στις 25 Δεκεμβρίου. Οι χριστιανοί θεωρούσαν αυτή την ημερομηνία τη γενέθλια ημέρα του Χριστού, όπως οι αρχαίοι Πέρσες τη θεωρούσαν τη γενέθλια ημερα του θεού Μίθρα», σημειώνει η Μάριαν Μακ Ντόναλντ, που εκτιμά ότι οι Αιγόκεροι «γίνονται καλοί ακαδημαϊκοί, αρχιτέκτονες και σταυροφόροι. Γενικά πετυχαίνουν σε οτιδήποτε απαιτεί σκληρή δουλειά». Αιγόκερος και η ίδια, κάτι παραπάνω θα ξέρει.

ganimede

ΥΔΡΟΧΟΟΣ. Από το 2000 διανύουμε την εποχή του Υδροχόου και οι αξίες που τη σηματοδοτούν είναι ο ανθρωπισμός και η δημιουργική αλλαγή. Στο παρελθόν, όμως, οι διάφοροι πολιτισμοί συνέδεσαν τον αστερισμό «που ρίχνει νερό» με κατακλυσμούς και άλλες καταστροφές.
Ο «κεραστής» του ζωδιακού κύκλου ταυτίστηκε και με τον Γανυμήδη, που γοήτευσε τον Δία γι’ αυτό και αποφάσισε να τον απαγάγει -εκφραστικά αναπαριστά τον μύθο ο Ρούμπενς στον «Βιασμό του Γανυμήδη».
«Δεν υπάρχει αμφιβολία, τουλάχιστον σύμφωνα με τη λογοτεχνική παράδοση, ότι ο Γανυμήδης υπηρέτησε το Δία με πολλούς τρόπους», σημειώνει η συγγραφέας. «Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς εντόπισε ότι η ετυμολογία του ονόματος Γανυμήδης σημαίνει «αγαλλίαση στα γεννητικά όργανα» ή «ανδρική σεξουαλική ικανότητα». Στην Ελλάδα και τη Ρώμη οι ομοφυλόφιλοι θεωρούσαν ότι αυτός ο μύθος είναι η θεϊκή δικαίωση της σεξουαλικής τους προτίμησης».

dolphins

ΙΧΘΥΕΣ. Δύο ψάρια που κολυμπούν στην περιοχή του ουρανού που ονομάζεται θάλασσα και ενώνονται με μια αλυσίδα αποτελούν το τελευταίο ζώδιο. Οι Ζουλού αφηγούνται μια ρομαντική ιστορία γι’ αυτόν τον αστερισμό: Ενα ζευγάρι δελφινιών προσπαθούσε να βρει στο βυθό το μαργαριτάρι της ζωής που έχασε η Μητέρα Γη, όμως ένα τέρας έφαγε το ένα δελφίνι. Η Μητέρα Γη για να τα παρηγορήσει τα ένωσε για πάντα, σαν αστέρια στους ουρανούς.
Η λέξη ΙΧΘΥΣ είναι και ένα από τα σύμβολα του Χριστού -σημαίνει Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. Εγινε το κρυφό σύμβολο των καταδιωκόμενων χριστιανών στη Ρώμη, αντιπροσωπεύει όμως και τα ψάρια που χρησιμοποίησε ο Χριστός για να ταΐσει το πλήθος.
Το χρώμα της θάλασσας, τα μαργαριτάρια και οι φεγγαρόπετρες ταιριάζουν στους Ιχθείς, που έχουν τάση προς την ονειροπόληση αλλά και τη δημιουργικότητα. Αυτές οι ιδιότητες φαίνεται πως συνδυάζονται σε καλλιτέχνες που ανήκουν στο ζώδιο, όπως οι Σοπέν, Χέντελ, Μιχαήλ Αγγελος, Ρενουάρ κ.ά.

married.pblogs

Read Full Post »